Dr Sohrab Behdad is the coauthor with Farhad Nomani of Class and Labor in Iran: Did the Revolution Matter? (Syracuse University Press, 2006). Below is the translation of an interview with him conducted by Ms. Mahindokht Mesbah of the Persian Language Deutsche Welle Radio on June 16, 2010

DW: The subject of our interview is the place of the working class in the Iranian protest movement known as the Green Movement. It seems that workers and laborers have not participated in the protests of the past year, at least not under their own independent banner. It seems that they have been potential, but not actual, participants in the movement. Do you concur with this view?

Sohrab Behdad: To some extent. However, one has to ask how workers can be discerned among the ranks of the protestors. It seems that the distinguishing marks being applied are obsolete. We have to acknowledge that the image of the Iranian working class is no longer the traditional one. Many are educated and young. Their attire and demeanor are no different from those of the middle class. The traditional image of a worker is that of a person who wears a greasy outfit and has a gaunt face.

Another issue is the lack of labor slogans within the Green Movement. The reason for this lack is that the protests have revolved around the right to vote, elections, human rights, and freedom. It is not true that workers have not participated in these spontaneous movements.

The next issue is that working class demands do not have the possibility of being directly manifested in the society. On the one hand, the present political situation has limited workers through suppressing their organizations. On the other hand, the leaders of the Green Movement have not yet expressed a strong interest in raising their issues.

The very fact that the question has been raised and is being asked by you reveals the fact of workers’ presence in the movement. It is not true that there has been a lack of participation by workers per se. However, it is clear that labor issues have not found an organic expression in the slogans of the Green Movement.

DW: Some say that the labor movement in Iran has always been secular and that it has not joined the Green Movement because the Green Movement’s leading figures are straddling the fence between religion and secularism.

SB: This is not true. The Green Movement is essentially secular. The issue is that Iranian society is in search of democracy and social justice. However the movement has not gone beyond the democracy-seeking stage so far. Its leadership has paid less attention to the question of social justice.

DW: Do you think the continuation of the Green Movement will enable it to represent labor issues after it has passed through the current political demands?

SB: That is inevitable. The Green Movement cannot succeed unless it raises social justice demands, which include workers’ demands at the center. During the Khatami era, Reformists failed because they did not take the demand for social justice seriously, and did not make efforts to organize social forces. When there were disturbances in Islamshahr [a working-class city near Tehran], Reformist newspapers paid them no attention. Reformists better have learned from these experiences.

DW: You referred to the reform period. Some labor representatives say that the disappointment of workers with the eight years of reform has made them indifferent to the comings and goings of this or that [leader], and that the workers do not wish to pay a heavy price without getting results.

SB: I question the identity of these representatives and the validity of their statements. On May 1 this year, ten workers’ organizations issued a statement. In addition to specific labor demands, they demanded the abolition of the death penalty and the abolition of discriminatory laws against women. These are the slogans of the Green Movement.

DW: I’m glad that you mentioned slogans that go beyond class. Some say that the Green Movement does not have a class origin, and hence it is incorrect for it to raise the demands of this or that sector or class.

SB: This statement can be simultaneously correct and demagogical. To speak of going beyond class is like saying “hameh ba ham” ["All together!" -- a slogan of Ayatollah Ruhollah Khomeini's ]. It signifies doing away with the demand for social justice. It violates social justice.

DW: Another view is that the income gap and the economic and social status gap between the middle class and workers is narrowing on a daily basis, and that a kind of proletarianization is evident in this [middle] class.

SB: Precisely! This has taken place in Iranian society during the past 30 years. This very issue reveals that social justice is also very important to the middle class. Iranian office workers are in fact laborers who have become white collar. The issue of social justice is very important to them as well. That is why it needs to be addressed.

For the Green Movement to say that it is opposed to corruption will not bring about the realization of social justice. Throughout the world, corruption exists and punishment for it also exists. The movement has to raise specific demands that are relevant to changing the living and working conditions of the laborers.

DW: Many also say that if workers join the movement and a general strike takes place, the movement will be complete. How objective is this view, which takes its example from the last months of the Pahlavi regime? After 30 years of repression and the use of force, do the proper context and means for a general strike by workers exist in our society?

SB: A large portion of Iran’s workers work for the government, the Pasdaran [Islamic Revolutionary Guard Corps], and the foundations. In Mr. Karroubi’s words, we cannot speak of freedom for workers in a society in which the employers are the Pasdaran. We need to speak in terms of the existing reality in Iran. At this time, the possibility and context [for a general strike] do not exist for the working class.

What we need to realize is that if the current economic situation worsens, and the “plan for targeted monetary subsidies” is enforced, the buying power of millions will decrease. This will have repercussions.

DW: Is it possible to predict what will happen? If the situation worsens, will there be wider protests with a stronger message from the people?

SB: The social dynamic cannot be predicted so easily. In the above case, protests will certainly increase. There will be greater dissatisfaction. However, it will not necessarily lead to violence and riots. We cannot predict the form that the dissatisfaction and protest will take. The form of social protests depends on the character of organizations, concerted actions, and the maturity of the leaders and representatives of the social currents.

Source: Peyvand

جنبش سبز و ادعای فراطبقاتی بودن آن

دکتر سهراب بهداد، استاد اقتصاد دانشگاه دنیسون اوهایو در مصاحبه با دویچه‌وله می‌گوید: «صحبت از فراطبقاتی بودن، مانند صحبت “همه با هم” است. این یعنی از بین بردن خواست عدالت اجتماعی. این، ناقض عدالت اجتماعی است

موضوع عدالت، یکی از موضوع‌های عمده‌ی جنبش اعتراضی است. همه، پیگیری آن را ضروری می‌دانند، اما تأکیدها بر آن یکسان نیست. دکتر سهراب بهداد، استاد اقتصاد دانشگاه دنیسون اوهایو، از صاحب‌نظرانی است که معتقدند “جنبش سبز” لازم است برای بقا و موفقیت خود در عدالت‌خواهی اجتماعی پیگیر باشد و خواست‌های کارگران را نیز نمایندگی کند.

