Faranak Farid, an Iranian women’s rights activist, poet and translator, was arrested yesterday in Tabriz.

Farid was arrested after yesterday’s protests against government inaction regarding the drying of Lake Oroumiyeh.

The Human Rights Reporters Committee reports that Farid was arrested upon leaving her home on an errand. Her home was searched, the report indicates, and officials gave no reason for her arrest.

Iranian security forces violently confronted demonstrations in Tabirz and Oroumiyeh on Saturday, and reports indicate several protesters were arrested.

فرانک فرید، فعال حقوق زنان، بازداشت شد

فرانک فرید، فعال حقوق زنان، شاعر و مترجم، روز گذشته در تبریز بازداشت شد

این فعال حقوق زنان روز گذشته ۱۲ شهریور در پی شلوغی های شهر تبریز در اعتراض به خشک شدن دریاچه ارومیه در منطقه سه راه امین تبریز بازداشت شده است.
به گفته کمیته گزارشگران حقوق بشر، فرانک فرید برای انجام کاری شخصی به بیرون از خانه رفته بود. ماموران منزل این فعال حقوق زنان را نیز تفتیش کرده اند. هنوز از علت بازداشت این فعال تبریزی اطلاعی در دست نیست

فرانک فرید سالها در شهر تبریز برای برابری حقوق زن و مرد فعالیتهای مدنی کرده است.هنوز از علت بازداشت این فعال تبریزی اطلاعی در دست نیست

فرانک فرید سالها در شهر تبریز برای برابری حقوق زن و مرد فعالیتهای مدنی کرده است. او در یکی از سخنرانی هایش درباره نحوه برخورد با فعالان زن در مناطق غیر مرکزی و بویژه در بین قومیتها می گوید: از یک سو به کنشگران حقوق زنان در این مناطق انگِ “فعالیت سیاسی” و “تجزیه طلبی” زده می شود، از طرف دیگر، زنان در جنبشهای هویت طلبانه که در این مناطق جریان دارد، توسط برخی مردان اقتدارگرا و فعال در این جنبشها، از نقشهای تصمیم گیرنده دور نگه داشته می شوند
در اجتماع روز گذشته دو شهر تبریز و ارومیه، نیروهای امنیتی با خشونت، با مردم تجمع کننده برخورد کرده و تعداد زیادی از آنها را بازداشت کردند

منبع فارسی: موج سبز

The Mothers of Park Laleh group has once again condemned the 1980′s massacres, especially the mass executions of political prisoners in 1987. The group has joined the other Mourning Mothers to demand justice.

Another anniversary of mass executions of political prisoners in 1987 arrives while the horrifying account of this brutal massacre has spread all over the world. With each passing year, curtains purposefully drawn to conceal these crimes are opened to reveal dark accounts as living eye-witnesses begin to talk about those murderous years.

The story of 1987 is the tale of tortures, lashes and atrocities; it is the tale of sudden cessation of all communications with and visits from the outside world. It is the story of trials lasting only a few minutes with a single question asked and a lone answer received without the presence of an attorney or the right to defend oneself; it is the story of prosecuting even prisoners whose prison terms had ended. It is the tale of death sentences not subject to appeals.

It is the story of raping young, virgin girls before execution in order to deny them entry into the heaven according to the prevailing ideology of the rules. It is the tale of mass graves dug as large channels to bury the unknown unceremoniously in unmarked graves in a place today called Khavaran, the Valley of Flowers.

It is the story of the disappeared for whose return the surviving mothers still await. It is a tale lingering to this day, the continuation of the same atrocities materialized as executions, the chain killings and other forms of oppression. It is the story of the oppressed standing side by side, moving forward to reach justice and to witness the people’s uprising.

The story of 1987 is a tale meant to remain hidden but was partially revealed by Ayatollah Montazeri and freed prisoners recounting the events. A story with darkened angles that, in due time, must be fully explored and exposed.

There was a time when government authorities were able to lie about the connection between the massacres and the causes leading to Ayatollah Montazeri’s resignation as the designated successor to the Supreme Leader and denied the true account of what happened altogether. However, today, some of the members of the ruling class have given up rebuffing these mass executions and admit to these internal killings and political cleansings in different forums. Nonetheless, those in power at the time still refuse to accept the responsibility of ordering and perpetrating the massacres and decline to clarify all the facts.

Unaware of the fact that the truth will be eventually revealed, yesterday and today’s ruling class were complicit in a deliberate act to show then and now that the attacks by the PMOI (People’s Mujahedin of Iran) were the main causes leading to the mass killings. However, today we know that the plan for these massacres began in 1986. Following the cease fire between Iran and Iraq and the PMOI’s attack, the best time and excuse for the mass killings and elimination of Iran’s bravest and the purest of hearts were at hand.

Consequently, given the proper pretext, this crime against humanity was carried out in the shortest amount of time through an act of abomination unparalleled and unseen. Although the exact number of those slain is still not known, some statistics estimate 5,000 to 12,000 prisoners were killed. What is certain is that such killings didn’t stop and continue in different shapes and forms to this day.

As a result, the efforts of political prisoners’ families have become more defined and determined. A sit-in protest in front of the main court house, a gathering in front of the prosecutor’s office, a ceremony to deliver a petition with 370 signatures to the United Nations Committee on Human Rights and contacts with defenders of political prisoners’ rights and human rights organizations abroad are only a few actions taken in order to protest against a national tragedy that has finally provoked a reaction from Europeans and Americans.

From September 1987 when the news of the massacres had reached the families in one way or another, large numbers of written and verbal complaints were sent to the Special Representative of the United Nations Commission on Human Rights, Dr. Reynaldo Galindo Pohl. During his visit to Iran, Dr. Galindo Pohl devoted the majority of his time speaking with Iranian government officials and the least amount of his time to visiting the families, prisons and Khavaran. At the same time, the families gathered every day in front of the United Nations office in order to see him.

Although the Islamic Republic did its best to prevent Dr. Galindo Pohl from finding out the facts, the United Nations Commission on Human Rights clearly had what it needed in the form of documents and evidences which were unfortunately not taken seriously. No one knows why and the questions still linger to this day!

So far during the process to seek justice for the victims, international organizations have been silent about these enormous criminal acts which according to the international laws are rightfully considered to be crimes against humanity.

