The charges of these labor activists include: “Formation of an illegal group against the regime”, “Propaganda against the regime”, “Assembly and collusion with the intent to commit crimes against national security”, and “Insulting the Supreme Leader”.

Source: P2E

چهار فعال کارگری و دانشجویی چپ در تبریز حکم ۲۲ سال و نیم حبس تعزیری دریافت کردند

روز سه شنبه، ۲۲ شهریورماه، خبر صدور احکام سنگین ۲۲ سال و نیم حبس برای چهار فعال کارگری در شهر تبریز منتشر شد.

بر اساس رای شعبه یکم دادگاه انقلاب تبریز که در تاریخ ۲۷ مرداد ماه تشکیل شده بود، شاهرخ زمانی به ۱۱ سال حبس تعزیری، محمد جراحی به پنج سال حبس تعزیری، نیما پوریعقوب به شش سال حبس تعزیری، و ساسان واهبی وش به شش ماه حبس تعزیری، محکوم شده و پنجمین متهم این پرونده، به نام بیوک سیدلر از اتهامات وارده تبرئه شده است.

در متن رای صادره از سوی شعبه یکم دادگاه انقلاب تبریز اتهامات این فعالان کارگری «تشکیل گروه غیرقانونی مخالف نظام»، «مشارکت در فعالیت تبلیغی علیه نظام» و «مشارکت در اجتماع و تبانی برای ارتکاب جرم علیه امنیت» و نیز «توهین به رهبری» عنوان شده است.

متن رای صادره برای این فعالین کارگری در پی می‌آید:

در این پرونده اقایان: ۱- شاهرخ زمانی فرزند بهمن با وکالت آقای بیوک‌پور فریدی، ۲- محمد جراحی فرزند جواد، ۳- نیما‌پور یعقوب فرزند موسی با وکالت اقای عبدالرضا ادیب، ۴- ساسان واهبی وش فرزند جعفر، ردیف اول تا سوم مته‌مند به مشارکت در تشکیل گروه غیر قانونی مخالف نظام، مشارکت در فعالیت تبلیغی علیه نظام و مشارکت در اجتماع و تبانی برای ارتکاب جرم علیه امنیت کشور، ردیف چهارم متهم به عضویت در گروه مخالف نظام، شرکت در اجتماع و تبانی برای ارتکاب جرم علیه امنیت کشور و شرکت در فعالیت تبلیغی علیه نظام، بعلاوه دیگر اتهام متهم ردیف سوم توهین به رهبری است.

در تشکیل گروه مخالف نظام و ردیف چهارم در حد عضویت در گروه مخالف نظام و شرکت در فعالیت تبلیغی علیه نظام به نظر ثابت تشخیص و مستنداً به مواد ۴۹۸، ۴۹۹ و ۵۰۰ قانون مجازات اسلامی و با توجه به سوابق متهمین ردیف اول الی سوم، حکم بر محکومیت متهم ردیف اول به تحمل ده سال حبس تعزیری بابت تشکیل گروه مخالف نظام و تحمل یک سال حبس تعزیری بابت فعالیت تبلیغی علیه نظام جمهوری اسلامی ایران، محکومیت ردیف دوم به تحمل پنج سال حبس تعزیری، محکومیت متهم ردیف سوم به تحمل پنج سال حبس تعزیری بابت تشکیل گروه مخالف نظام و تحمل یکسال حبس تعزیری بابت فعالیت تبلیغی علیه نظام، محکومیت متهم ردیف چهارم به تحمل نود و یک روز حبس تعزیری بابت عضویت در گروه مخالف نظام و یک روز حبس تعزیری بابت فعالیت تبلیغی علیه نظام صادر و اعلام می‌گردد در صورت اتهام دیگر متهمین مذکور دایر بر اجتماع و تبانی برای ارتکاب جرم علیه امنیت کشور و اتهام متهم ردیف دوم دایر بر فعالیت تبلیغی علیه نظام و اتهام دیگر متهم ردیف سوم دایر بر توهین به مقام معظم رهبری و نیز اتهام آقای می‌ربیوک سیدلر فرزند می‌رقیوم دایر بر شرکت در تشکل غیر قانونی مخالف نظام، شرکت در اجتماع و تبانی برای ارتکاب جرم علیه امنیت کشور، شرکت در فعالیت تبلیغی علیه نظام، توجهاً به اینکه اتهام اتهام اجتماع و تبانی برای ارتکاب جرم علیه امنیت کشور در صورتی قابل انتساب می‌باشد که متهمین موفق به ارتکاب بزه اصلی نشده باشند در حالی که مانحن فیه با تشکیل گروه اقداماتی نیز در راستای نیل به اهداف آن انجام داده‌اند و دلیلی بر دخالت آقای می‌ربیوک سیدلر در تشکیل یا عضویت در گروه مخالف نظام وجود نداشته و اقدامات وی فعالیت تبلیغی علیه نظام محسوب نمی‌گردد و دلیلی بر دخالت متهم ردیف سوم در درج مطالب موهن نسبت به مقام معظم رهبری وجود ندارد لذا مستنداً به اصل ۳۷ قانون اساسی و بند الف ماده ۱۷۷ قانون آیین دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب در امور کیفری حکم برائت متهمین صادر و اعلام می‌گردد. در خصوص دیگر اتهام متهم ردیف سوم دایر بر توهین به مرجع تقلید شیعیان مستنداً به ماده ۵ قانون تشکیل دادگاه‌های عمومی و انقلاب قرار عدم صلاحیت به شایستگی محاکم محترم عمومی تبریز صادر و اعلام می‌گردد رای صادر حضوری محسوب و ظرف بیست روز از تاریخ ابلاغ قابل تجدید نظرخواهی در محاکم محترم تجدید نظر استان آذربایجان شرقی می‌باشد.

رئیس شعبهٔ اول دادگاه انقلاب تبریز

منبع فارسی: کمیته گزارشگران حقوق بشر

The statement was reported by ILNA two days after Iran’s Labour Minister announced that the government will create 2.5 million jobs over the next two years.

Mahmoud Ahmadinejad had said in his New Year’s announcement in March that his administration will create 2.5 million jobs in the coming year. Parliament dismissed Ahmadinejad’s statement and urged the administration to work on preserving current jobs in the country.

The Deputy Labour Minister has corrected the 2.5 million figure, saying that only 1.4 million new jobs will be created. There are also plans for 900,000 workers who have been laid off and another 400,000 positions that will be restructured.

The head of Iran’s Worker’s House has told Parliament that the labour sector has suffered severely from the cuts to government subsidies, which have led to widespread layoffs.

Labour experts and Iranian industry have also pointed to unregulated imports as a chief cause of rising unemployment and the crisis in domestic production.

Source: Radio Zamaneh

یک میلیون و ۵۰۰ هزار کارگر ایرانی کار خود را از دست خواهند داد

معاون دبیرکل خانه کارگر هشدار داده است: چنان چه منابع ایجاد اشتغال درست مدیریت نشود طی دو سال آینده با بحران بیکاری یک میلیون و ۵۰۰ هزار کارگر مواجه خواهیم شد

وی این سخنان را در گفت و گو با خبرگزاری کار ایران، ایلنا، تنها دو روز بعد از آن گفته است که وزیر کار ایران اعلام کرد: دولت در دو سال آینده ۲.۵ میلیون فرصت شغلی ایجاد خواهد کرد

رسانه های داخلی ایران این اظهارات شیخ الاسلامی را عقب نشینی دولت از وعده ایجاد ۲.۵ میلیون فرصت شغلی در سال ۹۰ عنوان کردند. البته وزیر کار ایران یک روز بعد اعلام کرد که وعده دولت برای ایجاد ۲.۵ میلیون فرصت شغلی در سال ۹۰ قطعی است

احمدی نژاد در نخستین نشست خبری امسال خود با رسانه ها وعده داد که دولت ۲.۵ میلیون فرصت شغلی فراهم خواهد کرد. اما نمایندگان مجلس و کارشناسان اشتغال در ایران این وعده را غیرکارشناسی خواندند و از دولت خواستند تا برای حفظ شغل های موجود در ایران تلاش کند. البته معاون وزیر کار چندی قبل گفته است منظور دولت از ایجاد ۲.۵ میلیون فرصت شغلی، ایجاد ۲.۵ میلیون شغل جدید نیست. به گفته او دولت در این برنامه قصد دارد تنها یک میلیون و ۱۰۰هزار شغل جدید ایجاد کند و ۹۰۰ هزار مورد مربوط به افرادی است که شغل خود را از دست دادند و ۴۰۰ هزار مورد هم مربوط به جابه‌جایی شغلی است

وعده دست نیافتنی

به اعتقاد نمایندگان مجلس اجرای نادرست قانون هدفمندی یارانه ها و مشخص نشدن منابع تامین اعتبار ۲.۵ میلیون فرصت شغلی، این وعده را با تردید های بسیاری روبرو کرده است

محجوب: قانون هدفمندی یارانه ها آسیب های فراوانی به حوزه صنعت و کارگران وارد کرده، وضعیت کنونی اشتغال در کشور با ادامه روند تعطیلی کارخانه‌ها و واحدهای تولیدی، کارشناسان را نگران ایجاد بحران کارگری کرده است

علیرضا محجوب دبیر خانه کارگر و نماینده تهران در مجلس به ایلنا گفته است: قانون هدفمندی یارانه ها آسیب های فراوانی به حوزه صنعت و کارگران وارد کرده، وضعیت کنونی اشتغال در کشور با ادامه روند تعطیلی کارخانه‌ها و واحدهای تولیدی، کارشناسان را نگران ایجاد بحران کارگری کرده است. به گفته محجوب با وضعیت فعلی واحد های تولیدی در آینده باید شاهد جنبش های بیکاری به جای جنبش های کارگری باشیم