با دکتر سهراب بهداد گفت‌وگو کرده‌ایم. او به همراه دکتر فرهاد نعمانی، استاد اقتصاد در پاریس، کتابی در مورد موقعیت و مبارزات طبقه کارگر ایران به زبان انگلیسی تألیف کرده که ترجمه‌ی فارسی آن زیر عنوان “طبقه و کار در ایران” انتشار یافته است.

دویچه‌وله: موضوع صحبت ما بررسی موقعیت طبقه کارگر در جنبش اعتراضی موسوم به جنبش سبز در ایران است. به نظر میرسد کارگران و زحمتکشان دستکم باهویت مستقل خود در اعتراضات یکسال گذشته شرکت نداشته‌اند و نوع مشارکت شان در جنبش بیشتر بالقوه بوده تا بالفعل. شما با این تعبیر موافقید؟

سهراب بهداد: تاحدودی. اما باید دید که چگونه می‌توان کارگران را در صفوف تظاهرات تشخیص داد. به‌نظر می‌رسد که نشانه‌های تشخیص، قدیمی باشند. باید قبول کرد که تصویر سنتی از طبقه کارگر ایران تغییر کرده است. بسیاری از آنان تحصیل‌کرده و جوان هستند و نوع لباس پوشیدن و رفتارشان با قشر متوسط تفاوتی ندارد. تصور سنتی از کارگر، فردی است که لباس روغنی پوشیده و چهره بسیار تکیده‌ای دارد.

موضوع دیگر، نبود شعارهای کارگری در جنبش سبز است و دلیل آن هم این است که علت محوری اعتراض‌ها، حق رای، انتخابات، حقوق بشر و آزادی بوده است. عدم شرکت کارگران در جنبش به خودی خود، درست نیست. مسئله بعدی این است که خواست‌های طبقه کارگر امکان تجلی مستقیم در جامعه ندارد. از یک‌سو شرایط سیاسی، آنها را با سرکوب تشکل‌هایشان محدود کرده و از طرف دیگر، رهبران جنبش تاکنون علاقه چندانی به طرح مسائل آنها نداشته‌اند. اتفاقا طرح این سوال که شما هم می‌پرسید، خودش نشاندهنده واقعیت حضور کارگران در جنبش است. عدم شرکت کارگران در جنبش، به خودی خود، درست نیست، اما مسلم است که مسائل کارگری، جنبه‌ای ارگانیک در شعارهای جنبش سبز نداشته‌اند.

کسانی می‌گویند جنبش کارگری در ایران همیشه سکولار بوده و دلیل نپیوستن به جنبش سبز این است که چهره‌های شاخص آن هنوز مابین دین‌مداری و سکولاریسم در نوسان هستند.

این درست نیست. جنبش سبز در ذات خود سکولار است. موضوع بر سر این است که جامعه ایران در جستجوی دمکراسی و عدالت اجتماعی است اما جنبش تاکنون در مرحله خواست دمکراسی مانده و در رهبری آن، مسئله عدالت اجتماعی کمتر مطرح بوده است.

فکر می‌کنید جنبش سبز در تداوم خود این ظرفیت را پیدا خواهد کرد که پس از گذار از مطالبات سیاسی کنونی، مطالبات کارگری را نیز نمایندگی کند؟

ناگزیر است! جنبش سبز نمی‌تواند موفق شود مگر این‌که خواست‌های عدالت اجتماعی را طرح کند و در راس آن خواست‌های کارگران را. اصلاح طلبان در دوران خاتمی به این دلیل شکست خوردند که خواست عدالت اجتماعی را جدی نگرفتند و در جهت تشکل دادن نیروهای اجتماعی کاری نکردند. وقتی اسلام‌شهر در زمان خاتمی شلوغ شد، روزنامه‌های اصلاح طلب کوچکترین توجهی به آن نکردند. باید امیدوار بود که در این دوره از چنین تجربه‌هایی آموخته باشند.

به دوران اصلاحات اشاره کردید. اتفاقا پاره‌ای نمایندگان کارگری می‌گویند که زحمتکشان به دلیل سرخوردگی از همان هشت سال اصلاحات، دچار بی‌تفاوتی نسبت به آمدن ورفتن این و آن شده و مایل نیستند که هزینه‌های فراوان بدهند اما بی‌نصیب بمانند.

این‌ها را باید البته دید که گفته و چقدر معتبر است. ده تشکل کارگری در اول ماه مه امسال اعلامیه دادند و علاوه بر خواست‌های مشخص کارگری، خواهان لغو مجازات اعدام، لغو قوانین تبعیض آمیز نسبت به زنان بودند. این‌ها شعارهای جنبش سبز هستند.

خوب شد از این شعارها که فراطبقاتی هستند، یاد کردید. کسانی عنوان می‌کنند که جنبش سبز، خاستگاه طبقاتی ندارد و در نتیجه نادرست است که خواست این یا آن قشر و طبقه در آن برجسته شود.

این حرف می‌تواند هم‌زمان درست و در عین حال عوامفریبانه باشد. صحبت از فراطبقاتی بودن، مانند صحبت “همه با هم” است. این یعنی از بین بردن خواست عدالت اجتماعی. این ناقض عدالت اجتماعی است.

نگاه دیگری می‌گوید فاصله میان قشر متوسط و کارگران از نظر میزان درآمد و جایگاه اقتصادی و اجتماعی روز به روز دارد کمتر می‌شود و نوعی پرولتریزه شدن در این قشر قابل مشاهده است.