Meanwhile, mourning mothers and families have individually and collectively tried to reach some answers. Visiting Khavaran regularly in order to safe-guard the evidence of the 1980s massacres has been one of such efforts. Despite the fact that Iranian security forces have attacked Khavaran many times and bulldozed the grounds such that there might have remained no evidence of the slain, Mothers of Khavaran love this dry, barren piece of land because they know that in the most hideous way possible, their loved ones were buried in Khavaran. These mothers’ questions must be answered someday.

For precisely such reasons, the mothers continue to visit Khavaran in spite of enormous threats and intimidations to keep the memory of their children alive until the day to answer their questions arrives.

Now, after ten years has passed since Dr. Galindo Pohl’s visit, and human rights have been clearly and widely violated in Iran, a special UN rapporteur has been appointed to look into the situation in Iran. We, the Mothers of Park Laleh, ask the United Nations, the Commission on Human Rights and all other international organizations to take the violations of human rights in Iran seriously and face their responsibilities expeditiously so that the end result will not be the same as the time of Dr. Galindo Pohl.

We, the Mothers of Park Laleh, together with the families of the slain exclaim that talking about forgiveness is meaningless until all the facts about these crimes are revealed and all the perpetrators of these massacres are tried in public and just courts because none of the Islamic Republic’s high officials have so far admitted to their mistakes publicly and formally. Furthermore, the mass murder of political prisoners remains an open case, and the evidence of such criminal acts will be someday revealed to the public and media. And, that day will be the judgment day.

Mothers of Park Laleh demand to know:

• Why were human beings with prison sentences executed?
• Why were human beings who only demonstrated in street to demand their rights killed?
• Why are human beings interrogated, imprisoned and sometimes hanged simply because they express their thoughts and beliefs?
• And a thousand other whys we and all other mourning mothers and families during the last thirty two years want to know. Until the time to answer arrives, we won’t give up fighting and remain standing.

Mothers of Park Laleh

Source: P2E

مادران پارک لاله: کشتارهای دهه 60 و بخصوص کشتار دسته جمعی زندانیان سیاسی در سال 67 را محکوم می کنیم

سالگرد کشتار دسته جمعی زندانیان سیاسی سال 67 در شرایطی فرا می رسد که خبر دهشتناک این کشتار بیرحمانه در سرتاسر دنیا پخش شده و هر سال که می گذرد پرده های به عمد کشیده شده بر روی جنایات دهه 60 کنار می رود و شاهدان زنده از آن سال های قتل و جنایت، لب به سخن می گشایند و گوشه های تاریک آن را آشکار می کنند

روایت سال 67 روایت شکنجه‌ها و شلاق‌ها و قساوت‌ها، روایت قطع شدن یک‌باره تمام ارتباط ها و ملاقات ها با بیرون و بعد روایت دادگاه‌های چند دقیقه‌ای که معمولا با یک سئوال و یک جواب و بدون هیچ‌گونه حق دفاع و وکیل، حتا برای برخی که مدت حکم زندان‌شان به پایان رسیده بود؛ با حکم قطعی و لازم الاجرای اعدام بدون حق اعتراض، روایت تجاوز به دختران، پیش از اعدام(برای این که به زعم ایدئولوژی حاکم به بهشت نروند)، و روایت گورهای دسته جمعی در کانال های بزرگ و بدون هیچ گونه حق مراسم و یا حتا نام و نشانی در جایی که امروز گلزار خاوران می نامند و روایت ناپدید شدگان که هنوز هم چشم های مادرانی را که تاب آورده اند به در دوخته است و ادامه همه این قساوت و کشتار در قالب اعدام، قتل‌های زنجیره‌ای و کشتارها و سرکوب‌های دیگر تا امروز در برابر روایت مسلط ایستادگی می کند و شانه به شانه می رود تا هنگامه‌ دادرسی و روز رستاخیز مردم را دریابد. روایتی که قرار بود پنهان بماند ولی برخی زوایای آن به کمک افشاگری های آیت الله منتظری و برخی دیگر به کمک زندانیان آزاد شده که لب به سخن گشودند، آشکار شد. ولی هنوز بسیاری گوشه‌های پنهان دارد که در زمان خود مورد بررسی و کنکاش قرار خواهد گرفت تا تمامی زوایای آن روشن شود.

یک روز اگر می توانستند دلایل کناره‌گیری آیت الله منتطری از نیابت رهبری و جریان اعدام‌ها را وارونه جلوه داده و انکار کنند، امروز اما برخی از اعضای طبقه حاکم نیز در برابر این مقاومت تسلیم شده‌اند و در منابع مختلف به این کشتار داخلی و پاک سازی سیاسی اعتراف می کنند، باز اما آمران و عاملان آن که مرکب از هیأت حاکمه وقت بوده‌اند از روشن کردن آن سرباز می زنند و از زیر مسئولیت‌اش شانه خالی می‌کنند.

آری هیأت حاکمه دیروز و امروز نظام با همدستی ای عامدانه، حمله مجاهدین را علت اصلی این جنایت بی شرمانه قلمداد کردند و می کنند، غافل از اینکه پرده ها کنار می رود و حقایق آشکار می شود و حال ما می دانیم که برنامه ریزی برای اعدام های دسته جمعی زندانیان سیاسی از سال 66 آغاز شده بود که با قبول آتش بس جنگ ایران و عراق و حمله مجاهدین، بهترین زمان و بهترین بهانه برای کشتار و حذف فیزیکی بهترین و پاک ترین و جسورترین انسان های آگاه کشورمان مهیا شد و این جنایت ضد بشری در کم ترین زمان ممکن و با پلیدی ای کم نظیر به اجرا در آمد. جنایتی که هنوز شمار دقیق کشته شدگان اش معلوم نشده است، ولی آمارها از 5000 تا 12000 نفر را شامل می شود و همگان می دانند که این کشتارها پس از آن نیز متوقف نشد و به اشکال مختلف تا به امروز ادامه دارد.

از اینجاست که حرکت خانواده‌های زندانیان سیاسی شکل منسجم تری به خود می گیرد. تحصن در برابر کاخ دادگستری، گردهمائی در برابر دادستانی، برگزاری مراسم برای دادن طوماری اعتراضی با 370 امضاء به کمیته حقوق بشر سازمان ملل متحد، تماس با خارج از کشور، تماس با کمیته‌های حقوق بشر و جامعه‌های دفاع از زندانیان سیاسی و … در اعتراض به چرایی و چگونگی “فاجعه ملی” ، که سرانجام به واکنش اروپائی‌ها و آمریکائی‌ها منجر می‌شود. در 21 مهرماه، پارلمان اروپا با تصویب قطعنامه‌ای در مورد نقض حقوق بشر در جمهوری اسلامی ایران، از دولت ایران می‌خواهد که هیأتی به منظور بررسی وضعیت زندان‌ها عازم ایران شود. 18 آذرماه، پارلمان آلمان قطعنامه‌ای تصویب می‌کند که در آن نقض حقوق بشر توسط جمهوری اسلامی به شدت مورد انتقاد قرار می گیرد.