همچنین یک عضو کمیسیون اقتصادی مجلس نیز در واکنش به وعده ۲.۵ میلیون فرصت شغلی در ایران گفته است:هم اکنون بسیاری از کارخانه های کشور با ظرفیت ۳۰ درصد کار می کنند، تولید ۳۰ درصدی به این معنی است که ۷۰ درصد از فرصت های بالقوه ایجاد اشتغال فعال نیست. اما رئیس دولت این اظهار نظر ها را کارشکنی در راه اشتغال زایی عنوان کرد و از نمایندگان خواست تا به جای چوب لای چرخ دولت گذاشتن به ایجاد اشتغال در کشور کمک کنند.
احمد توکلی رئیس مرکز پژوهش های مجلس هم در این باره گفته است: در برنامه چهارم، ۸۴ تا ۸۶، سه ساله، نرخ رشد ۶.۶۳ درصد بوده‌ سالانه به طور متوسط ۷۶۴هزار و ۶۳۳ فرصت شغلی ایجاد شده است

در سال ۸۹، نرخ رشد را دولت نداده، صندوق بین‌المللی پول نرخ رشد سال ۸۹ را یک درصد پیش‌بینی کرده‌است و نرخ رشد سال ۸۸ را هفت صدم درصد پیش‌بینی کرده بود. من با فرض این که این نرخ رشد یک درصد باشد، به شما عرض می‌کنم دولت می‌گوید که وقتی نرخ رشد من یک‌هفتم بشود، ایجاد شغل من یک میلیون و ۶۰۰ هزار نفر می‌شود این نشدنی است

احمد توکلی : دولت می‌گوید که وقتی نرخ رشد من یک‌هفتم بشود، ایجاد شغل من یک میلیون و ۶۰۰ هزار نفر می‌شود این نشدنی است

داریوش قنبری نماینده ایلام در مجلس نیز به خبرآنلاین گفته است: ایجاد ۲.۵ میلیون فرصت شغلی نیازمند رشد اقتصادی حداقل ۲.۵ درصد است و با رشد اقتصادی یک درصد سالانه تنها یکصد هزار فرصت شغلی فراهم خواهد شد. این در حالی است که در یک سال گذشته بیش از ۲۰۰ هزار فرصت شغلی از دست رفته است.
حسین قاسمی کارشناس اشتغال در این باره به ایلنا گفته است: تحقق واقعی ۲.۵ میلیون فرصت شغلی مستلزم حداقل دو برابر بودجه جاری وعمرانی کشور است در حالی که در حال حاضر تمام منابع اعتباری امر اشتغال را روی هم بگذارید از ۸۰ هزار میلیارد تومان تجاوز نمی کند و این یعنی کل مبلغ فروش نفت در سال جاری که این میزان برای اشتغال پویا و پایدار نمی تواند بیش از ۳۰۰هزار نفر را پوشش دهد. ضمن اینکه در کسب رکورد یک و نیم میلیون نفر سال گذشته هنوز نه مجلس توجیه شده و نه اساتید و تئوریسین های اقتصادی . در شرایط فعلی در کشور برای ایجاد صنایع خود اشتغال سرانه حداقل ۳۰۰ میلیون ریال ، برای اشتغال در بنگاه‌های زود بازده سرانه اشتغال۵۰۰ میلیون ریال ،برای سرمایه گذاری در صنایع کوچک یک میلیارد ریال ،برای صنایع سنگین بیش از دو میلیارد ریال و برای صنایع استراتژیک و صنایع خاص تا ۴ میلیارد ریال و بعضا” بیشتر بطور سرانه سرمایه نیاز می‌باشد. به گفته او هم اکنون ۲۰ هزار واحد صنعتی نیمه تمام به دلیل عدم تامین اعتبار در شرایط بحران و حتی فاجعه قرار دارند

سعید لیلاز: سیاست دولت بی توجهی به تولید است و دولت به جای تولید ثروت به دنبال توزیع ثروت است. میزان واردات کشور در سال ۸۹ تقریبا سه برابر سال ۸۳ است

بر اساس یافته های یک پژوهش که توسط پایگاه خبری آفتاب منتشر شده است: متوسط ایجاد شغل به صورت سالانه در برنامه سوم برابر ۶۸۰ هزار شغل بوده است، این رقم در برنامه چهارم توسعه به ۳۳۰ هزار شغل کاهش یافته است. به علاوه طی سه سال اخیر (۸۶ تا ۸۸) تنها ۱۹۰ هزار شغل به مشاغل موجود کشور اضافه شده است

واردات بلای جان اشتغال

کارشناسان و صنعت گران ایرانی واردات بی رویه را یکی از عوامل اصلی بحران در واحد های تولیدی و بیکاری می‌دانند

سعید لیلاز کارشناس اقتصادی نیز در گفت و گو با فرا رو گفته است: سیاست دولت بی توجهی به تولید است و دولت به جای تولید ثروت به دنبال توزیع ثروت است. به گفته او میزان واردات کشور در سال ۸۹ تقریبا سه برابر سال ۸۳ است

به گفته او بین افزایش میزان واردات و افزایش بیکاران یک رابطه مستقیم وجود دارد: شما بین سه برابر شدن واردات و دو برابر شدن بیکاران کشور ظرف شش سال گذشته می‌توانید یک رابطه منطقی برقرار کنید. افزایش واردات به معنای کاهش نرخ واردات در کشور می‌باشد. این اتفاق در ایران در حال روی دادن است و من الان حدس می‌زنم که شمار بیکاران کشور نسبت به سال ۸۳ حداقل دو باربر شده است و این یعنی ما حدود پنج میلیون نفر بیکار در ایران داریم

منبع فارسی: موج سبز

The ITF said in a statement that Mansur Osanloo’s release was “conditional on his “good behavior” and the payment of a bond.

Osanloo is the the head of the Vahed Syndicate, a free trade union of Tehran’s bus workers which he co-founded in 2005.

Osanloo, who the ITF says was detained and tortured after he founded the Vahed Syndicate, was re-arrested in 2007 and sentenced to five years in jail after being found guilty of “acting against national security” and “propaganda against the state.”

In 2010, his sentence was extended by one year.

The ITS said in a statement that Osanloo’s health had worsened in prison.

Source: RFERL

منصور اسانلو به قید کفالت آزاد شد

منصور اسانلو، رئیس هیئت مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه، روز پنجشنبه به قید کفالت آزاد شد

آقای اسانلو در تیر ماه سال ۱۳۸۶ توسط ماموران امنیتی در تهران بازداشت و در دادگاه به اتهام‌های امنیتی محکوم به پنج سال زندان شد

وی در تابستان سال گذشته، در شرایطی که در زندان رجایی شهر کرج بود، به‌‌ همان اتهام‌های امنیتی به یک سال زندان دیگر محکوم شد

آقای اسانلو در این مدت، از بیماری‌های متعددی، مانند قلب، چشم و کمر، رنج می‌برده است و بنا به تشخیص پزشکان، سه رگ قلب او مسدود شده است و نیاز به مداوای طولانی و در شرایط به دور از استرس دارد

آزادی موقت او پس از فشارهای اتحادیه‌های بین المللی کارگری و سازمان‌های جهانی حقوق بشری و انتقادهای تشکل‌های کارگری در ایران، به ویژه سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه، در سالیان اخیر صورت گرفت

مهدی کوهستانی‌نژاد، مشاور کنفدراسیون بین المللی اتحادیه‌های کارگری و عضو کنگره کار کانادا، به رادیو فردا می‌گوید: واقعیت این است که در پنج سال گذشته، در کنار سازمان‌ها و اتحادیه‌های بین المللی، پافشاری فعالین، اعضا و هیئت مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوس رانی تهران یکی از دلایل عمده آزادی آقای اسانلو بوده است

دیوید کاکرافت، دبیر کل فدراسیون جهانی کارگران حمل و نقل، نیز در گفت‌و‌گو با رادیو فردا، با ابراز خوشحالی خود و تمامی اعضای این اتحادیه بین المللی کارگری از آزادی منصور اسانلو روز پنجشنبه را به عنوان یک روز تاریخی برای مردم ایران توصیف می‌کند

وی می‌گوید: البته هنوز شرایط آزادی موقت منصور برای ما هنوز روشن نیست، زیرا معلوم نیست که بدون قید و شرط آزاد شده است یا نه. اما به هر حال، او تحت برخی محدودیت‌ها قرار دارد

آزادی منصور اسانلو، در شرایطی صورت گرفت که جمهوری اسلامی ایران سال گذشته به سازمان بین المللی کار، آی ال او، قول داده بود که او را در مدت چند روز آزاد خواهد کرد، اما این قول فقط یک سال بعد تحقق پیدا کرد

در این زمینه، مهدی کوهستانی‌نژاد، مشاور کنفدراسیون بین المللی اتحادیه‌های کارگری و عضو کنگره کار کانادا، با اشاره به اینکه پرونده شکایت‌های اتحادیه‌های بین المللی کارگری از برخورد جمهوری اسلامی ایران با فعالین و تشکل‌های کارگری در شش سال گذشته بر روی میز مسئولان سازمان بین المللی کار در ژنو قرار داشته است، می‌گوید: پرونده سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه در این مدت همیشه بررسی شده است

وی به این پرسش که آیا در روزهای اخیر تماسی میان نمایندگان جمهوری اسلامی ایران و سازمان بین المللی کار در مورد منصور اسانلو مذاکره صورت گرفته بود، پاسخ مثبت می‌دهد

در این میان، دبیر کل فدراسیون جهانی کارگران حمل و نقل با اعلام اینکه منصور اسانلو هرگز نباید زندانی می‌شد، می‌افزاید: ما انتظار عفو او را نداریم، زیرا او کاری نکرده است که مقام‌های ایرانی بخواهند او را عفو کنند و در عین حال، اعلام چنین موضوعی به آن معناست که گویا کار خلاف قانونی انجام داده است