دقیقا! این در جامعه ایران در عرض سی سال پیش آمده و خود همین مطلب نشان می‌دهد که برای قشر متوسط هم موضوع عدالت اجتماعی بسیار مهم است. کارمندان ایرانی، در واقع همان کارگران هستند که یقه سفید شده‌اند! برای آنها هم موضوع عدالت اجتماعی بسیار مهم است و باید به آن به همین دلیل پرداخت. جنبش سبز اگر بگوید من با فساد مخالفم، معنایش این نیست که عدالت اجتماعی را محقق کرده است. در همه جای دنیا فساد هست و مجازات خود را دارد. جنبش باید به‌طور مشخص شعارهایی را طرح کند که به تغییر وضعیت زندگی و شرایط کار زحمتکشان نظر داشته باشد.

بسیاری نیز می‌گویند اگر کارگران به جنبش بپیوندند و یک اعتصاب سراسری شکل بگیرد، جنبش کامل می‌شود. این نگاه که رو به ماه‌های آخر حکومت پهلوی دارد، چقدر عینی است؟ جامعه ما پس از سی سال سرکوب و فشار، بستر و لوازم مناسب برای اعتصاب سراسری توسط کارگران را دارد؟

بخش عظیمی از کارگران ایران برای دولت و سپاه و بنیادها کار می‌کنند. به قول آقای کروبی، در جامعه‌ای که کارفرما سپاه است، چگونه می‌توان از آزادی برای طبقه کارگر حرف زد؟ ما باید در چارچوب واقعیت‌های ایران صحبت کنیم. طبقه کارگر در حال حاضر، چنین امکان و بستری را ندارد.

آن‌چه باید مورد توجه قرار گیرد این است که در صورت بدتر شدن وضعیت اقتصادی موجود و اجرای طرح هدفمند کردن یارانه‌ها، قدرت خرید میلیون‌ها نفر در کشور کاهش خواهد یافت و این تاثیرات و عکس‌العمل‌هایی در بر خواهد داشت.

قابل پیش بینی هست که چه می‌شود؟ اگر کار به آنجا بکشد، اعتراض‌ها وسیع‌تر می‌شوند و لحن مردم نیز تندتر؟

دینامیسم اجتماعی را به این آسانی نمی‌توان پیش‌بینی کرد. به‌طور حتم در چنین صورتی اعتراض‌ها بالا خواهند گرفت، نارضایتی‌ها بیشتر خواهند شد، اما نمی‌توان گفت که کار به خشونت و شورش خواهد کشید. نمی‌توان گفت که این نارضایتی و اعتراض چه شکلی به خود خواهند گرفت. شکل بروز اعتراض‌های اجتماعی، بستگی به تشکل‌ها، حرکت‌های هماهنگ، پختگی نمایندگان و رهبران جریان‌های اجتماعی دارد.

منبع: دویچه وله

Workers from Sanandaj’s Javeh dam have once again gone on strike as of yesterday July 10, 2010. Workers of the dam have gone on strike several times in recent months over non payment of their wages dating back more than five months.

More than 300 workers building the dam have not received their wages for this year. Additionally, fifteen of those workers were laid off without payment of wages. As a result the workers of Sanandaj’s Javeh dam are facing very poor living conditions.

اعتصاب مجدد کارگران سد مخزنی ژاوه در سنندج

کارگران سد مخزنی ژاوه در سنندج صبج دیروز، شنبه نوزدهم تیرماه، دست به اعتصاب زدند

بنا به اطلاع گزارشگران هرانا، ایشان براي چندمين بار در طول ماه های گذشته و در اعتراض به عدم پرداخت 5 ماه حقوق معوقه خويش در مقابل دفتر شركت پيمانكار اين سد در محوطه كارگاهي اين سد اعتصاب کردند

ازمان اعتصاب قبلی ایشان برای احقاق حقوق خود مربوط به اواخر خردادماه سال جاری بود

بیش از 300 کارگر شاغل در پروژه ساخت این سد از اواخر سال گذشته تاکنون دستمزدهای معوقه خود را دریافت نکرده اند و دستکم 15 تن از ایشان در فروردین ماه سال جاری بدون دریافت حقوق معوقه از کار اخراج شده بودند

گفته می شود کارگران سد مخزنی ژاوه در سنندج، در وضعیت معیشتی بسیار بدی به سر می برند

منبع: هرانا

RAHANA-12 service workers at the Agricultural Support Services Company each with between 7 – 25 years of experience were fired two months ago. The contractor in question, has also not paid for their insurance coverage for the past month.

According to received reports, the workers continued to work based on a signed contract and are currently no longer eligible for unemployment insurance as a result of using their unemployment insurance benefits in the past.

Despite protests in front of the offices of the Department of Labor, to date nothing has been done to address their complaints.

Source; RAHANA

اخراج ۱۲ نفر از کارگران شرکت خدمات کشاورزی

رهانا: این کارگران  خدماتی هریک با ۷ تا ۲۵ سال سابقه کار، دو ماه است که از کار اخراج شده و پیمانکار مربوطه نیز هر ماه به تناوب ، ۱۵ روز برای آنان بیمه پرداخت نکرده و بیمه کامل یک ماه را برای آنان پراخت نکرده است

بنا به گزارش‌های دریافتی، این در حالی است که  این کارگران با قرارداد سفید امضاء در طول ماه مشغول به کار بوده و همچنین به دلیل استفاده قبلی از بیمه بیکاری، در حال حاضر مشمول بیمه بیکاری نیستند

در پی اعتراض این کارگران در مقابل  اداره کار، تا به امروز کسی به شکایت  این کارگران  رسیدگی نکرده است

RAHANA: The authorities searched Asadi’s house following his detainment and confiscated his computer.

According to the Mokrian News Agency, there has been no information as to his condition, location and the alleged charges.

Asadi had been sentenced to exile in the past due to his activities in the union.