از مهرماه سال 1367 که کمابیش خبر کشتارها در میان خانواده ها پخش شده بود، سیل نامه ها و شکایت های شفاهی و کتبی درباره موج کشتارها به سوی نماینده ویژه کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل متحد، گالیندوپل سرازیر شد. او در سفری شش روزه به ایران، بیشترین زمان را به مذاکره با مقامات دولتی و کمترین زمان را برای ملاقات با خانواده ها و بازدید از زندان و خاوران اختصاص داد. در این مدت خانواده ها هر روز جلوی مقر سازمان ملل تجمع می کردند، شاید بتوانند با او ملاقاتی داشته باشند. هرچند جمهوری اسلامی حداکثر تلاش خود را کرد تا او به واقعیت ها دست نیابد، ولی آشکارا کمیسیون حقوق بشر و سازمان ملل به مدارکی دست یافته بودند که متاسفانه این مدارک جدی گرفته نشد و هنوز چرایی این رفتار بر کسی روشن نیست؟! و آن چه اما در روند مسیر دادخواهی تا امروز گذشته است، خبر از سکوت مجامع بین المللی در برابر این جنایات عظیم می‌دهد. جنایاتی که به درستی و بر طبق همان قوانین بین المللی مصداق جنایت علیه بشریت است.

در طی این سال ها، مادران و خانواده های داغدار تلاش های فردی و جمعی بسیاری کردند تا پاسخی دریافت کنند. یکی از این تلاش ها رفتن مداوم به خاوران است تا بتوانند این سند جنایت کشتارهای دهه 60 را حفظ کنند، هرچند خاوران بارها مورد حمله نیروهای امنیتی قرار گرفته و خاکش با بلدوزر زیر و رو شده و معلوم نیست آثاری از وجود کشته شدگان در آنجا باشد، ولی مادران همین بیابان خشک و بی آب و علف را دوست دارند زیرا می دانند عزیزان دلبندشان به شنیع ترین شکل ممکن در آنجا دفن شده اند و باید روزی پاسخی برای سوال های بی جواب شان بیابند. بدین منظور علیرغم تهدید و ارعاب های فراوان باز به خاوران می روند، مراسم می گیرند و تلاش می کنند که یاد و خاطره عزیزان شان را زنده نگاه دارند تا روز پاسخ گویی فرا رسد.

اینک پس از گذشت ده سال و نقض گسترده و آشکار حقوق بشر در ایران، گزارشگر ویژه سازمان ملل برای بررسی وضعیت حقوق بشر انتخاب شده است. ما مادران پارک لاله از سازمان ملل و کمیسیون حقوق بشر و دیگر نهادها و سازمان های بین المللی می خواهیم که نقض حقوق بشر در ایران را جدی بگیرند و به تعهدات خود عمل کنند و عاقبت کار مانند زمان آقای گالیندوپل نشود.

ما مادران پارک لاله، تا روشن نشدن تمام زوایای این جنایات و محاکمه آمران و عاملان‌اش در دادگاه های مردمی و عادلانه به همراه تمامی خانواده‌های کشته شدگان فریاد بر می‌آوریم سخن از بخشش بی معناست، زیرا تا به حال هیچ یک از سران جمهوری اسلامی به طور رسمی و علنی در برابر مردم به اشتباه های خود اعتراف نکرده اند و پرونده‌ی کشتار بزرگ زندانیان سیاسی ایران، پرونده‌ای گشوده است که بالاخره یک روز این اسناد جنایت به دست مردم از تاریکخانه ها به خیابان ها و رسانه ها خواهد آمد و آن روز، روز دادخواهی است.

ما می خواهیم بدانیم:

- چرا انسان هایی که حکم زندان داشتند، به جوخه های مرگ سپرده شدند؟

- چرا انسان هایی که برای حداقل خواسته خود به خیابان آمدند، کشته شدند؟

- چرا انسان ها برای بیان اندیشه خود مورد بازخواست قرار می گیرند، به زندان می افتند، شکنجه و گاه اعدام می شوند؟

و هزاران چرای دیگر که ما و تمامی مادران و خانواده های داغدار در سی و سه سال گذشته می خواهیم بدانیم و تا زمان پاسخگویی دست از مبارزه نخواهیم کشید و همچنان ایستاده ایم.

مادران پارک لاله

28مرداد1390

منبع فارسی: مادران پارک لاله

In a letter addressed to judicial authorities and the head of the prosecutor’s office at Evin prison, Nasrin Sotoudeh, lawyer, political prisoner and human rights activists announced that in protest to the inhumane and unacceptable manner in which her children, husband and sister were treated during their last visitation, leading to their detention for a period of several hours, she has decided to refrain from any such visitations  in order to protect her children from any further harm.

According to reports by Kaleme, in a letter addressed to the head of the Judiciary and the head of the prosecutor’s office at Evin prison, Sotoudeh announced that since the most fearful prosecutorial office in Iran, illegally detained her two young children, husband and sister last week, taking them hostage for several hours, in order to avoid such harm on her children she prefers not to attend such visits moving forward.

Sotoudeh also reiterated: “In the past year, my family has been repeatedly punished, take for example the legal case against my husband. In order to protest the violations against my families rights, given the current structure of the visitations and the constant presence of security officers and Intelligence Ministry agents will only cause further harm on my young children, I have decided to refrain from attending such visitations until my family’s reputation has been completely restored and telephone contact at the Women’s Ward at Evin has is once again reinstated – a right that should be afforded to every  prisoner and their children.”