وی با تاکید بر لزوم اعلام آزادی فوری، قطعی و بی‌قید و شرط منصور اسانلو می‌گوید: تنها کاری که او انجام داده، حمایت از تلاش کارگران شرکت واحد اتوبوس رانی تهران برای برخورداری از زندگی بهتر است. این موضوع ارتباطی با سیاست و جمهوری اسلامی ایران ندارد. منصور فقط کاری را انجام داده است که تمام کارگران در جهان انجام می‌دهند

آقای کاکرافت اشاره می‌کند که فعالان و رهبران کارگری در ایران باید بتوانند وظایف سندیکایی خود را انجام دهند و با اشاره به زندانی بودن ابراهیم مددی و رضا شهابی، از دیگر مسئولان سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه، اضافه می‌کند: ما به کمپین خود برای آزادی این دو فعال کارگری ادامه خواهیم داد. دلیلی وجود ندارد که آنها در زندان باشند. آقایان مددی و شهابی مانند منصور اسانلو به وظایف سندیکایی خود عمل کرده‌اند و ما بر این عقیده‌ایم که آن‌ها باید آزاد شوند

ابراهیم مددی، نایب رئیس هیئت مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه، همانند آقای اسانلو در تابستان سال ۱۳۸۶ و رضا شهابی، عضو هیئت مدیره این تکشل کارگری در خرداد سال گذشته بازداشت شدند

منبع فارسی: رادیو فردا

Mansour Osanloo

According to reports by the website Green Correspondents, labor activist Mansour Osanloo’s physical condition had deteriorated so badly that prison officials were forced to transfer him to an outside hospital.  Osanloo was reportedly hospitalized as a result of acute cardiac distress. This is not the first time that Osanloo has been transferred to the hospital as a result of his heart condition and the extreme and inhumane pressure exerted upon him while incarcerated.

On the occasion of International Workers’ Day [May Day], Osanloo published an open letter in which he referenced his acute physical distress and the inhumane and medieval pressures exerted upon him and his cellmates at Rajai Shahr prison.

It looks as though by ignoring the acute physical condition of political prisoners behind bars and refusing to take their medical treatment seriously, Intelligence Ministry’s interrogators seek to eliminate these prisoners, or at minimum cause them to suffer.  The last prisoner exposed to such methods by Intelligence Ministry’s interrogator’s was the late Mohsen Dogmehchi*, who lost his life as a result of lack of medical treatment while behind bars.

Translator’s Note: Mohsen Dogmechi, incarcerated Iranian merchant suffered fromadvanced Pancreatic Cancer.  Though his condition had deteriorated greatly and he was in extreme pain unable to eat or drink, the authorities of the Islamic Republic refused to grant him medical furlough and he died in prison on March 28th, 2011.

A number of political prisoners with physical ailments, such as Mashallah Haeri, Shir Mohammad Rezai, Mohammad Sadigh Kaboudvand, Kobra Banazadeh, Amir Khizi, Farah Vazehan, Isa Saharkhiz, Hossein Ronaghi Maleki, and tens of other prisoners are suffering the same fate.

Translated By: Banooye Sabz

Source: Green Correspondents

وخامت شدید حال فعال کارگری منصور اسانلو و انتقال وی به بیمارستان

وضعیت جسمی فعال کارگری منصور اسالو به حدی به وخامت گرایید که  مسئولین زندان ناچار به انتقال او به یکی از بیمارستانها شدند. دلیل انتقال این فعال کارگری ناراحتی حاد قلبی وی می باشد. او در حال حاضر در بیمارستان بستری می باشد. تا به حال چندین بار این فعال کارگری به دلیل فشارهای طاقت فرسا و غیر انسانی و تشدید  ناراحتی قلبی اش به بیمارستان منتقل شده است

منصور اسالو آخرین بار به مناسبت روز جهانی کارگر اقدام به انتشار رنج نامه ای نمود و در آن رنجنامه به شرایط و وضعیت حاد جسمی اش و همچنین فشارهای غیر انسانی و قرون وسطایی که علیه او و هم بندیانش روا داشته می شود اشاره کرده بود

بازجویان وزارت اطلاعات با نگه داشتن زندانیان سیاسی که در شرایط حاد جسمی در زندان بسر می برند و عدم درمان جدی آنها سعی در حذف فیزیکی و زجر کش کردن آنها را دارند. آخرین موردی که بازجویان وزارت اطلاعات با روا داشتن  درد جانکاه و عدم درمان  که نهایتا منجر به زجرکش کردن او بر آمدند زنده یاد محسن دگمه چی بود

در حال حاضر تعدادی از زندانیان سیاسی مانند ،ماشالله حائری،شیرمحمد رضایی،محمد صدیق کبودوند،کبری بنازاده امیرخیزی،فرح واضحان،عیسی سحر خیز،محمد رونقی ملکی و ده ها زندانی دیگر در چنین شرایطی بسر می برند

منبع فارسی: خبرنگاران سبز

On the first of May the sound of the passion and militancy of workers in their millions, their demonstrations for freedom across great swathes of the world, reaches and inspires the workers of Iran who fight for their social rights and organizations amongst the harshest oppressions and threats; to their lives and livelihoods.  Any kind of workers demonstration or demand for justice is met with detention and prison, in line with the methods of the capitalist ruling class, with the backing of the international organizations of capitalism, whilst they oppress workers and ruin their families, no one has the right to give a free opinion on this matter. Whilst they increase the price of petrol, energy and fuel, close factories, add thousands of workers to the unemployment lines, fiddle unemployment insurance against the workers interests, hurt the social interests of workers by taking steps to shut hospitals and medical centres, dream up new schemes of retirement to make us work longer and raise the price of basic goods to dizzying levels, they cut workers wages by an average of nine percent.

In our view these actions will cause nothing but poverty and misery for millions of working class families.  We will not accept this destruction of us, our spouses and children that we are forced to witness.  We will stand united and struggle against the immiseration and deepening poverty that is imposed on us and our reduction to a group without social rights.  Thus, we, workers in Iran, denounce the existing conditions and call on all workers all over the country, to set out the following demands, with unity and without hesitation:

1. The unconditional freedom to found independent worker’s organizations, strike, demonstrate, march, freedom for political parties, freedom of speech as our inalienable rights.  All oppressive governmental organizations in places for living and working should be removed, and these rights should be officially recognized as the unchangeable rights of the workers, and the masses of people in Iran.
2. We will not accept a society in which wealth and capital are in the hands of a minority whilst the majority must struggle to find a loaf of bread for their evening meal.  A 9% minimum wage decrease, whilst huge price rises go on, is an insult to the idea of human dignity and justice for workers.  We see this as the creation of misery and poverty for millions of working class families and struggle with genuine worker’s representatives to fight for the highest standards of modern living.
3. We demand an end to temporary contracts and signed blanked contracts. We demand the overturning of existing subcontracting companies.  We demand the right to transparent  collective bargaining and agreements and the highest standards of health and safety in the work place.
4. All outstanding wages should be paid in full, without excuse or delay and workers should be compensated for all damages arising from their non payment of wages.
5. Sackings and unemployment, by any excuse, must cease and all workers, upon reaching working age, should be paid unemployment insurance based on a human living standard.
6. With attention to the fact that the organization of social security has become one of Iran’s richest institutions on the back of workers’ wages and contributions, yet this organization has become trapped in the capitalist logic accumulation of profit, merely trying to reduced medical benefits and charging workers for services. Social security insurances are fundamental rights of all people and we call for it to be run by elected representatives of the workers, all over the country.
7. Whilst condemning the attacks on workers and popular demonstrations we call for the nullification of the death sentence and the immediate and unconditional release of imprisoned workers and activists of other social movements.  We call for an end to prosecution of these activists and the security environment.
8. We call for the annulment of all laws that discriminate against women and call for their complete and unconditional equality with men in political, legal, social, economic, cultural and family life.
9. We call for all retired people to have a life free from poverty and economic worry.  We call for all pensions to be paid immediately and without discrimination and for pensioners to receive all necessary social and health services.
10. All child labour must cease.  Educational and health necessities must be provided freely the same for all children and their families, independently of the economic and social realities of their families, and regardless of their gender, ethnicity, nationality or religion should not become poisons.
11. We consider the desire for social change a fundamental right of all human beings all over the world.  We support the popular protests and struggles all across the Middle East and condemn any attempts by governments and rulers to sneak through change from above to counter act them.  We condemn any attempt to crush popular demonstrations and any attempt to interfere in the people’s struggles in countries of the Middle East.
12. We are a section of the workers of the world and condemn any discrimination against migrant Afghan workers in Iran, or workers of any other nationality, on any excuse.
13. We appreciate the solidarity shown to Iranian workers from the international workers and popular movements and stand in support of them, united with them in their demands all around the world, and call, now more than ever, for international workers unity for freedom from the capitalist system’s miseries.
14. The first of May should become an official national holiday, noted in official calendar.  All limitations and bans on the commemoration of this day should be lifted.

Long Live the First of May!

Long Live International Worker’s Solidarity!