بازداشت مختار اسدی از فعالان کانون صنفی معلمان ایران

رهانا: در پی بازداشت مختار اسدی، فعال فرهنگی، منزل وی نیز توسط مأموران مورد بازرسی قرار گرفته و کامپیوتر وی را نیز همراه خود برده اند

به گزارش آژانس خبری موکریان، تا لحظه تنظیم خبر از محل نگهداری و وضعیت مختار اسدی  و همچنین اتهامات احتمالی این فعال فرهنگی خبری در دست نیست

مختار اسدی پیشتر نیز به دلیل فعالیتهای صنفی مدتی را در تبعید سپری کرده بود

RAHANA: Ali Akbar Baghani whom is suffering from a serious illness has been in detention for over 60 days. Two week have passed since the last contact Mr. Baghani had with his family.

Daneshjoo news reports, during the past two week he has been not been allowed any visitors or phone call for unknown reasons which considering his physical conditions has caused concern for his family.

Last Thursday, his wife had referred to Evin prison to visit her husband, and despite being in possession of a letter from Tehrans’ prosecutor she was faced with strange and abusive behavior from Evin prison authorities. This incident has caused extreme concerns for the members of his family.

Translated by: St Journalist

نگرانی جدی از سلامتی دبیر کل کانون صنفی معلمان ایران

رهانا: علی اکبر باغانی بیش از ۶۰ روز است که در بازداشت به سر می برد و شدیدا از بیماری پروستات رنج می برد. از آخرین تماس آقای باغانی با خانواده خویش حدود ۲ هفته می گذرد

به گزارش دانشجونیوز، در طول دو هفته ی پیش بنابر دلایل نامعلومی ایشان ممنوع الملاقات گشته و تماس های تلفنی اش قطع شده است. با توجه به وضعیت جسمانی نگران کننده آقای باغانی این قطع تماس ها خانواده ایشان را شدیدا نگران کرده است

پنج شنبه گذشته همسر آقای باغانی با در دست داشتن نامه ای از دادستانی به منظور صدور اجازه ملاقات به زندان اوین مراجعه کرده بود که با برخورد عجیب و توهین آمیز مسئولین زندان مواجه شده بود. این نحوه برخورد مسئولین زندان و عدم توجه به نامه دادستانی، نگرانی ها پیرامون سلامتی دبیرکل کانون صنفی معلمان را شدیدا افزایش داده است

Mojataba Saminejad

RAHANA- On Wednesday June 23rd, 2010 at around 5:30pm Zoya Samadi, Mansour Osanloo’s (Head of the Syndicate of Workers of  Tehran & Suburbs Bus Company) daughter in law was leaving work to go home.  Samadi was brutally accosted by agents from the Ministry of Intelligence at the Tarasht metro station when she stepped out of the metro momentarily in order to allow other passengers to leave the metro.

The Intelligence Ministry agents in plain sight of all those present, pulled off Ms. Samadi’s headscarf from her head and proceeded to beat her and drag her by the hair.

After arresting Samadi, she was taken to an undisclosed location for four hours.  While being tortured, the agents told her ” You must guarantee that if Osanloo is released from prison, he will never remain in Iran and that he will cease all activities.”  It is worth mentioning that in the past few days reports were released alluding to a pardon for Mansour Osanloo and his imminent release from jail. We spoke to Parvaneh Osanloo, Mr. Osanloo’s wife, regarding the possible news of her husband’s release from jail and the recent arrest of her daugher in law.  The content of our conversation is as follows:

Mrs. Osanloo describes her daughter in law Zoya Samadi’s arrest as follows: ” On Wednesday afternoon when Zoya was returning home from work, she was attacked by Intelligence Ministry agents at the Tarasht metro station. They began beating her from the moment she was arrested.  She was handcuffed, blindfolded and taken to an undisclosed location.”

While being arrested, Samadi tried to cry out for help. Her cries were however in vain as the agents proceeded with great speed and did not allow anyone to intervene. They then transferred her to a location she is unable to identify as a result of her blindfolds.

Parvaneh Osanloo made the following statement regarding Samadi’s current condition ” The extent of  Ms. Samadi’s  brutal beatings   are  clearly evident by the marks on her body today.  She is currently in a state of shock. Nose bleeding, nausea,  and a severe back pain are only some of the complications she is suffering due to this severe and brutal beating.”

Osanloo continued: ” I have no idea why they did such a thing.  My daughter in law has done nothing wrong and the fact that Mr. Osanloo is in prison has nothing to do with her.  My husband saw Zoya only one time on the night of her engagement to our son.  I am ashamed and humiliated in front of my daughter in law and her family. What has she done to deserve to be treated this way? They arrested her and continuously beat her for three to four hours. They then let left her injured under Seyed Khandan bridge.”

Upon finding out about this incident, the Osanloo family rushed to Zoya Samadi’s help and transferred her to a hospital where she was treated overnight.  The intelligence agents warned her ” You are not to inform anyone about this incident, nor are you allowed to file any form of complaint.”

In reference to this demand, Osanloo’s wife said ” What kind of behavior is this?  Why are they not asking Mr. Osanloo himself for guarantees to leave the country and to cease all his activities? How can his daughter in law give any guarantees on his behalf ? Mr. Osanloo is fully aware of what he must and must not do.  They think that by putting pressure on my husband, he will change into some one else.  He has already endured extreme hardship under the worst of circumstances. Why won’t they leave his family alone?”

“They removed the headscarf of an innocent woman who is a stranger to them [referencing Islamic rule that women should cover their hair in the company of those that are not a member of their family] and wrapped it around her neck to suffocate her.  They threatened her that if she says a word they will kill her and much more.  Is this Islam? Is this the rule of the law? Does our country not have any laws? Who are these individuals? Where do they come from? How do they dare commit such crimes in broad daylight?”

It is worth mentioning, that a few days ago, the International Labor Organization, ILO in its annual report on the Iranian Judiciary, announced that the Islamic Republic had agreed to pardon Mansour Osanloo the imprisoned head of the Syndicate of Workers of  Tehran & Suburbs Bus Company.