On Sunday August 7th, 2011 altercations occurred between the prison authorities and Nasrin Sotoudeh’s sister and husband Reza Khandan during a cabin visitation when authorities insisted on searching Khandan’s notebook without an official search warrant.  The unfortunate behavior by prison authorities took place in front of the children and the entire family was taken to the prosecutor’s office at Evin and detained for approximately 5 hours.  Mehraveh and Nima, Sotoudeh’s two children witnessed the altercation between their father and aunt and the prison authorities.  They were exhausted and hungry after endless hours of waiting in the visitation area.  Mehraveh (10 years old) was unable to refrain from crying in front of her mother for the first time in 15 months.  The family was finally released after an official search warrant was issued by the judge and the personal belongings of the family, including the notebook in question were searched.  [Translator's note: It goes without saying that nothing extraordinary was found.]

Nasrin Sotoudeh, lawyer and human rights activist has been behind bars for approximately one year without furlough. During this time, she has only been allowed to see her two young children, through sporadic 20 minute visitations.  Her husband Reza Khandan who has never been politically active was arrested for one night after following up on his wife’s case. Khandan was later released on bail.  Sotoudeh has been sentenced to 11 years in prison.

Source: Banooyesabz

نسرین ستوده: تا اعاده حیثیت از خانواده ام، به ملاقات نمی روم

نسرین ستوده، حقوقدان و زندانی سیاسی به مسوولان قوه قضاییه و سرپرست دادسرای زندان اوین اعلام کرده است که در اعتراض به برخوردهای صورت گرفته با فرزندان و خانواده اش در ملاقات هفته گذشته که موجب بازداشت چند ساعته همه آنها شد، از این به بعد از آمدن به ملاقات خودداری می کند

به گزارش خبرنگار کلمه، ستوده در نامه‌ای به رییس قوه قضاییه و سرپرست دادسرای اوین، اعلام کرده است چون خوفناک‌ترین دادسرای ایران به طورغیر قانونی هفته گذشته خانواده‌اش را به اتفاق دو کودک خردسالش ساعاتی به گروگان گرفته است از این پس ترجیح میدهد برای آسیب نرسیدن به فرزندانش از انجام چنین ملاقاتی خودداری کند

وی همچنین در نامه خود تاکید کرده است: طی یک سال گذشته بارها خانواده‌ ام نیز مورد مجازات قرار گرفته‌اند که نمونه‌اش پرونده‌ی همسرم است. بنابراین به نشانه‌ی اعتراض به هتک حرمت خانواده‌ام و مجازات خانوادگی و از آنجایی که این نحوه‌ی ملاقات‌های امنیتی با حضور ماموران وزارت اطلاعات را باعث آسیب بیشتر به فرزندانم میدانم به نشانه‌ی اعتراض تا اعاده‌ی حیثیت کامل از خانواده‌ام و وصل کردن تلفن بند زنان که در عصر ارتباطات حق هر زندانی و کودکانشان است از ملاقات با آنها خودداری می‌کنم

یکشنبه ۱۶ مرداد، مسئولان زندان اوین در حین ملاقات همسر، فرزندان و خواهر نسرین ستوده با وی که به صورت کابینی انجام می شد، به بهانه بازرسی دفترچه یادداشت، با خانواده او درگیرشده و همگی آن ها را حدود ۵ ساعت در سالن ملاقات و محل دادسرای اوین به طور غیرقانونی بازداشت کردند

این ماجرا تا ساعت ۵ عصر ادامه داشت و این در حالی بود که مهراوه و نیما کودکان نسرین، تمام این مدت شاهد کشاکش میان مسئولان و پدر و خاله اشان بودند و تمام این مدت خسته و گرسنه در سالن ملاقات و دادسرا، سرگردان بودند. به طوری که برای اولین بار در طی یازده ماه بازداشت نسرین ستوده، مهراوه یازده ساله نتوانست از گریه اش در حضور مادر جلوگیری کند. و سرانجام با صدور حکم قضایی مبنی بر بازرسی وسایل شخصی خانواده ستوده، هر چهار نفر آزاد شدند

نسرین ستوده، حقوقدان نزدیک به یک سال است که بدون استفاده از هر گونه مرخصی در زندان به سر می برد. او در این مدت فقط از طریق ملاقاتهای هفتگی کابینی و گاه حضوری بیست دقیقه ای توانسته فرزندان خردسالش را ملاقات کند .پیش از این همسر وی رضا خندان نیز که هیچ فعالیت سیاسی ندارد فقط به خاطر پی گیری وضعیت همسرش یکشب بازداشت و سپس با قید وثیقه از زندان آزاد شد. این حقوقدان و فعال حقوق بشر به یازده سال زندان محکوم شده است

منبع فارسی: کلمه

A statement was released recently by women’s movement activists to address the considerable increase in violence against women in Iran and to call on human rights activists and supporters to stand in solidarity with Iranian women.

Below is the English and Farsi version of the statement.You can sign the statement by
clicking here.

Statement by Members of the Women’s Movement In Protest of the Recent Escalation of Violence against Women in Iran, July 2011

CALL FOR SOLIDARITY WITH IRANIAN WOMEN

Please read and sign on to show your support.

Physical and sexual violence against women in Iran, including violence perpetrated by state security forces, is rapidly increasing. News releases in official media, which usually censor such topics, have surprisingly reported on incidents of gang rape and assaults against women. Examples include incidents in the provinces of Isfahan (where 10 women were gang raped by 14 men), Golestan (where a village doctor was raped and assaulted by 4 men and a young girl was murdered by 2 men), and Khorasan. Reports of similar developments continue to emerge.

Following the attack and rape of a group of women, who had come together for a family gathering, in a private garden in Khomeini Shahr, by a group of thugs, the residents of the town demonstrated in front of the courthouse demanding that officials find and prosecute the perpetrators. However, the judicial officials not only remained silent, but through public declarations began to blame the victims. The local Friday prayer leader said: “the victims of rape were not proper Muslims either.” Even the head of Isfahan’s intelligence service, which is ostensibly responsible for the safety of the citizens, announced: “perhaps these women would not have been harassed in the garden if they had at least kept their veils on.” A similar comment was made by an official at Mashhad University, following a rape and assault of a young female student. The University official said: “a young woman has to maintain her hijab in order to remain safe and to avoid such incidents.”

Such statements stem from a patriarchal mentality that denies men’s responsibility for their sexual behavior. Men are seen as creatures with uncontrollable sexual desires, who are not bound by any moral sense and who could not care less about the consent of the other side. According to this mentality, the only way to prevent such incidents is to make sure that men are not sexually stimulated. This means that all responsibility for male sexual action and aggression paradoxically lies with women. However, rape occurs all over the world, regardless of the way women are dressed and even when they are fully covered in a veil. Devoid of any sympathy, government officials heartlessly pour salt on the wounds of rape victims with such comments, and in essence encourage a culture of assault and violence against women. Along these lines too, they do not describe rape as a crime but as a common sexual response to female sexuality inherent in male nature.