The Syndicate of Workers of Tehran and Suburbs Vahed Bus Company

- The Free Union of Workers in Iran

- The Founding Committee of the Syndicate of Building ‘s Painters and Decoration’s  Workers

- The Committee for the Refoundation of Metal and Mechanical Workers’ Syndicate

- The Centre in Defence of Workers’ Rights

- The Committee to Pursue the Establishment of Workers’ Organizations

- The Coordinating Committee to Help Form Workers’ Organizations

Translated by IASWI

قطعنامه مشترک به مناسبت روز جهانی کارگر

اول ماه مه روز جهانی کارگر، روز اتحاد و اعتراض جهانی کارگران به ستم و نابرابری نظام سرمایه داری است. این روز یاد آور مبارزات کارگران جهان برای دستیابی به حقوق انسانی شان است. کارگران ایران همراه با کارگران جهان این روز را گرامی میدارند و هر ساله در اعتراض به شرایط غیر انسانی خود در این روز گرد هم آمده و به هر طریق برای بدست آوردن حقوق حقه خود فریاد بر می آورند

قطعنامه مشترک به مناسبت روز جهانی کارگر - اول ماه مه2011 – 11 اردیبهشت 1390

اول ماه مه روز جهانی کارگر، روز اتحاد و اعتراض جهانی کارگران به ستم و نابرابری نظام سرمایه داری است. این روز یاد آور مبارزات کارگران جهان برای دستیابی به حقوق انسانی شان است. کارگران ایران همراه با کارگران جهان این روز را گرامی میدارند و هر ساله در اعتراض به شرایط غیر انسانی خود در این روز گرد هم آمده و به هر طریق برای بدست آوردن حقوق حقه خود فریاد بر می آورند

شور و شعف و رزمندگی کارگران در روز اول ماه مه و اعتراض آزادانه میلیونی آنان به شرایط زندگی شان در اکثر نقاط دنیا در حالی جهان را به لرزه میاورد که کارگران ایران علاوه بر محرومیت از حقوق اجتماعی خود از قبیل بر پائی تشکل و اعتراضات خیابانی، هر روزه و هر لحظه در معرض شدیدترین تهاجمات به زندگی و معیشت خود قرار دارند. هر گونه اعتراض و حق خواهی کارگران با بازداشت و زندان پاسخ میگیرد، با طرح موسوم به هدفمند کردن یارانه ها که سرمایه داری حاکم با پشتیبانی نهادهای بین المللی سرمایه داری اجرای آن را آغاز کرده است در حال تباه کردن بیش از پیش زندگی و معیشت میلیونها خانواده کارگری هستند و کسی حق اظهار نظر آزادانه در این باره را ندارد، با افزایش سرسام آور قیمتهای انرژی و تعطیلی کارخانه ها هر روزه صد ها و هزاران کارگر به صف میلیونی بیکاران رانده میشوند و در همین حال بیمه بیکاری را بیش از پیش به ضرر کارگران تغییر میدهند، اقدام به اخذ فرانشیز در بیمارستانها و مراکز درمانی تامین اجتماعی از کارگران میکنند و معیارهای دیگری برای حقوق بازنشستگی می تراشند، بیمه کارگران ساختمانی را در هزارتوی راهروهای اداری ابتر میکنند و در حالی که اقدام به افزایش سرسام آور قیمتهای کالاهای اساسی کرده اند حداقل دستمزد کارگران را بطور توهین آمیزی 9 درصد افزایش میدهند

از نظر ما همه اینها برای میلیونها خانواده کارگری مستاصل از تامین حداقل معیشت در شرایط کنونی، معنائی جز درماندگی بیشتر برای گذران زندگی و تحمیل فقر و فلاکتی روز افزون بر آنها ندارد. اما ما کارگران نظاره گر مرگ تدریجی خود و همسر و فرزندانمان نخواهیم شد، ما تعرض هر روزه به زندگی و معیشت خود را بر نخواهیم تافت و متحد و یکپارچه در مقابل فقر و فلاکت و بی حقوقی اجتماعی تحمیل شده بر خود ایستادگی خواهیم کرد. در این راستا ما کارگران ایران با ابراز انزجار از وضعیت موجود، همگان را در تمامی نقاط کشور به طرح متحدانه و سراسری خواستها و مطالبات شان فرا میخوانیم و در شرایط حاضر خواهان تحقق بی درنگ مطالبات زیر هستیم

• آزادی بی قید و شرط برپایی تشکل های مستقل کارگری، اعتصاب، اعتراض، راهپیمائی، آزادی احزاب، تجمع و آزادی بیان و مطبوعات حق مسلم ما است و این خواسته ها باید ضمن برچیده شدن کلیه نهادهای دست ساز دولتی از محیطهای کار و زندگی، به عنوان حقوق خدشه ناپذیر اجتماعی کارگران و عموم مردم ایران به رسمیت شناخته شوند

• ما جامعه ای را که اقلیتی صاحب ثروت وسرمایه های کلان باشند واکثریتی هم نان شب نداشته باشند بر نخواهیم تافت. از نظر ما افزایش 9درصدی دستمزدها بویژه با توجه به اجرای طرح قطع یارانه ها و افزایش سرسام آور هزینه های زندگی اهانت به منزلت انسانی و حق حیات کارگران است. ما تعیین چنین سطح دستمزدی را تحمیل بیش از پیش فقر و فلاکت مطلق بر میلیونها خانواده کارگری میدانیم و با رد شیوه کنونی تعیین دستمزدها مصرانه خواهان توقف اجرای طرح قطع یارانه ها و تعیین دستمزدها توسط نماینده های واقعی کارگران بر اساس بالاترین استانداردهای زندگی بشر امروز هستیم
  

• ما خواهان محو قراردادهای موقت و سفید امضاء، بر چیده شدن شرکتهای پیمانکاری و انعقاد قرارداد مستقیم و دسته جمعی، تامین امنیت شغلی کارگران و رعایت بالاترین استاندارد های بهداشت و ایمنی در محیطهای کار و زندگی هستیم

• دستمزدهای معوقه کارگران باید فورا و بی هیچ عذر و بهانه ای پرداخت شود و عدم پرداخت آن بایستی به مثابه یک جرم قابل تعقیب قضائی تلقی گردد و خسارت ناشی از آن به کارگران پرداخت شود

• اخراج و بیکار سازی کارگران به هر بهانه ای باید متوقف گردد و تمامی کسانی که بیکار شده و یا به سن اشتغال رسیده اند باید تا زمان اشتغال به کار از بیمه بیکاری متناسب با یک زندگی انسانی برخوردار شوند

• به رغم اینکه سازمان تامین اجتماعی با دسترنج و پول کارگران به یکی از نهادهای دارای ثروت نجومی در ایران تبدیل شده است اما این سازمان با قرار گرفتن در چرخه سود و سودآوری سرمایه تنها به فکر کاهش خدمات درمانی و دریافت فرانشیز از کارگران بیمار است. ما بیمه های تامین اجتماعی را حق مسلم تمامی آحاد جامعه میدانیم و خواهان اداره این نهاد بدست نماینده های منتخب کارگران در سراسر کشور هستیم

• ما ضمن محکوم کردن هر گونه تعرض به اعتراضات کارگری و مردمی، خواهان لغو مجازات اعدام و آزادی فوری و بی قید و شرط کلیه کارگران زندانی و دیگر جنبش های اجتماعی از زندان و توقف فوری پیگرد های قضایی علیه آنان و بر چیده شدن فضای امنیتی موجود هستیم

• ما خواهان لغو کلیه قوانین تبعیض آمیز نسبت به زنان و تضمین برابری کامل و بی قید و شرط حقوق زنان و مردان در تمامی عرصه های زندگی اجتماعی، اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و خانوادگی هستیم

• ما خواهان برخورداری تمامی بازنشستگان از یک زندگی مرفه و بدون دغدغه اقتصادی و رفع هرگونه تبعیض در پرداخت مستمری بازنشستگان و بهره مندی آنان از تامین اجتماعی و خدمات درمانی هستیم

• کار کودکان باید ملغی گردد. برخورداری کودکان و والدین آنها از تامین اجتماعی گسترده و کامل، امکانات آموزشی رفاهی و بهداشتی یکسان و رایگان جدا از موقعیت اقتصادی و اجتماعی خانوادگی شان، نوع جنسیت و وابستگی های ملی و ن‍‍ژادی و مذهبی می بایدبرسمیت شناخته شود
  

• ما دگرگونی خواهی را حق مسلم تمامی انسانها در سرتاسر جهان میدانیم و با حمایت قاطعانه از مبارزات و اعتراضات مردمی در تمامی کشورهای خاورمیانه، هر گونه سرکوب اعتراضات مردمی و بند و بست دولتها برای سمت و سو دادن به تغییرات از بالای سر مردم و دست اندازی و دخالت از سوی آنها در سرنوشت مردم کشورهای خاورمیانه را قویا محکوم میکنیم

• ما بخشی از کارگران جهان هستیم و اخراج و تحمیل هرگونه تبعیض بر کارگران مهاجر افغانی و سایر ملیتها را به هر بهانه ای محکوم میکنیم

• ما ضمن قدردانی از تمامی حمایت های بین المللی کارگری و مردمی از مبارزات کارگران در ایران و حمایت قاطعانه از اعتراضات و خواسته های کارگران در سراسر جهان خود را متحد آنان می دانیم و بیش از هر زمان دیگری بر همبستگی بین المللی کارگران برای رهایی از مشقات نظام سرمایه داری تاکید می کنیم

• اول ماه مه باید تعطیل رسمی اعلام گردد و در تقویم رسمی کشور گنجانده شود و هر گونه ممنوعیت و محدودیت برگزاری مراسم این روز ملغی گردد

زنده باد اول ماه مه

زنده باد همبستگی بین المللی کارگران

1 مه 2011 - 11 اردیبهشت1390

سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه

اتحادیه آزاد کارگران ایران

هیئت بازگشایی سندیکای کارگران نقاش و تزئینات ساختمان

هیئت بازگشائی سندیکای فلز کار مکانیک

کانون مدافعان حقوق کارگر

کمیته پیگیری ایجاد تشکل های کارگری

کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری

منبع فارسی: اتحاد بین المللی

In the outset of 21st century, with May Day 2011 around the corner, the world is still in the hands of a few, and their circles shrinking by the day. Accelerated process of attack towards Labour and Human Rights in advanced capitalist countries from ideological attacks on Humane and Socialist ideals to augmenting ultra reactionary, radical religious, ethnic ideas, has only increased, and has been a part of the recent history of the world community.