The news by the ILO lead to the kidnapping and torture of Osanloo’s daughter in law. Parvaneh Osanloo’s remarks regarding this matter were as follows: ” We had heard about this news. However, neither we nor Mr. Osanloo have been informed directly. The only thing they have done so far is inform my daughter in law that they plan to release my husband and if they do she must promise that he will leave Iran and cease all his activities.”

She continued: “The activities of Mr. Osanloo are nobody’s business. What kind of freedom is this? What is the value of a freedom associated with these types of threats and behavior? If this is the case, then we don’t want him to be freed.  This is not freedom. This is yet another form of imprisonment.  Why should we have to leave our country by force? Even though we are deprived of all security, Iran is still our country.  We feel a sense of insecurity and threat to our lives, even when we leave the house just to go shopping.”

Mansour Osanloo is enduring his fourth year in the section 3, ward 8 at Rajai Shahr prison.  Parvaneh Osanloo added “We have endured four years. When Mr. Osanloo was told of this incident he was deeply affected.  He has a five year sentence, with only one year remaining. We don’t want this type of freedom.  This is not freedom.  If need be, we will wait one more year until he is freed from prison.  They have brought so much pain to our family.  We have compliantly endured all of it with out a word. Is that not enough? They imprisoned him. They fired him from his job. How much injustice can they throw at one person?  In this country, does any one else other than them[referencing the current government of Iran] have any rights?”

In closing, Parvaneh Osanloo called upon all Human Rights Organizations to support the “defenseless” Osanloo family and said “I call upon all International Human Rights Organizations and anyone who cares for innocent people and their basic human rights to do what ever is in their power to help us out.  We are defenseless here.  They have damaged our family and continue to do so.”

Mansour Osanloo, the head of the Syndicate of Workers of  Tehran & Suburbs Bus Company, was first arrested in January 2006 when he spent 8 months in jail.  He was once again arrested in November 2006 and released a month later on bail. In the summer of 2007 Osanloo attended an annual meeting of the International Transport Workers Federation (ITF) in London where he was also a speaker. He was arrested for the 3rd time on 10 July 2007 when he returned back to Iran.  At the time of his arrest he was attacked by Intelligence Ministry agents on the street and first taken to Evin prison.  Osanloo was later transferred to Rajai Shahr prison where he still remains.

پروانه اسانلو: خانواده منصور اسانلو اینجا «بی‌پناه» است

مجتبی سمیع‌نژاد

رهانا: روز چهارشنبه ۲ تیرماه حوالی ساعت ۱۷:۳۰ هنگامی که زویا صمدی عروس منصور اسانلو رئیس سندیکای شرکت اتوبوس رانی تهران و حومه از محل کارش عازم منزل بود در ایستگاه متروی طرشت وقتی که از مترو پیاده شد تا مسافرین بتوانند از مترو خارج شوند مورد یورش وحشیانه مامورین وزارت اطلاعات قرار گرفت

مامورین وزارت اطلاعات در مقابل چشمان مردم که شاهد صحنه بودند روسری خانم صمدی را از روی سر وی کشیده و در حالی که او را از موهایش گرفته بودند و روی زمین می کشاندند وی را مورد ضرب وشتم قرار می‌دهند

بعد از بازداشت، وی به مدت چهار ساعت به مکانی نامعلوم برده می‌شود. ماموران در خلال شکنجه به او می‌گویند: «باید تعهد بدهی که اگر اسانلو آزاد شد نباید در ایران بماند و کاری انجام دهد

هم‌چنین در روزهای گذشته خبری منتشر شد که از عفو منصور اسانلو و آزادی قریب‌الوقوع وی خبر می‌داد. در زمینه عفو منصور اسانلو و بازداشت عروس وی با پروانه اسانلو همسرش گفت‌وگویی داشتیم که در پی می‌آید

خانم اسانلو در شرح بازداشت عروس خود، زویا صمدی به «رهانا» می‌گوید: روز چهارشنبه عصر وقتی عروس‌ام در راه بازگشت به خانه بود، در ایستگاه متروی طرشت مورد هجوم مامورین قرار گرفت. از همان هنگام بازداشت شروع به زدن وی می‌کنند، به او دست‌بند می‌زنند و چشم‌هایش را با چشم‌بند می‌بندند و او را با خود به جای نامعلومی می‌برند

صمدی در هنگام بازداشت از مردم درخواست کمک می‌کند، اما مامورین آن‌قدر سریع و ضربتی این کار را می‌کنند که فرصتی برای کمک به او باقی نمی‌ماند. او را به محلی می‌برند که به خاطر زدن چشم‌بند از محل آن بی‌اطلاع است

پروانه اسانلو در مورد وضعیت کنونی صمدی می‌گوید: «در آن‌جا خانم صمدی را آن‌قدر کتک می‌زنند که تازه امروز عوارض آن یک به یک مشخص شده است. الان در حال حاضر در شوک عصبی قرار گرفته است، خون‌ریزی از ناحیه بینی و حالت تهوع  و کمردرد شدید از عوارض این ضرب و شتم شدید است

اسانلو ادامه می‌دهد: «من نمی‌دانم برای چه این کار صورت گرفته است. عروس من هیچ گناهی نداشته است و زندانی بودن آقای اسانلو هیچ ربطی به او ندارد. همسر من تنها یک‌بار او را در شب نامزدی دیده است. من شرمنده عروسم و خانواده‌اش شده‌ام، آخر به چه گناهی باید با او چنین رفتاری بشود؟ او را بازداشت کرده‌اند و سه چهار ساعت مداوم کتکش زده‌اند و بعد از این مدت او را زیر پل سیدخندان زخمی رها کرده‌اند