As feminist and anti-rape movements around the world have shown, rape is a common feature of patriarchal societies, which maintain male domination through violence against and intimidation of oppressed groups, especially women. Rape is nothing new, neither in Iran, nor in other countries. In Iran, however, the recent reports of rape and sexual assault reveal the hypocrisy of a State that attempts to present itself as a “model Islamic society” adhering to ethical and religious values. Moreover, rape is being used as a political tool of repression by the state’s security apparatus. For many years reports and testimonies have shown the prevalence of physical, sexual, psychological violence and torture against political prisoners in many of Iran’s prisons. In recent years, during and after the mass protests against Ahmadinejad’s contested re-election (June 2009), rape was used as a systematic tool to intimidate green movement protestors and other dissentersboth women and men. The Kahrizak prison tragedy, the attack on Tehran University’s student dormitory, and the harassments in the basement of the Interior Ministry building are among the few incidents that were publicly disclosed. Several courageous rape survivors have broken the silence. The recent video of the testimony of a 22 year old woman released by the International Campaign for Human Rights in Iran is one example.

These rapes have been occurring at the same time as a broader crackdown against women’s social participation is underway, intent on preventing gender equality. Reintroduction of 1980s’ policies such as gender segregation in universities, strict control over students’ dress code, applied gender quotas in academic fields to limit women’s admission, and a requirement that female students study in their home cities or regions encompass only some of the recent attacks against women. They demonstrate the extent of misogyny of the Iranian state authorities.

Police violence against women has also taken a more public face. Women have been targeted for violence on the streets under the guise of morality and under a policy called “guidance and discipline,” which includes programs such as “fighting against those inappropriately dressed,” “chastity,” or “heightening moral security.” Police have targeted, violated and humiliated women while labeling them as “improperly dressed or poorly covered.” Violence and rape committed by the police, security officers, basijis and plainclothes security forces have been supplemented by thugs disguised as government agents attacking, intimidating and raping women. Even religious leaders have been using official podiums at places such as the Friday prayers, to express their anger towards women, describing them as “biting and devouring” creatures. The regime’s insistence on maintaining an Islamic facade for the country manifests mainly through forcing hijab on women. The Islamic dress code for women is not a religious but a political symbol of sovereignty of the Islamic state, which the regime wants to maintain at the price of sexual and physical violence against women. Different fractions of the regime, regardless of their internal conflicts, come together over their hostility toward women.

However, these policies have been ineffective and have led to women’s increased resistance to police violence.

Our Demands:

As women and women’s rights activists, we are protesting against systematic violence, constant insults and humiliation, and the blaming of victims for acts of sexual violence against them, by government authorities. We insist on our right to choose our clothing.

Instead of worrying about controlling women’s style of dress or their hair, we call on all Iranian authorities and responsible institutions, such as the judicial and security forces, to take their responsibilities to ensure the life and security of Iranian citizens seriously who are constantly being subject to threats and violence.

We call on the judicial and security authorities in Iran to be accountable with respect to the systematic sexual violence and rape of female and male prisoners being carried out in state prisons.

We call on judicial and security authorities as well as all religious leaders who insult women and accuse them of being guilty of provoking sexual assault, to stop these destructive accusations and use their same podiums for expressing apologies.

Victims of violence are in urgent need of medical care as well as the emotional and social support of the entire community. They are not responsible for the violence they have suffered. We therefore call on medical and social work professionals as well as the entire citizenry to treat victims of rape with sympathy and to support them in their attempt to return to their normal lives.

We ask Mr. Ahmad Shahid, the United Nations special rapporteur on human rights in Iran, to call attention to discrimination and violence against women in Iran and pay his respect to them by arranging meetings with women activists and rape survivors on his visit to the country.

As a first step, while protesting the recent escalation of violence against women in Iran, we, as Iranian women, affirm our solidarity with our sisters in the region and the rest of the world and with the global campaigns for ending sexual, physical, gender-based and police violence. In honor of our collective struggle, we put on purple bracelets as a symbol of our voices all over the world and in protest to violence against women.

Source: P2E

بیانیه تحلیلی فعالان و حامیان جنبش زنان، در اعتراض به خشونت فراگیر علیه زنان در ایران

بیش از 500 نفر از فعالان و حامیان جنبش و همچنین گروه ها و سایت های اینترنتی، طی بیانیه ای نسبت به خشونت علیه زنان در ایران اعتراض کرده اند.

در بخش دیگری از این بیانیه آمده است: ما زنان و فعالان حقوق زنان، نسبت به خشونت نظام یافته علیه زنان اعتراض داریم، به تحقیر وتوهین مدام و مجرم سازی از قربانیان خشونت اعتراض داریم و از حق زنان برای انتخاب نوع پوششان دفاع می کنیم. از مسئولان قضایی و امنیتی در ایران می خواهیم نسبت به اعمال خشونت جنسی و تجاوز در زندان ها و به زندانیان اعم از دختر و پسر پاسخ گو باشند.”

متن کامل این بیانیه به شرح زیراست:

دامنه خشونت علیه زنان در ایران از اعمال خشونت جسمی و روانی تا جنسی و امنیتی و فرهنگی روز به روز وسعت و شتاب بیشتری می یابد به حدی که حجم اخبار منتشره در باب خشونت علیه زنان از دایره اخبار ممنوع و مصلحتی هم فراتر رفته است.

در کنار اعمال سرکوب و بازداشت روز افزون زنان و مردان اعم از شهروندان عادی یا فعالان اجتماعی و سیاسی، ایجاد نگرانی و ناامنی شهروندان با سایه سنگین حضور و ورود پلیسی و امنیتی بر مکان های خصوصی و عمومی، اعمال مجدد سیاست های دهه 60 مانند تفکیک جنسیتی، کنترل پوشش دانشجویان و ایجاد دانشگاه های تک جنسیتی و اعمال سهمیه بندی و بومی گزینی جنسیتی، چند واقعه دردناک اخیر در باب تجاوزهای گروهی علیه زنان، اوج زن ستیزی و بی مسئولیتی مقامات نظامی و امنیتی و قضایی ایران را به نمایش گذاشت.