Workers and Freedom loving individuals have not kept quite in this regard. Particularly in the year that just passed people of the globe from France, Spain, Greece, U.S., Tunisia, Egypt, Iran,… arose to confront this issue.

In Iran and by the presence of the Islamic regime the situation of workers is truly intolerable. While Iranian officials have announced the inflation rate to be more that 22 percent, according to independent workers organizations the price of necessary items such as meat, eggs, cooking oil, rice and sugar has experienced a 50 to 120 percent increase in the year. Based on international standards the wage of an average Iranian worker is 4 times below the poverty line. Not only that, the removal of subsides and lack of timely payment of wages as well as temporary work contracts have joined hands to put added pressure on Iranian workers.

However, the workers of Iran have started this year in a proactive note, determined and focused. Immediately following the Norouz Holidays, about three thousand contract workers went on strike, and announced they are no longer willing to be slaved. The recent victory in Mahshahr Petrochemical Complex and the strike’s success in a move to eliminate contract work and subcontracting companies, is a pattern that shall be continued. This strike remains a strike to both support and learn from.

In support of Iranian workers, IASWI strongly condemns the government and employer’s attack on worker’s livelihood and actively supports their demands and campaigns. The most urgent demands of workers on the eve of 2011 May Day are as follows:

1) 27 thousand Toman (25 dollar) increase in monthly minimum wage is a clear insult on the worker’s sanctity and dignity and in a way is playing with the lives of millions of people especially children of working class families, as it would put them at risk of various health risks. Workers demand monthly minimum wage to be set based on highest human standards, which is about four times higher than the current 330 thousand toman (about $275.00) as well as the ability to determine the minimum wage through real representatives and independent labour organizations.

2) Iranian workers viewed subsidies as inadequate, however workers see the removal of subsidies by the government an offensive towards their livelihood and demand an immediate end to these cut backs, which is carried out by the IRI under “the targeted subsidy plan”.

3) Iranian workers demand the immediate closure of all contract agencies and dismissal of all temporary and open contracts and replacing them with secure employment and punishment of all employers whom have been taking cheques and promissory notes as accrual from workers.

4) Iranian workers demand immediate and full payment of their back wages as well as in time and full payment of all their wages and benefits. Lack of timely payment must be deemed as a crime and be prosecutable by judiciary officials and the worker must be paid compensation as the result.

5) Iranian workers demand safe working environment in accordance with internationally recognized standards and demand criminal prosecution of employers who are violating this commitment.

6) Iranian workers demanded full and unconditional freedom in the right to form independent workers’ organizations and to strike. Also all suppressing governmental organizations such as security forces, Workers’ House and the Islamic Councils must be dismissed from work places to allow workers to form their own organizations without interferences by any government authorities.

7) Iranian workers demanded full and unconditional freedom of expression, publication, press, assemblies, and demonstrations.

8) Iranian workers demand the immediate and unconditional release of all imprisoned workers and labour activists, including Mansour Osanloo, Ebrahim Madadi, Reza Shahabi, Behnam Ebrahimzadeh, and stop any dismissal, persecution and prosecution of labour activists.

9) Iranian workers demand an end to gender discrimination and oppression and abolishment of all laws and regulations against women in all facets of life and consider realization of equal and humane right between man and women a basic demand of the Working class.

10) Immigrant workers, especially Afghan workers, are under exceeded oppression and complete exploitation of their rights. Iranian workers demand an end to discrimination against immigrant workers and call for punishment of violating employers and institutions.

11) Thousands of children in Iran are working under slavery-like conditions. Iranian workers demand an end to Child Labour and call for full support of these children concerning their education, shelter, health, appropriate nutrition and a decent life altogether.

12) Dismissal and unemployment of workers by any excuse must be stopped and all dismissed workers and those whom have reached the employment age must be entitled to unemployment benefits until they find suitable job.

13) All forms of discrimination based on nationality, language, religion, and gender discrimination are the capitalist regime’s ways of causing division amongst people and is at the expense of solidarity among workers. Iranian workers demand equal and human rights among all residents of this country

14) Iranian workers call for an end to intimidation, threats, arrest and torture of activists in different social movements and demand unconditional release of all political prisoners.

15) Iranian workers demand the unconditional abolishment of all types of the abhorrent and extremely inhumane and reactionary capital punishment.

16) Iranian workers view themselves as a part of the International Working Class, and support all struggles of  the working class throughout the world particularly recent movements for social justice, equality and freedom in North Africa and the Middle East.

17) May First must be recognized as the International Workers’ Day and a public holiday and added to the national calendar as an official national holiday and all restrictions on rallies and ceremonies by independent labour organizations must be removed.

International Alliance in Support of Workers of Iran congratulates May Day to all workers around the world and while it supports demands and campaigns of Iranian workers, especially the joint resolution of independent labour organizations in Iran (see attached), on the occasion of May Day 2011, we humbly invite all workers and workers activists in Iran to work towards solidarity and unity irrespective of nationality, gender, race, colour, language, age, opinion and creed.

Long live May Day!

Long live international solidarity of workers!

International Alliance in Support of Workers in Iran (IASWI)

اطلاعیه اتحاد بین المللی در مورد اول ماه مه

با آغاز دهه دوم  قرن بیست ویکم، جهان تحت حاکمیت سرمایه داری هچنان  دنیای محض بی حقوقی برای بخش اعظم ساکنان آن است. تمرکز بیش از پیش ثروت و امکانات جامعه در دست اقلیتی هر چه کوچکتر شونده و محروم ماندن اکثریت مردم از ابتدایی ترین شرایط یک زندگی انسانی، خصلت اساسی جهان درآستانه اول ماه مه ۲۰۱۱ است. روند پرشتاب حمله به دستاوردهای کارگری و حقوق  انسانی در پیشرفته ترین کشورهای سرمایه داری بر بستر حمله ایدئولوژیک به ایده های انسانی و سوسیالیستی و تقویت ارتجاعی ترین و راست ترین گرایشات مذهبی و قومی، بخشی از تاریخ جامعه جهانی در سالهای اخیر بوده است

اما بر متن این شرایط دشوار و به رغم هجوم همه جانبه سرمایه داری به کار ومعیشت کارگران و با وجود اذیت و آزار و سرکوب فعالین و تشکلات مستقل کارگری، و در حالی که  جنبش اعتراضی عمومی در رکود قرار دارد، کارگران ایران سال ۱۳۹۰ را با تعرض آغاز کرده اند. بلافاصله پس از تعطیلات نوروزی، ده هزار کارگر شرکتهای پیمانکاری مجتمع پتروشیمی ماهشهر به عنوان پیشگامان جنبش کارگری از جانب همه کارگران اعلام کرده اند که دیگر حاضر نیستند به قراردادهای اسارت بار موقت تن دهند. حاضر نیستند این شرایط بغایت غیر انسانی را تحمل کنند. سال ۹۰ سالی است که کارگران به میدان می آیند تا پرچم اعتراض علیه نابرابری و استبداد در جامعه را بدست گیرند

در مقابله با این روند اما کارگران و انسانهای آزادی خواه در اقصی نقاط جهان ساکت ننشسته اند. بویژه در سال اخیر از فرانسه و اسپانیا و یونان و آمریکا گرفته تا تونس و مصر و ایران، مردم به مقابله با این وضعیت برخاسته اند. سال ۲۰۱۰ نقطه مهمی در اعتراض به تعرض چند ده ساله سرمایه جهانی بود. همه نشانه ها بیانگر این است که  در سال ۲۰۱۱ اعتراضات به نظام سرمایه داری و مصائب آن در اقصی نقاط جهان بیش از پیش گسترش پیدا خواهند کرد

در ایران تحت حاکمیت جمهوری اسلامی سرمایه وضعیت کارگران براستی فاجعه بار و غیر قابل تحمل است. در حالی که بنا به گزارش نهادهای رسمی بین المللی نرخ تورم در ایران بیش از ۲۲ درصد است، و در حالی که بنا به گزارش فعالان مستقل کارگری قیمت کالاهای ضروری اولیه مثل گوشت، مرغ، تخم مرغ، روغن، برنج، شکر و غیره بین ۵۰ تا ۱۲۰ درصد افزایش پیدا کرده، حداقل دستمزد کارگری با افزایش ۹ درصدی از ۳۰۳ هزار تومان به ۳۳۰ هزار تومان (حدود ۲۷۵ دلار) در ماه افزایش پیدا کرده است. شرم آور اینکه این دستمزد در مقایسه با استانداردهای بین المللی حدود چهار برابر زیر خط فقر است. به موازات این تعرض، یارانه های ناکافی نیز حذف شده و بهای مصرف انرژی مانند گاز، برق، و سوخت بطور سر سام آور افزایش یافته است. در بسیاری از مراکز کار، پرداخت همین دستمزد بشدت ناکافی را نیز ماهها به تعویق می اندازند. برای همین دستمزد اندک نیز حاضر به بستن عقد قرارداد کار رسمی نیستند و دست کارفرمایان و پیمانکاران را در نوشتن قراردادهای موقت، پیمانی، سفید امضاء و بعضا گرفتن چک و سفته از کارگر کاملا باز گذاشته اند. در نبود قرارداد جمعی کار و وجود نیروی کار مفت و مجانی ، کارفرمایان سودجو با سرنوشت و زندگی کارگران بازی میکنند. شدت کار را افزایش داده و کوچکترین هزینه ای برای تامین ایمنی کار متقبل نمی شوند. جان باختن سالانه بیش از ۱۲۰۰ کارگر بر اثر سوانح کار و مصدوم شدن بیش از ۲۳ هزار نفر از کارگران بر اثر این شرایط ، همه اجزایی از جنگ تمام عیاری هستند که سرمایه داری و حکومت آن علیه کارگران در ایران به پیش میبرند. به این  نیز راضی نیستند. همزمان با این تعرض سردمداران قانونگرایی اسلامی دارند از  قوانین خودشان نیز قانون زدایی می کنند. میخواهند روابط استاد-شاگردی عصر قجر را برقرار کرده و کار مزد را به گاه مزد تبدیل کنند