خانواده اسانلو بعد از اطلاع از این موضوع خود را به خانم زویا صمدی می‌رسانند و او را به بیمارستان منتقل می‌کنند و تا پاسی از شب وی در بیمارستان تحت درمان قرار می‌گیرد. ماموران امنیتی به او می‌گویند که «نباید در این زمینه اطلاع‌رسانی کند و کسی را از این موضوع با خبر کند» و هیچ «شکایتی» در این مورد داشته باشد

همسر رئیس سندیکای کارگران شرکت واحد در این خصوص می‌گوید: «این چه کاری است؟ مگر آقای اسانلو از خود اختیاری ندارد که از عروس وی می‌خواهند که تعهد بدهد کشور را ترک کند یا بعد از آزادی کاری انجام ندهد؟ آقای اسانلو خودش می‌داند که چه کاری باید انجام بدهد و چه کاری را نه. آن‌ها فکر می‌کنند با تحت فشار قرار دادن همسر من، او به یک اسانلوی دیگر تبدیل می‌شود. او همه سختی‌ها را در بدترین شرایط تحمل کرده است، به خانواده وی چرا کار دارند؟

«زن نامحرم، در وسط خیابان روسریش را از سرش برداشته‌اند و دور گردنش پیچیده‌اند که خفه‌اش کنند. تهدیدش می کنند که اگر حرفی بزند او را می‌کشند یا چیزهای دیگر. این اسلام است؟ قانون این است؟ ممکلت ما قانونی ندارد؟ این‌ها چه کسانی هستند و از کجا هستند که در روز روشن چنین کاری می‌کنند؟

چند روز قبل سازمان بین‌المللی کار، آی ال او، در گزارش سالانه خود در مورد ایران اعلام کرد که قوه قضائیه جمهوری اسلامی با عفو منصور اسانلو، رئیس زندانی هیئت مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوس‌رانی تهران و حومه، موافقت کرده است

پروانه اسانلو اولین پیامد شنیدن این خبر را ربوده شدن و شکنجه عروس خود عنوان می‌کند در مورد صحت این موضوع به «رهانا» می‌گوید: «ما هم این موضوع را فقط شنیده‌ایم. نه به خود آقای اسانلو و نه ما چنین چیزی ابلاغ نشده است. تنها به عروس من گفته‌اند که ما می‌خواهیم او را آزاد کنیم و شما باید قول بدهید که او را از ایران ببرید و تعهد بدهید که او کاری نمی‌کند

وی ادامه می‌دهد: «مساله فعالیت منصور اسانلو به هیچ‌کس ربطی ندارد. این چه آزادی است؟ اگر می خواهند او را با این کارها و تهدیدها آزاد کنند، آن آزادی چه ارزشی دارد؟ اگر این‌طور است نمی‌خواهیم به این شکل آزاد شود. این آزادی نیست، این خود دربند بودن و زندانی بودن است. مگر ما باید به زور از این ایران برویم؟ ایران کشور ما است. گر چه در این‌جا دیگر امنیتی نداریم. ما از این‌که برای خرید هم بخواهیم از خانه بیرون برویم احساس ناامنی می‌کنیم

منصور اسانلو هم اکنون چهارمین سال زندانی بودن خود را در اندرزگاه سه، سالن هشت  زندان رجایی‌شهر تحمل می‌کند، پروانه اسانلو اضافه می‌کند: «ما چهار سال را تحمل کرد‌ه‌ایم،‌ آقای اسانلو وقتی این خبر را در زندان شنید، بسیار متاثر شد. محکومیت‌‌اش پنج سال است، یک سال دیگر مانده است،‌ آزادی به این شکل را نمی‌خواهیم که آزادی نیست. یک سال دیگر هم صبر می‌کنیم تا از زندان آزاد شود. هزار بلا سر ما آورده‌اند. چهار سال مظلومانه تحمل کردیم،‌ برای ما دیگر بس نیست؟ زندانی‌اش کردند، از کار اخراج‌اش کردند، آخر با یک نفر چقدر بد می‌کنند؟ چقدر؟ یعنی در این کشور هیچ کس جز آن‌ها حق زندگی ندارد؟

پروانه اسانلو در پایان از همه نهادهای حقوق بشر کمک می‌خواهد، چرا که «خانواده منصور اسانلو بی‌پناه است»،‌ او می‌گوید: «دادخواهی می‌کنم از تمام نهادهای بین‌المللی،‌ از سازمان‌های حقوق بشری،‌ از هر کسی که دل‌اش برای آدم‌ها و حقوق انسانی‌شان می‌تپد و می‌تواند کاری انجام دهد به داد ما برسد. ما این‌جا بی‌پناهیم، خانواده آقای اسانلو در این‌جا آسیب فراوانی دیده و می‌بیند

منصور اسانلو، رییس هیات مدیره سندیکای واحد نخستین بار در دی‌ماه سال ۸۴ دستگیر شد و ۸ ماه در زندان ماند. وی در آبان ۸۵ نیز برای بار دوم دستگیر و یک‌ماه بعد به قید کفالت آزاد شد. اسانلو در تابستان سال ۸۶ در اجلاس سالیانه اتحادیه بین‌المللی کارگران حمل و نقل (آی‌تی‌اف) در لندن شرکت و سخنرانی کرد. سومین دستگیری او در ۱۹ تیرماه ۸۶ و پس از بازگشت به کشور صورت گرفت. وی پیش از بازداشت در خیابان، از سوی ماموران امنیتی به شدت مورد ضرب و شتم قرار گرفت. وی بعد از بازداشت به زندان  اوین منتقل شد و سپس به زندان رجایی‌شهر منتقل شد که تا کنون بدون مرخصی در این زندان به سر می‌برد

RAHANA- Mohammad Ashrafi, a member of the Committee to Establish Free Labor Organization in Iran was summoned by phone to the the Interrogation Branch #3 at the Revolutionary Court and asked to appear immediately in order to discuss the case filed against him on February 11, 2010. Upon presenting himself to this office on Tuesday, Ashrafi was arrested and taken to an undisclosed location.  His whereabouts remain unclear to date.