تجاوز پدیده ای تازه نیست، نه در کشور ما و نه سایر کشورهای جهان. همان طور که فمنیست ها و جنبش های ضد تجاوز در جهان نشان داده اند، این پدیده از ویژگی های جامعه مردسالار است که فرادستی مذکر را در فرایندی خشونت بار و مرعوب کننده علیه فرودستان، به ویژه زنان و نگه داشتن آنان در موقعیت ارعاب، ترویج می دهد. تجاوز، پدیده ای مردانه است اما نه بدان معنا که همه مردان متجاوز هستند. مخاطبان متجاوزان عمدتا زنان هستند اما نه بدان معنا که مردان در معرض تجاوز قرار نمی گیرند. تجاوز، اعمال سلطه، کنترل و اعمال قدرت در جامعه ای خشن و مردسالار است و در مناسبات سیاسی هم به کار گرفته می شود و قربانی می گیرد. تجاوز به تحریک جنسی متجاوز نیز ربطی ندارد و از کودک و نوجوان و مسن، غریبه و محارم را در بر می گیرد.

آنچه مسئله تجاوز را ویژه ی جامعه ایران می کند، شکست برنامه های حاکمیت ایران است که سعی داشت و دارد با اعمال رفتار کنترلی و خشونت آمیز علیه زنان؛ با ترویج ریاکاری و پنهان کاری، جامعه ای اسلامی/ ارزشی/ اخلاقی و خالی از خشونت را به نمایش عمومی بگذارد. حال آنکه اخبار تجاوز و خشونت جنسی – چه هماهنگ و چه سرریز شده – واقعیت را آشکار کرده است. تاسف بارتر آنکه در جایی که با فقدان مکانیزم های حمایتی و بازدارنده از تجاوز و خشونت علیه زنان و کودکان رو به رو هستیم؛ پلیس و دستگاه قضایی به ترویج و تشویق خشونت می پردازند، دیگر دستگاه های حکومتی به جای همدردی با قربانیان خشونت و تجاوز و به جای مسئولیت پذیری در رشد و بروز آسیب های اجتماعی، قربانی را گناهکار می خوانند و سعی دارند بر وحشت زنان در عرصه عمومی و حتی خصوصی بیفزایند و زمینه حذف زنان را ازعرصه اجتماعی و مبارزات اجتماعی فراهم کنند.

براستی در فقدان سیستم های حمایتی و بازدارنده، قربانیانی که به رغم میل باطنی شان به بازگویی فرایند دردناک تجاوز می پردازند و یا از متجاوزان شکایت می کنند، شجاعتی ستودنی دارند. از همین روی با اقدام شجاعانه خود، از همگان می طلبند که در همراهی و همدردی با قربانیان تجاوز و عدم سکوت نسبت به ترویج بیشتر خشونت احساس مسئولیت کنند.

اخبار سایت های رسمی از تجاوز گروهی به زنان و گاه منجر به قتل زنان در استان های اصفهان (تجاوز 14 مرد به 10 زن)، گلستان( تجاوز 4 مرد به پزشک روستا و تجاوز منجر به قتل دختری توسط دو مرد) و خراسان خبرمی دهند و خبرها همچنان ادامه دارد.

در پی تجاوز گروهی به زنی در اراضی اطراف روستای قوژد از توابع بخش مرکزی شهرستان کاشمر؛ دادستان شهرستان کاشمر حتی پس از رسانه ای شدن خبر پاسخ دقیقی برای عدم پی گیری نداد و تنها اذعان داشت که «دادگاه کیفری همان شهری که پرونده تجاوزش رسانه‌ای شده ده‌ها مورد از این پرونده‌ها در حال رسیدگی دارد. » و اگر اخبار تجاوز گروهی به زنان در خمینی شهر اصفهان منتشر نمی شد و امام جمعه کاشمر لب به اعتراض به نقش دستگاه قضایی و انتظامی نمی گشود، اکنون به دلیل این که پرونده شاکی خصوصی نداشت یا شاکی آن جرئت شکایت نداشت همه متهمان آزاد بودند.

در حمله و تجاوز نظام یافته و گروهی به زنان در یکی از باغ های خمینی شهر اصفهان، در حالی که اهالی خمینی شهر ضمن تجمع در برابر دادگستری این شهرستان خواستار پی گیری و برخورد جدی با این افراد شدند، مسئولان قضائی نه تنها سکوت کردند بلکه حتی کوشیدند کلیشه مردسالارانه ی«قربانی گناهکار است» را متوجه زنان شاکی، قربانی و خشونت دیده کنند. موضع گیری رسمی پلیس و امام جمعه اصفهان مقصر جلوه دادن زنان به دلیل نوع پوشش شان بود. امام جمعه خمینی‌شهر گفت:«آنها هم که مورد تجاوز قرار گرفته‌اند آدم‌های علیه‌‌السلامی نبوده‌اند. »حتی رییس آگاهی اصفهان که خود مسئول امنیت شهروندان است اعلام کرد «اگر در این حادثه خانم‌ها حداقل حجاب را در باغ رعایت کرده بودند، شاید مورد آزار و اذیت قرار نمی‌گرفتند. » اما دراین باره که چرا پلیس به رغم اطلاع از ماجرا، ۴۵ دقیقه بعد در محل حاضر شد توضیح نمی دهد، مشابه همین صحبت را یکی از مسئولان دانشگاه مشهد در پی تجاوز و ضرب وشتم یکی از دختران دانشجو دانشگاه مشهد مطرح کرده بود و به جای تاکید برقصور حراست دانشگاه گفته بود:«یک دختر باید حجابش را رعایت کند تا در امنیت به سر برد و چنین مشکلاتی رخ ندهد. »

این ادعا ناشی از تفکری است که هرگونه مسئولیت مردان را در رفتار جنسی از آنان سلب و آنان را موجوداتی تصور می کند دارای شهوتی کنترل ناپذیر که تابع هیچ اخلاقیاتی نیستند، رضایت یا عدم رضایت طرف مقابل برایشان کمترین اهمیتی ندارد؛ تنها راه پیشگیری از چنین اتفاقات عدم تحریک آقایان است و مسئولیت آن هم بر زنان است؛ حتی اگر ناگهان در خواب در خانه شان مردی به آنان حمله کند چون حجاب نداشته اند مسئولند. موارد تجاوز در سالهای گذشته نیز نشان می دهد که زنان با هر پوششی حتی چادر مورد تجاوز قرار گرفته اند. این آقایان عاری از حس همدردی، با این اظهارنظرها و با قساوت تمام نمک به زخم قربانیان می پاشند و فرهنگ تجاوز را تشویق می کنند. بدینگونه، تجاوز نه به عنوان جنایت بلکه بخشی از طیف طبیعی رفتار جنسی مردانه ترسیم می شود.