اتحاد بین المللی در حمایت از کارگران در ایران تعرض دولت و کارفرمایان به زندگی و معیشت کارگران را بشدت محکوم میکند و از مبارزات و خواستهای کارگران ایران فعالانه و پیگیرانه حمایت میکند. مهمترین خواستهای حداقل و فوری اعلام شده از طرف کارگران ایران در آستانه اول مه سال ۹۰ به قرار زیر است:

• افزایش ۲۷ هزار تومانی دستمزد توهین آشکار به حرمت و کرامت کارگری و بازی کردن با جان و زندگی میلیونها انسان بویژه کودکان خانواده های کارگری و قراردادن آنان در معرض انواع بیماری ها است. کارگران خواهان دستمزدی چند برابر دستمزد تعیین شده براساس بالاترین استانداردهای انسانی و اعلام نظرخود کارگران ازطریق نمایندگان واقعی و تشکل های مستقل کارگری هستند

• کارگران ایران یارانه ها را ناکافی میدانستند اما حذف  آن را تعرض به سطح معیشت زندگی خود و خانواده های کارگری میدانند و خواهان توقف اجرای طرح قطع یارانه ها می باشند

• کارگران ایران خواهان انحلال سریع شرکتهای پیمانکاری و لغو کلیه قراردادهای موقت، پیمانی، سفید امضاء و مجازات کارفرمایانی هستند  که از کارگران  چک و سفته تعهدی می گیرند

• کارگران ایران خواهان پرداخت فوری و کامل حقوق معوقه خود و پرداخت به موقع دستمزدها و مزایای کاری هستند. عدم پرداخت به موقع دستمزدها بایستی به مثابه یک جرم قابل تعقیب قضائی تلقی گردد و خسارت ناشی از آن به کارگران پرداخت گردد.

• کارگران ایران  خواهان ایمنی محیط کار مطابق با استانداردهای برسمیت شناخته شده بین المللی بوده و خواهان محاکمه جنایی کارفرمایانی  هستند که از این تعهد تخطی می کنند

• کارگران ایران خواستار آزادی کامل و بی قید و شرط اعتصاب و تشکلات مستقل کارگری هستند. همچنین کلیه نهادهای سرکوب و دست ساز دولتی از جمله حراست، خانه کارگر و شوراهای اسلامی کار باید از محیطهای کار برچیده گردند و کارگران بتوانند بدون مداخله دولت و کارفرمایان تشکلات مطبوع خود را ایجاد نمایند

• کارگران ایران خواستار آزادی کامل و بی قید و شرط بیان، نشر، مطبوعات، اجتماعات و راهپیمایی هستند

• کارگران ایران خواهان آزادی فوری و بدون قید و شرط تمامی کارگران و فعالین کارگری زندانی، از جمله منصور اسالو، ابراهیم مددی، رضا شهابی، بهنام ابراهیم زاده، و توقف هرگونه اخراج، اذیت و آزار و تعقیب فعالین کارگری میباشند

• کارگران ایران خواهان پایان دادن به تبعیض و ستم جنسیتی و لغو کلیه قوانین و مقررات ضد زن در تمام شئون زندگی بوده و تحقق حقوق برابر و انسانی میان زن و مرد را یک خواست پایه ای کارگری میدانند

• کارگران مهاجر بویژه کارگران افغانی در ایران تحت ستم و استثمار مضاعف و بی حقوقی محض قرار دارند. کارگران ایران خواهان پایان دادن به تبعیض و ستم نسبت به کارگران مهاجر بوده و خواستار مجازات کارفرمایان و نهادهایی هستند که از این اصل تخطی می کنند

• هزاران  کودک در ایران در شرایط بردگی به کار مشغولند. کارگران ایران خواهان پایان دادن به کار کودکان و برخوردار شدن کلیه کودکان از حقوق و حمایت کامل برای داشتن زندگی شایسته، تحصیل، سرپناه ،بهداشت و تعذیه مناسب هستند

• اخراج و بیکار سازی کارگران به هر بهانه ای باید متوقف گردد و تمامی کسانی که بیکار شده اند و یا به سن اشتغال رسیده و آماده به کار هستند باید تا زمان اشتغال به کار از بیمه بیکاری متناسب با یک زندگی شایسته انسانی برخوردار شوند

• انواع تبعیض از جمله بر اساس ملیت، زبان، مذهب و جنسیت خواست نظام سرمایه داری برای تفرقه و به زیان اتحاد و همبستگی کارگری است. کارگران ایران خواهان حقوق برابر و انسانی میان تمام ساکنین ایران هستند

• کارگران ایران خواهان پایان دادن به ارعاب، تهدید، دستگیری و شکنجه فعالین در عرصه های مختلف مبارزاتی بوده و خواهان آزادی بی قید و شرط  کلیه زندانیان سیاسی هستند

• کارگران ایران خواهان لغو مجازات شنیع و بشدت ارتجاعی و ضد انسانی اعدام به هر شکل و تحت هر بهانه ای هستند

• کارگران ایران خود را جزیی از طبقه جهانی کارگر می دانند  و از مبارزات هم طبقه ای های خویش در سراسر جهان بویژه مبارزات اخیر در کشورهای خارمیانه و شمال آفریقا برای زندگی شایسته انسان و تحقق خواست های برابری طلبانه و آزادی خواهانه حمایت می کنند

• اول ماه مه باید تعطیل رسمی اعلام گردد و هر گونه ممنوعیت و محدودیت در برگزاری راهپیمایی و مراسم اول ماه مه توسط کارگران و تشکلات مستقل کارگری ملغی باید گردد

اتحاد بین المللی در حمایت از کارگران در ایران با شادباش اول مه و ضمن حمایت از خواست ها و مبارزات کارگران در ایران، و بخصوص قطعنامه مشترک تشکلات مستقل کارگری ایران به مناسبت اول مه ۲۰۱۱، از همه کارگران و فعالان کارگری در ایران می خواهد که مستقل از ملیت، جنسیت، نژاد، رنگ، زبان، سن و باورها و عقاید مختلف، اتحاد و همبستگی طبقاتی و بین المللی کارگران را سرلوحه مبارزات خویش قرار دهند.

زنده باد اول ماه مه!

زنده باد اتحاد و همبستگی بین المللی کارگری!
اتحاد بین المللی در حمایت از کارگران در ایران

منبع فارسی: اشتراک

Mansour Osanloo

In an interview with the International Campaign for Human Rights in Iran, Parvaneh Osanloo, bus worker union leader Mansour Osanloo’s wife, described her husband’s deteriorating health in prison and the refusal of prison officials to transfer him to a hospital. “His arteries are clogged again and his situation is worsening everyday. Prison doctors said that he must have an operation as soon as possible. We showed Mansour’s medical documents to doctors outside the prison and we talked to the authorities, too. If they cooperate, he must be transferred outside the prison for surgery or at least for angiography as soon as possible,” Parvaneh Osanloo told the Campaign.

“They told me verbally to find his doctor and they would allow him to be sent outside, but until they transfer him outside and his medical work is done, I won’t believe it. Next, we will have concerns about his return to the prison after the operation; the prison environment is not suitable for him at all,” she added.

Mansour Osanloo, a union leader with the Syndicate of Workers of Tehran and Suburbs Bus Company, is currently at Shahid Rajaee Prison in Karaj. In hand and foot cuffs, Osanloo was transferred to a hospital coronary care unit for his heart condition in 2008, where none of his family members were allowed to visit him. He was arrested by security forces on 10 July 2007 near his home and was sentenced to five years in prison on charges of “acting against national security,” and “propagating against the regime.”

During 4.5 years in prison, Mansour Osanloo has not been allowed a single day of furlough. “He is under difficult conditions. He doesn’t have telephone access. He is under pressure. His visits only take place through booths. His hygiene and nutrition conditions are not good. There is a large crowd inside his ward and all of these create stress. All of these led him to have a heart attack and his problems continue. His doctor said that the prison environment is dangerous for him, and that he mustn’t be under stress. He must have a good diet and be kept in a quiet environment. These are things he doesn’t have right now,” added Parvaneh Osanloo.

“Would you believe that all [prisoner] families are so happy to go to visits with their imprisoned kin, even if it is for just 20 minutes from behind glass? But when the visits end, we feel so bad that nobody talks to one another, because we have just seen their conditions and how much they are suffering. We have a lot to say, but just as we start to talk, the visitation time ends. All of this is so difficult. Even so, his morale is good and he has never complained. All prisoners say ‘we are O.K. don’t worry,’ but we can see their conditions and we cannot believe their words. Each time I try to go see him with more strength. Maybe he thinks the same thing, too,” concluded Parvaneh Osanloo.