Mohammad Ashrafi was arrested while attending an event commemorating Labor Day at Laleh Park last year.  This is not the first time  Ashrafi has been arrested. He had been arrested previously and sentenced by the Revolutionary Court in Tehran to one year imprisonment based on similar charges.

News of  Ashrafi’s arrest coincides with increasingly more pressure by security forces on labor activists over the past few days. Many of these activists have been harassed and sent to jail under false pretexts.

محمد اشرفي فعال كارگري و عضو كميته پيگيري بازداشت شد

رهانا: محمد اشرفی عضو کمیته پیگیری برای ایجاد تشکل کارگری از طریق تلفنی به شعبه ٣ بازپرسی دادگاه انقلاب احضار شد که خود را روز سه شنبه اول تیرماه به شبعه فوق معرفی کند، این احضار فوق مربوط به پرونده ٢٢بهمن این فعال کارگری بود

به گزارش سایت دانشجویان سوسیالیست، محمد اشرفی پس از آنکه روز سه شنبه مورخ اول تیرماه به شعبه ۳ بازرسی دادگاه انقلاب مراجعه کرده بود، دستگیر و از آنجا به مکان نامعلومی انتقال داده شده است و تاکنون از سرنوشت و مکان نگهداری وی خبری در دست نیست.

محمد اشرفی پیش تر در پی مراسم بزرگداشت روز جهانی کارگر در پارک لاله در سال ۸۸ بازداشت شده بود و پیش‌تر از آن نیز، بابت این اتهام به تحمل یکسال حبس تعزیری از سوی دادگاه انقلاب شهر تهران محکوم شده بود.

خبر دستگیری محمد اشرفی در حالیست که طی روزهای اخیر فعالین کارگری از سوی نیروهای امنیتی و حامیان سرمایه تحت فشارهای شدید قرار گرفته اند، که تعدادی از فعالین کارگری به بهانه های واهی و مختلف روانه بازداشت و زندانهای نگهبانان سرمایه میشوند و بیش از همیشه تحت فشار و تهدید قرار میگیرند.

RAHANA: Workers of long distance telecommunication factory in Iran state they have been renewing their insurance by their own cost for the past three years.
ILNA reported, a long distance telecommunication factory worker says: since the begging of crisis three years ago, workers have been paying seven percent out of pocket to extend their insurance plans. This is a share which had to be paid by the factory owners but has been neglected for three consecutive years.

He added: “the employer has not taken any action towards paying his share equal to 23 percent of monthly premium.”

According to social security and labor laws of Iran, the monthly equivalent of 30 percent of an insured worker’s paycheck should go towards their health insurance where the employer and workers share would respectively fall at 7 and 23 percent.

He also talked about lack of payment on factory workers’ paychecks and added: “Last week each worker was paid 300,000 Tomans out of 7 million Toamn that each of them were owed.”

He said: despite all laws passed demanding past due payments and pensions to be paid and resuming production at all factories, we have not seen any changes on this factory as of yet.

Telecommunication factory and it’s 700 workers are located in province of Fars, where they have gone under crisis since the company’s privatization.

Translated by: St Journalist

کارگران کارخانه صنایع مخابراتی راه دور ایران: حق بیمه را از جیب داده‌ایم

رهانا:  کارگران کارخانه صنایع مخابراتی راه دور ایران، می‌گویند: در سه سال گذشته دفترچه‌ بیمه‌های خود را با پرداخت هزینه شخصی تمدید کرده‌اند

به گزارش ایلنا، یکی از کارگران کارگران کارخانه صنایع مخابراتی راه دور ایران (ITI) می گوید: در سه سالی که از بحرانی شدن وضع کارخانه می‌گذرد، کارگران با پرداخت سهم هفت درصدی حق بیمه خود نسبت به تمدید دفترچه بیمه‌های خود و ثبت سوابق خود اقدام کرده‌اند

به گفته این کارگر، به دلیل توقف فعالیت کارخانه و خودداری کارفرما از پرداخت مطالبات کارگران این سهم هقت درصدی حق با هزینه شخصی و از جیب کارگران پرداخت شده‌است

وی گفت: در تمامی این مدت کارفرما هیچ اقدامی برای پرداخت سهم ۲۳ درصدی خود انجام نداده‌است

بر اساس قوانین کار و تامین اجتماعی ایران، ماهانه معادل ۳۰ درصد از حقوق هرکارگر بیمه شده بابت خدمات بیمه‌ای و درمانی در نظر گرفته می‌شود که سهم کارگر و کارفرما به ترتیب ۷ و ۲۳ درصد است

این کارگر همچنین از ادامه پرداخت نشدن مطالبات کارگران این کارخانه خبر داد و گفت: آخرین بار در هفته گذشته ۳۰۰ هزار تومان از طلب هفت میلیون تومانی هر کارگر بطور علی الحساب پرداخت شد

وی گفت:  با وجود چندین مصویه هیات دولت مبنی بر پرداخت مطالبات معوقه، بازنشستگی کارگران و از سرگیری تولید در کارخانه صنایع مخابراتی راه دور ایران هنوز هیچ تغییری در وضع این کارخانه ایجاد نشده‌است

کارخانه صنایع مخابراتی راه دور ایران با ۷۰۰ کارگر در استان فارس قرار دارد که درپی واگذاری به بخش خصوصی دچار بحران شده‌است