تجاوز و خشونت جنسی ابعاد دیگری نیز دارد. سالیان درازی است که گزارش ها و شهادت های زیادی، هرچند به سختی، از اعمال خشونت و شکنجه های جسمی و جنسی و روانی علیه زندانیان سیاسی اعم از زن و مرد، در بسیاری از زندان های شهرهای ایران – به ویژه پس از خروج زندانی از ایران- منتشر شده، می شود و بسیاری نیز همچنان ناگفته مانده است. تجاوز گاه به عنوای یک حربه سیستماتیک برای ارعاب به کار می رود. خشونت جنسی و جنسیتی نه تنها زنان که مردان را هم هدف قرار می دهد. فاجعه کهریزک، برخورد با دانشجویان کوی در زیرزمین ساختمان وزارت کشور نمونه هایی علنی شده از این دست اتفاقات بودند. بسیاری از جوانان – اعم از دختر و پسر – که در اعتراضات دو سال گذشنه بازداشت شده اند به ویژه آنان که شناخته شده نیستند و از دایره حمایتی کمتری برخوردارند روایت های دردناکی از این ماجرا دارند. بسیاری از آنان تاکنون یا وحشت از بازگویی داشته اند و یا چنان از نظر روانی به هم ریخته اند که نیازمند گذشت زمان برای شرح واقعه هستند و یا اساسا حتی به خاطر ترس از عواقب آن از افشای این نوع خشونت وحشت دارند. انتشار شهادتنامه های گوناگون درسایت های حقوق بشری، همچنین ویدئویی در سایت کمپین بین المللی حقوق بشر ایران و شهادت نامه دختری 22 ساله از آنچه بر او رفته است، نمونه ای از این دست فجایع را نشان می دهد.

* اعمال خشونت پلیسی بر زنان، نمادهای عمومی تری نیزدارد، سال هاست که سیاست ارشاد، تنبیه، توبیخ، تعزیز، ضرب و شتم زنان را عناوین گوناگونی چون طرح “مبارزه با بدحجابان”، “طرح عفاف”، “امنیت محور”، “تشدید امنیت اخلاقی”، یا “برخورد با مزاحمین نوامیس”. . . هدف قرار داده و آنان را با برچسب هایی چون بی حجاب، بد حجاب، حالا بد پوشش و مانکن. . . موردخشونت و تحقیر قرار می دهد. حتی تریبون های رسمی و مذهبی در خدمت گرفته شده اند و امامان جماعت و جمعه نیز از این تریبون ها برای ابراز خشم خود با توصیف زنان به موجوداتی “درنده و گزنده” بهره می گیرند.

اعمال این سیاست ها تاکنون به دلیل بی توجهی و بی احترامی به حق زنان در انتخاب پوشش، نه تنها به رغم فشارهای نظامی علیه زنان پاسخ نداده بلکه جامعه را روز به روز جنسی تر و مقاومت زنان را در برابر برخوردهای پلیسی بیشتر کرده است. یکی از دکترین های جدید برای مدافعان جنسی شدن جامعه این است که «حجاب در اسلام برای حفظ نشاط جنسی است، چون حجاب تخیل جنسی را تحریک می‏کند و سبب می‏شود که مسئله جنسی معنادار شود و دچار بی‏معنایی نگردد» با همین ایدئولوژی هر روز هزاران مامور باید مراقب تار مو، اندازه و رنگ روسری و شکل مانتو زنان باشند تا بر اساس میزان تحریک پذیری شان، یا بخوانید”تحریک تخیل جنسی شان” هم با نشاط شوند و هم دختران و زنان را شناسایی، توبیخ و تنبیه کرده و هر روز شهر را با حضور شان نظامی تر کنند و به ضرب اجبار و سرنیزه و حضور نظامی، ظاهر اسلامی جامعه را حفظ کنند، چه باک اگر زیر پوست شهر هزاران زن و کودک قربانی خشونت جنسی و جسمی و روانی شوند. پرسش اینجاست: چگونه می توان آرامش و امنیت خاطر را به واسطه مامورانی در جامعه حاکم کرد که مشاهده خود آنان از شهروندان سلب امنیت می کند؟ آنان خود به الگوهای رفتاری و پوششی مناسبی برای حمله و تجاوز به زنان بدل شده اند، کم نبوده اند کسانی که زیر نام مامور و بسیج با هیبت ظاهری مشابه بسیجی و انتظامی و لباس شخصی با ایجاد رعب و وحشت به زنان تجاوز کرده اند.

حاکمیت ایران می توانست و می تواند به جای تکرار الگوی تشویق و ترغیب و ارعاب و بازداشت و تحمیل ارزش های اسلامی با سرنیزه بر دختران و پسران؛ به مقاومت علنی و یا حتی خاموش دختران و زنان در دفاع از حق انتخاب شان توجه کند، می توانست و می تواند به جای الگوگیری از سرکوب، والگودهی سرکوب به، دیگر کشورها، به آزادی انتخاب زنان در نوع پوشش احترام بگذارد. دلیل این همه اصرار برای حفظ ظاهر اسلامی جز این است که حجاب زنان برای حاکمیت ایران نه امر دینی و مذهبی که مسنله ای “سیاسی” و” ناموسی” و “نماد اسلامی بودن” حاکمیت است ولو به قیمت اعمال خشونت علیه زنان و ترویج خشونت جنسی و جسمی – روانی علیه زنان؟

مواردی که برشمردیم نمونه ای از تبعیض های اعمال شده بر زنان در ماه های اخیر است. نهادهای قدرت در ایران، جدا از اختلافات و چالش ها برسر قدرت، در یک چیز اتفاق نظر دارند و آن هم ضدیت با زنان از قربانی تا مجرم، از باحجاب تا بی اعتقاد به حجاب، از خانه دار تا شاغل و از بیسواد تا تحصیل کرده است:

ما زنان و فعالان حقوق زنان، نسبت به خشونت نظام یافته علیه زنان اعتراض داریم، به تحقیر وتوهین مدام و مجرم سازی از قربانیان خشونت اعتراض داریم و از حق زنان برای انتخاب نوع پوششان دفاع می کنیم.