Source: International Campaign for Human Rights

وضعیت بحرانی سلامتی فعال کارگری در گفت وگو باهمسرش:  منصوراسانلو باید هرچه سریعتر تحت عمل جراحی قرارگیرد

با حادتر شدن بیماری قلبی منصور اسانلو و عدم انتقال او به بیمارستان همسر این زندانی عقیدتی به کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران گفت:   او بار دیگر گرفتگی عروق پیدا کرده و هر روز هم حالشان بدتر می شود. دکترهای زندان هم گفته اند که او هر چ زودتر باید تحت عمل جراحی قرار بگیرد. ما مدارک های پزشکی منصور را به دکترهای بیرون زندان نشان داده ایم و با مسولان زندان هم حرف زدیم اگر مساعدت کنند او را در اسرع وقت باید برای عمل جراحی یا حداقل آنژیو گرافی به بیرون زندان منتقل کنند

پراونه اسانلو در خصوص پاسخ مسولان زندان گفت:  والا شفاهی به من گفتند که دکترش را پیدا کنید ما هم اجازه می دهیم که او به بیرون فرستاده شود ولی تا بیرون نفرستند و کارهای پزشکیش انجام نشود باور نمی کنم. بعد از عمل هم ما نگرانی دیگری خواهیم داشت اینکه با شرایط پس از عمل دوباره به زندان برگردانده می شود در حالیکه محیط زندان اصلا برای او مناسب نیست

منصور اسانلو رهبر سندیکای کارگران شرکت اتوبوسرانی تهران و حومه شرکت واحد که هم اکنون در زندان رجایی شهر کرج به سر می برد چند ماه پیش برای معالجه بیماری قلبیش در بخش سی سی یو با پابند و دستنبد بستری بود در حالیکه به هیچکدام از اعضای خانواده اش اجازه ملاقات با او را ندادند.او سوم تیرماه ۸۶ در نزدیکی منزل خود توسط ماموران امنیتی دستگیر شد و پس از محاکمه به اتهام اقدام علیه امنیت ملی و تبلیغ علیه نظام، حکم ۵ سال زندان قطعی را دریافت کرد

پروانه اسانلو با اشاره به اینکه پس از چهار سال ونیم زندان او حتی یک روز هم مرخصی نداشته است در خصوص شرایط همسرش گفت: «ایشان شرایط سختی دارند، تلفن ندارند، تحت فشار هستند، ملاقات هایشان فقط کابینی است ، وضعیت بهداشت و غذایی خوبی ندارند. جمعیت زیادی در یک بند هستند و اینها همه فشار عصبی می آورد. همه اینها باعث شد که حمله قلبی به او دست بدهد و مشکلاتش همچنان ادامه داشته باشد. پزشکش گفته است محیط زندان برای او خطرناک است، او نباید دچار استرس شود و باید رژیم غذایی درست داشته باشد و در جای آرامی نگهداری شود چیزهای که الان ندارد

پروانه اسانلو درباره روزهای ملاقاتش گفت:   باور می کنید خانواده ها وقتی برای دیدن زندانی هایمان می رویم خوشحالیم ، حتی برای بیست دقیقه ملاقات از پشت شیشه. اما وقتی ملاقات تمام می شود آنقدرحالمان بد می شود که هیچکس با هیچکس حرف نمی زند چون شرایط بدشان را دیده ایم که چقدر سختی می کشند. یک عالمه حرف برای گفتن داریم تا می آیم حرف بزنیم زود وقت تمام می شود اینها همه سخت است با این حال روحیه اش خوب است و هیچ وقت شکایت نکرده است.همه زندانیان می گویند که ما خوبیم و نگران نباشید ولی ما وضعیتشان را می بینیم و نمی توانیم حرفشان را باور کنیم. هر بارسعی می کنم با روحیه قوی به دیدارش بروم لابد او هم همین فکر را پیش خودش می کند

منبع فارسی: کمپین بین المللی حقوق بشر

Dear friends,

This year’s International Workers’ Day is approaching at a time when you are in prison. We know that among you there are many like Farzad Kamangar who sacrificed his life to defend the human dignity of the humble masses that are forced to sell their labour for meagre wages. And there are many more of you who like Mansour Osanloo, Ebrahim Madadi, Behnam Ebrahimzadeh, Reza Shahabi and others, have languished in prison with many dark years still ahead simply for defending workers’ basic human rights. Others who have gone to prison for organizing workers have continued to be punished by the ruling legal and political regime after their release, being forced out of work and thus deprived of their only source of income, creating unbearable conditions for them and their families. The government, judiciary and intelligence machinery in Iran have proven that any attempt by workers to establish independent labour organizations and defend their livelihood will be met with swift vengeance, a fact that violates both international agreements Iran is a party to and tramples on the government’s own laws. This is while the very same government and ruling cliques provide the maximum of resources to owners and managers of wealth so that they can better organize themselves against workers’ and make greater profits. Justice in the Islamic Republic of Iran only exists as long as it does not interfere with easy profits for exploiters and excludes the amelioration of workers’ conditions, who are given the absolute minimum wage possible, equivalent to one third of the poverty rate set by the government’s own statistics.

Friends,

It shall not be long until the sweet breeze of the revolution of bread and freedom that began in Tunisia, overtook Egypt and is now overtaking the entire Arab world and North Africa shall reach Iran. Any regime that is based on social injustice and the concentration of wealth in the hands of a minority while poverty is concentrated in the masses shall not endure. Fighting this injustice is fighting for a better and more human world, fighting for true human liberation and not the liberation of capital, and transcending to a level where workers can no longer be fooled by inferior alternatives and false revolutions. We have not been closer to the possibility of realizing this human world at any time in the last 30 years as we are now. One need only look at the ever increasing protests of the workers of Wisconsin and the struggle of the dignified masses of England, France and other nations. This bright horizon is impossible to miss. Under such conditions, rest assured that the dignified workers and masses of Iran shall not fail to act. Your time of liberation is at hand. Be hopeful and know that on International Workers’ Day we hold your memory in our hearts and grasp a red rose as a sign of our solidarity with you.

1-Ervand Abrahamian, City University of New York, USA.

2-Kazem Alamdari, California State University, USA.

3-Kevin Anderson, University of California- Santa Barbara, USA.

4-Asef Bayat, University of Illinois at Urbana–Champaign, USA.

5-Sohrab Behdad, Denison University, USA.

6-Richard J. Bernstein, The New School For Social Research, USA.

7-Timothy Brennan, University of Minnesota, USA.

8-Alex Callinicos, King’s College London, UK.

9-Noam Chomsky, The Massachusetts Institute of Technology (MIT), USA.

10- Simon Critchley, The New School for Social Research, USA.

11-Hamid Dabashi, University of Columbia, USA.

12- Nancy Fraser, The New School for Social Research, USA.

13- Amir Hassanpour, University of Toronto, Canada.

14- John Holloway, Autonomous University of Puebla, Mexico.

15- Peter Hallward, Kingston University, Canada.

16- Paul Mattick, Adelphi University, USA.

17- Behrooz Moazami, Loyola University New Orleans, USA.

18-Haydeh Mogheysi, York University, Canada.

19-Farhad Nomani, The American University of Paris, France.

20- Misagh Parsa, Dartmouth College, USA.

21-Saeed Rahnama, York University, Canada.

22-Mehrdad Vahabi, University of Paris VIII, France.

23-Helena Worthen, University of Illinois at Urbana–Champaign, USA.

24-Slovj Zizek, European Graduate School, Switzerland.

Source: IASWI

اعلام همبستگی ۲۴ استاد دانشگاه با فعالان کارگر زندانی

بیست و چهار استاد دانشگاه و محقق در اروپا و آمریکای شمالی در پیامی به فعالان کارگر زندانی، همبستگی خود را با آنان اعلام کردند

از جمله این استادان دانشگاه، اسلاوی ژیژک، نوام چامسکی، یرواند آبراهامیان، کاظم علمداری، آصف بیات، حمید دباشی، فرهاد نعمانی هستند

سهراب بهداد، استاد دانشگاه در آمریکا، نیز در گفت و گو با رادیو فردا، ارسال این پیام برای فعالان کارگر زندانی را تایید کرده است

این ۲۴ استاد دانشگاه در پیام همبستگی خود به فعالان کارگر زندانی، مانند منصور اسانلو، ابراهیم مددی، رضا شهابی و بهنام ابراهیم زاده نوشته‌اند که آنها با سخت‌ترین شرایط و به جرم دفاع ار حقوق پایه ای خود و همکارانشان زندانی هستند.

آنها در پیام خود با اشاره به اینکه نظام سیاسی و حقوقی حاکم بر ایران برای کارگران دیگری نیز که به جرم تشکیل سندیکای کارگری زندانی شده و پس از مدتی آزاد شده‌اند، افزوده‌اند که این کارگران با مجازات اخراج از کار و قطع درآمدشان روبرو شده‌اند که این موضوع، شرایط طاقت‌فرسایی را برای آنان فراهم کرده است

این استادان دانشگاه با انتقاد از فشارهای امنیتی و قضایی علیه فعالان کارگری و ممانعت از ایجاد تشکل کارگری نوشته اند که حکومت نه تنها کنوانسیون‌های بین‌المللی را نقض می‌کند، بلکه همچنین قوانین مصوب خود را زیر پا می گذارد

در پیام این ۲۴ استاد به فعالان کارگر زندانی درباره سیاست های جمهوری اسلامی ایران نوشته شده است: عدالت برای جمهوری اسلامی در تعیین آن حداقلی از دستمزد است که برابر یک سوم خط فقر تعریف شده رسمی از سوی دولت است

آنها در این نامه با اشاره به تحولات اخیر در خاورمیانه ابراز اطمینان کرده‌اند که «نسیم انقلاب نان و آزادی» به ایران می‌رسد و نوشته‌اند: نظامی که بر بی عدالتی اجتماعی، بر انباشت بیکران ثروت در دست عده‌ای قلیل و تمرکز بیکران فقر در میان توده‌ای وسیع بنا شده است، پایدار نخواهد ماند

کانون نویسندگان ایران نیز در بیانیه‌ای به مناسبت روز اول ماه مه، نوشته است: طبقهٔ کارگر ایران، افزون بر بیکاری و سرکوب و خفقان، زیر بار حذف یارانه‌ها و تعدیل اقتصادی و گرانی سرسام‌آور کمر خم کرده است

این کانون با اشاره به اینکه کارگران اجازه گرفتن جشن و مراسم آرام برای روز جهانی کارگر را ندارند، نوشت: موج موج کارگران و فعالان کارگری بازداشت، تهدید و ارعاب می‌شوند و از انعکاس اخبار مربوط به اعتراض‌ها و اعتصاب‌های کارگری در مطبوعات ممانعت به عمل می‌آید

همچنین شاخه خارج از کشور سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی، با صدور بیانیه‌ای، «سرکوب نهادها و شوراهای مستقل کارگری» را محکوم کرد و خواستار آزادی کارگران معترض شد

در این بیانیه، با اشاره به درآمد ایران از منابع نفتی، دولت احمدی نژاد متهم شده است که با سیاست‌های غلط اقتصادی‌اش به گرانی دامن زده است و همزمان، کارگران قدرت خرید خود را از دست داده‌اند

در این بیانیه، سیاست‌های دولت احمدی‌نژاد یکی از دلایل اصلی افزایش بیکاری در ایران توصیف شده است

منبع فارسی: رادیو فردا

The Union of Free Workers of Iran issued an announcement reporting the new pressures exerted on labour activists in Kurdistan.