RAHANA – On June 19, Godeleh Sazi workers continued their picket outside the main gate of the complex and asked the management to address their demands. The workers demanded to meet with the CEO, Mohammad Jalal Mo’ab, who is currently on a trip to Tehran.
According to a RAHANA reporter, there were altercations between the 400 striking workers and some of the factory managers. A number of workers were injured during the clashes after being beaten by the factory’s guards. There is still no information on the number or condition of the injured workers.
There are also reports that the city’s security officials held an emergency meeting this afternoon.
The strike started on June 14, after the announcement of the results of the hiring exams of the company in which only 40 of the 500 workers had passed.
The striking workers have been employed for the last 5 years on a contract basis to launch the complex; however after the complex was inaugurated by Ahmadinejad in April, they were told that they would be replaced by new workers who had passed the hiring exams. The situation became critical when it was announced that only 40 among the current workers had been qualified for hiring.
The workers went on strike on June 14, and on June 16 they started holding daily gatherings outside the governor’s office.
One worker told RAHANA, “We have not received any convincing answers from the city officials; therefore we will continue our strike until we receive a meaningful answer to our demands.”
Talking on condition of anonymity, the worker said that the city’s intelligence and administrative authorities held a meeting with 3 representatives of the striking workers, “Not only did they fail to address the demands of the workers, but they also tried to intimidate the 3 representatives during the meeting.
In the past few days, the city’s intelligence authorities have repeatedly contacted the local newspapers, ordering them not to cover the news of the strike.
An informed source told RAHANA, that the sensitivity shown by intelligence authorities over the strike is because the complex was opened by Ahmadinejad 2 months ago and the authorities believe that the news would lead to the weakening of the government’s image.
One striking worker, however, dismisses that the strike is politically motivated and say, “We are not involved in politics. Our only demand is to keep our jobs. Who is going to answer our families, should we lose our job?”
An eyewitness told RAHANA, the 3 representatives left in protest after their demands were not addressed during the meeting with the city authorities. The gathering outside the governor’s office did not continue on Saturday, but the workers continued to be on strike.

Source: RAHANA

ششمین روز اعتصاب کارگران در سیرجان

رهانا: کارگران اعتصاب کننده ظهر امروز در محل درب اصلی شرکت گل گهر اعتصاب شان را ادامه دادند و خواستار پاسخ گویی مسوولان این شرکت شدند. این کارگران در حالی خواستار حضور محمد جلال ماب مدیرعامل گل گهر در جمع خود بودند که وی هم اکنون در تهران بسر می برد

به گزارش خبرنگار رهانا، کارگران معترض که شمارشان نزدیک به ۴۰۰نفر اعلام شده است با برخی از مدیران گل گهر درگیری فیزیکی پیدا کردند در این زدوخوردها برخی نیروهای «حفاظت فیزیکی شرکت گل گهر» به ضرب و شتم کارگران معترض پرداختند. از وضعیت مجروحین احتمالی خبری در دست نیست

گزارش ها همچنین حاکی از ان است که شورای تامین این شهرستان عصر امروز جلسه ای اضطراری برگزار کرده است

۴۰۰کارگر مجتمع گندله‌سازی گل‌گهر سیرجان (واقع در غرب استان کرمان) که از روز دوشنبه هفته گذشته بر سرکار خود حاضرنشده اند همچنان در اعتراض به اعلام نتایج آزمون استخدامی، در اعتصاب به سر می‌برند

این کارگران در پنج سال گذشته ‌به عنوان نیروی کار پیمانکار مجری احداث و راه‌اندازی گندله سازی فعالیت کرده‌اند اما از فروریدن ماه و پس از افتتاح این مجتمع از سوی محمود احمدی‌نژاد به آنان اعلام شد که باید کار خود را ترک کنند تا نیروهای جدیدی که از طریق آزمون جذب شده‌اند؛ جایگزین‌شان شوند

این مساله زمانی موجب بحرانی شدن اوضاع شد که از میان نیروهای فعلی تنها ۴۰کارگر در آزمون استخدامی پذیرفته شدند

اعتصاب کارگران که از دوشنبه ۲۴ خرداد آغاز شده است با تجمع آنان در روزهای چهارشنبه، پنج شنبه و جمعه در مقابل فرمانداری سیرجان، ادامه یافت

یکی از کارگران اعتصاب کننده در خصوص دلایل تداوم اعتصاب کارگران گفت: «مسوولان شهرستان جواب قانع کننده‌ای به ما نداده‌اند و به همین دلیل تا زمان دریافت جواب قانع کننده به اعتصاب ادامه می‌دهیم

او که خواست نامش فاش نشود، با اشاره به جلسه مسوولان امنیتی و اجرایی شهرستان سیرجان با سه تن از نمایندگان کارگران افزود: «متاسفانه در این جلسات کارگران فقط تهدید شده‌اند وهیچ راه حل عملی‌ای از سوی مسوولان اعلام نشد

در چند روز گذشته  مسوولان امنیتی شهرستان سیرجان طی تماس های مکرر با نشریات محلی این شهر از مسوولان نشریات خواسته‌اند تا خبر اعتصاب و تجمع کارگران را پوشش ندهند

به گفته یک منبع آگاه «حساسیت مسوولان نهادهای امنیتی نسبت به اعتصاب و تجمع کارگران به این دلیل صورت می‌گیرد که تنها دو ماه از افتتاح مجتمع گندله سازی به دست رییس جمهوری می‌گذرد و مسوولان استدلالشان این است که این خبر موجب تضعیف دولت می‌شود

درهمین حال یکی از کارگران معترض با رد هر گونه انگیزه سیاسی در حرکت اعتراضی کارگران می‌گوید: «ما کاری به سیاست نداریم. تنها خواسته‌ ما این است که شغل‌مان را از دست‌ ندهیم، اگر بیکار شویم چه کسی جواب خانواده‌های‌مان را می‌دهد؟

اظهارات شاهدان عینی حاکی از آن است که تجمع کارگران معترض در مقابل فرماندرای شهرستان سیرجان با حاشیه هایی همراه بوده است

به گفته یک شاهد عینی نمایندگان کارگران معترض به دلیل عدم توافق با مسوولان به حالت اعتراض، جلسه را ترک کرده‌اند. هر چند کارگران معترض از صبح شنبه تجمع نداشته‌اند اما همچنان به اعتصاب خود ادامه داده‌اند