In recent years, the Islamic Republic has prevented labour groups from having any independent celebration of International Workers Day.

Several labour activists and union leaders are currently behind bars in Iran. Trial dates for four jailed labour activists were announced last week, in a move the opposition says is meant to intimidate activists and discourage May Day demonstrations.

Ebrahim Madadi and Mansour Osanlou of the Vahed Public Transit Drivers are two of the union leaders already serving jail terms in Rejai Shahr Prison in Karaj. Reports say Osanlou has been in ill health and is being denied medical treatment.

Source: Radio Zamaneh

احضار فعالان کارگری در سنندج

در آستانه روز کارگر فعالان کارگری در شهر سنندج احضار شدند

اتحادیه آزاد کارگران ایران امروز با انتشار بیانیه‌ای خبر داده است که در آستانه ۱۱ اردیبهشت (اول ماه مه) روز جهانی کارگر، شمار زیادی از فعالان کارگری سنندج به اداره اطلاعات این شهر احضار شده‌اند

بنا بر گزارش منتشر شده در پایگاه اینترنتی این تشکل کارگری، بامداد امروز، شیث امانی، شریف ساعد پناه و صدیق کریمی از اعضای هیأت مدیره اتحادیه آزاد کارگران ایران و همچنین سه نفر از اعضای کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل‌های کارگری به نام‌های غالب حسینی، خالد حسینی، یدالله قطبی توسط اداره اطلاعات سنندج احضار و بازجویی شده‌اند

همه ساله در آستانه روز جهانی کارگر فشار بر فعالان کارگری در ایران افزایش می‌یابد. در چند سال گذشته مقامات امنیتی جمهوری اسلامی ایران از برگزاری هرگونه مراسم‌ مستقل روز جهانی کارگر به ویژه در شهر‌های کرد‌نشین ایران جلوگیری کرده‌اند

روز دوشنبه پنجم اردیبهشت‌ماه جاری نیز تاریخ محاکمه غلام‌رضا غلام‌حسینی، مرتضی کمساری، علی‌اکبر نظری و رضا شهابی چهار عضو سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوس‌رانی تهران و حومه مشخص شد

بر اساس اطلاعیه سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوس‌رانی تهران و حومه، غلام‌رضا غلام‌حسینی در تاریخ ۲۱ اردیبهشت ۱۳۹۰ در دادسرای شهریار محاکمه خواهد شد و دادگاه مرتضی کمساری و علی‌اکبر نظری در روز ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۰ در دادسرای کارکنان دولت برگزار می‌شود

همچنین دادگاه رضا شهابی عضو هیأت مدیره این سندیکا نیز در تاریخ‌ در تاریخ ۴ خرداد ۱۳۹۰ برگزار خواهد شد

منصور اسالو و ابراهیم مددی دو تن دیگر از رهبران سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوس‌رانی تهران و حومه هستند که هم‌اکنون در زندان رجایی‌شهر کرج دوران محکومیت خود را طی می‌کنند

منبع فارسی: موج سبز

In a joint statement issued to mark International Workers Day, seven Iranian labour organizations wrote that they are deprived of every right to organize and demonstrate and are “consistently under severe attacks against our lives and livelihood.”

The statement call for the return of the subsidies, highlighting the adverse effects of their removal, which they claim has put further pressure on the “lives and livelihoods of millions of workers and their families.”

The groups describe the workers’ challenges like this: “Tremendous increases in energy prices and the subsequent closure of factories, add hundreds and thousands of workers to the ranks of the unemployed, even as unemployment insurance is cut and the price of food staples surges.”

The Iranian labour organizations are calling for: freedom of independent labour assembly; the right to strike and demonstrate; freedom for all political parties; freedom of speech and a free media; wages determined by real worker representatives; job security and the payment of all delayed wages.

The statement also calls for the immediate and unconditional release of all jailed labour activists as well as prisoners from other social movements, an end to all discriminatory laws against women, and establishment of complete equality between genders, a guarantee of adequate incomes for all retirees, an end to child labour and to all discrimination against Afghan immigrant workers and all other nationalities.

The Iranian labour organizations also want May Day to become a national holiday and they are demanding an end to restrictions on celebrating the day. They also voice support for the struggles and popular protests in the Middle East and express their appreciation for international support extended to labour struggles in Iran.

Source: Radio Zamaneh

هفت تشکل کارگری: طرح هدفمندسازی یارانه‌ها زندگی کارگران را تباه کرده است

هفت تشکل کارگری در ایران به‌مناسبت ۱۱ اردیبهشت (اول ماه مه) روز جهانی کارگر بیانیه مشترکی منتشر کردند و در آن خواسته‌های خود را مطرح نمودند

در این بیانیه تشکل‌های کارگری در آستانه روز کارگر به وضعیت کنونی اقتصاد ایران و کارگران پرداخته‌اند

آن‌ها نوشته‌اند کارگران ایران از حقوق اجتماعی خود همچون «برپایی تشکل و اعتراضات خیابانی» محروم هستند و  هر لحظه در معرض شدیدترین تهاجمات به زندگی و معیشت خود قرار دارند

این تشکل‌ها طرح هدفمندسازی یارانه‌ها را مورد انتقاد قرار داده و نوشته‌اند اجرای این طرح توسط «سرمایه‌داری حاکم با پشتیبانی نهادهای بین‌المللی سرمایه داری» آغاز شده است و «در حال تباه کردن بیش از پیش زندگی و معیشت میلیون‌ها خانواده کارگری» است. آن‌ها خواهان توقف اجرای طرح هدفمندسازی یارانه‌ها شده‌اند

«افزایش سرسام‌آور قیمت‌های انرژی و تعطیلی کارخانه‌ها»، افزایش هر روزه صدها و هزاران کارگر به صفوف بیکاران»، «تغییر بیمه بیکاری به ضرر کارگران» و «افزایش سرسام‌آور قیمت‌های کالاهای اساسی» در حالی که حقوق کارگران تنها ۹ درصد افزایش یافته؛ از جمله مواردی از وضعیت کارگران ایران است که در این بیانیه آمده است

هفت تشکل کارگری همه کارگران ایران را فراخوانده‌اند تا به طرح متحدانه و سراسری خواست‌ها و مطالبات‌شان بپردازند

هفت تشکل کارگری با تأکید بر این‌که «ما تعرض هر روزه به زندگی و معیشت خود را بر نخواهیم تافت» همه کارگران ایران را فراخوانده‌اند تا به طرح متحدانه و سراسری خواست‌ها و مطالبات‌شان بپردازند

آن‌ها در طرح خواسته‌های خود به آزادی برپایی تشکل‌های مستقل کارگری، اعتصاب، راهپیمائی، آزادی احزاب، تجمع و آزادی بیان و مطبوعات؛ تعیین دستمزدها توسط نماینده‌های واقعی کارگران بر اساس بالاترین استانداردهای زندگی بشر؛ لغو قراردادهای موقت و سفیدامضاء و انعقاد قرارداد مستقیم و دسته‌جمعی، تأمین امنیت شغلی و پرداخت دستمزدهای معوقه کارگران؛ اشاره کرده‌اند

توقف اخراج کارگران، اداره سازمان تأمین اجتماعی توسط نماینده‌های منتخب کارگران، لغو مجازات اعدام و آزادی فوری و بی‌قید و شرط کلیه کارگران زندانی و دیگر جنبش‌های اجتماعی، لغو کلیه قوانین تبعیض‌آمیز نسبت به زنان و تضمین برابری کامل حقوق زنان و مردان؛ برخورداری تمامی بازنشستگان از یک زندگی مرفه و بدون دغدغه اقتصادی، لغو کار کودکان و لغو تبعیض بر کارگران مهاجر افغانی و سایر ملیت‌ها؛ از دیگر خواسته‌های این تشکل‌های کارگری است

آن‌ها همچنین ضمن درخواست تعطیلی روز کارگر و رفع هر گونه ممنوعیت و محدودیت برای برگزاری مراسم این روز، اعلام کرده‌اند که از مبارزات و اعتراضات مردم در کشورهای خاورمیانه پشتیبانی کرده و از تمامی حمایت‌های بین‌المللی کارگری و مردمی از مبارزات کارگران در ایران قدردانی می‌کنند

سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوس‌رانی تهران و حومه، اتحادیه آزاد کارگران ایران، هیأت بازگشایی سندیکای کارگران نقاش و تزئینات ساختمان، هیئت بازگشائی سندیکای فلزکار مکانیک، کانون مدافعان حقوق کارگر، کمیته پی‌گیری ایجاد تشکل‌های کارگری و کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل‌های کارگری، هفت تشکلی هستند که این بیانیه را امضا کرده‌اند

منبع فارسی: رادیو زمانه