از مسئولان قضایی و امنیتی در ایران می خواهیم نسبت به اعمال خشونت جنسی و تجاوز در زندان ها و به زندانیان اعم از دختر و پسر پاسخ گو باشند.

از ائمه جمعه و مسئولان قضایی و امنیتی می خواهیم در خصوص اتهاماتی که به زنان وارد می کنند، از توصیف زنان به درنده و گزنده تا متهم کردن زنان قربانی به تحریک مجرمان پایان داده و از زنان از همان تریبون هایی که زنان را مورد توهین و اهانت قرار می دهند عذر خواهی کنند

از نهادهای قدرت در ایران، از نیروهای انتظامی و امنیتی و قضایی می خواهیم به جای نگرانی از تار موی زنان نگران جان و امنیت شهروندان باشند که به انحای مختلف مورد تهدید و خشونت قرار می گیرد، به آنچه در حیطه مسئولیت شان مربوط می شود عمل کنند نه اینکه در تشدید خشونت و آزار سهیم باشند.

قربانیان خشونت دیده به مراقبت پزشکی و حمایتهای عاطفی و مددکاری همه ما نیازمندند، آنان مسئول آسیب های اجتماعی اعمال شده به خود نیستند. از جامعه پزشکی و مددکاری و همه شهروندان می خواهیم محترمانه، همدلانه و حمایتگرانه با قربانیان تجاوز برخورد کنند و آنان را برای بازگشت به زندگی عادی شان مدد رسانند.

از گزارشگر ویژه حقوق بشر، آقای احمد شهید می خواهیم نسبت به تبعیض علیه زنان درایران توجه نشان دهد و ضمن ورود به ایران از نزدیک با فعالان زنان در ایران دیدار و گفتگو کند.

در گام نخست ضمن اعتراض به وضعیت زنان در ایران، و همراهی با کمپین های جهانی زنان علیه خشونت جسمی، جنسی و پلیسی، همبستگی مان را با مبارزات خواهرانمان در منطقه و سراسر جهان اعلام می کنیم و به نشانه اعتراض، دستبندهای بنفش به دست های خود می بندیم، و از آنان می خواهیم صدای ما در جهان باشند.

تیرماه 1390

امضا کنندگان

فعالان جنبش زنان

آذر کفائی، آرش نصیری اقبالی، آزاده دواچی، آزاده فرامرزیها، آسیه امینی، آیدا ابروفراخ، آیدا سعادت، آیدا قجر، آینده آزاد، احترام شادفر، احسان مصلح، احمد اسکندری، اسکالاحکیم زاده، اسماعیل جعفری، اعظم خاتم، اکرم موسوی، الناز انصاری، الهه امانی، الهه مشایخی، امید کوهی، امیر رشیدی، اندیشه جعفری، انسیه سلمانی، ایلیا کناری، بابک فقیه، بانو عابدین، بلال مرادویسی، بنفشه جمالی، بنفشه رنجی، بهار فامیلی، بهاره افقهی، بهناز مهرانی، پرتو نوری علا، پرستو فروهر، پروانه راد، پروانه وحید منش، پروین اردلان، پروین اشرفی، پروین بختیارنژاد، پروین ذبیحی، پریسا احمدیان، پریسا اکبریان، پریسا کاکائی، پویا عزیزی، تارا نجداحمدی، ترانه امیرتیموری، ترانه بنی یعقوب، جلوه جواهری، حامد پناهنده، حسام منصوری، حسین دهقانی، حمید حمیدی، حمید رضا فراهانی، حمید موذنی، حمیده نظامی، خدیجه مقدم، خسرو تجربه کار، خلیل موحد، درسا سبحانی، دلارام علی، راضیە(پری)نشاط، رامین امن گستر، رزیتا روزبهانی، رضوان مقدم، روجا احمدی، روجا بندری، روحی شفیعی، رویا طلوعی، رویا کاشفی، رها عسکری زاده، زویا اسکندریان، زینب پیغمبرزاده، زینب شادفر، ژانت آفاری، ژیلا افتخاری، ژیلا بنی یعقوب، ژیلا گلعنبر، ژیلا مکوندی، ژینا مدرس گرجی، ساغر غیاثوند، ساناز الله بداشتی، ساناز محسن پور، ساوان مهابادی، سپیده فارسی، سپیده یوسف زاده، ستاره سجادی، ستاره هاشمی، سحر دیناروند، سحر رضازاده، سحر سجادی، سحر سعید، سعیده راوندی، سیما شاملو، سمانه عابدینی، سمیرا کیارش، سوسن طهماسبی، سهیل پرهیزی، سیروس بنه گزی، سیما حسین زاده، شبنم روزبهانی، شعله ایرانی، شقایق بهرامی راد، شقایق کمالی، شکوفه قبادی، شکوفه منتظری، شکوه جوادیان، شلێر شبلی، شمزین جهانی، شهاب‌الدین شیخی، شهره موحدی، شهلا شیرازی، شهناز بیات، شیرسانا، شیرین اردلان، شیرین عبادی، شیرین فامیلی، شیوا بدیهی نژاد، صبا واصفی، صبرا رضایی، صبری نجفی، صدیقه فخر آبادی، عاطفه هاشمی نژاد، عالیه مطلب زاده، عزت گوشه گیر، عسل اخوان، عشا مومنی، عفت ماهباز، علی طایفی، علی عبدی، فائزه ضیائی، فاطمه فرهنگ خواه، فاطمه کریمی، فتانه عبدالحسینی، فتانه فراهانی، فخری شادفر، فرح شیلاندری، فرحروز رنجبر، فرحناز محمدی، فرزانه ثابتان، فرزانه جلالی، فرزانه قربانی، فرشته بهاری، فرشته شیرازی، فروغ عزیزی، فریبا داوودی مهاجر، فریبا محمدی، فریده غائب، فریده کرملویی، فیروزه مهاجر، قدسی بختیاری، کاوه کرمانشاهی، کاوه مظفری، کریم بنه گزی، کژال نقشبندی، گلبرگ باشی، لیلا اسدی، لیلا اسفاری، لیلا صحت، لیلا کرمی، لیلی بهبهانی، ماریا باغرامیان، محبوبه عباسقلی زاده، محسن عمادی، محمد امین گنبدی پور، محمد جعفر یزدان پناه، محمد رضا عزیز زاده، محمد شوراب، محمد غزنویان، محمد قدسی، محمود کشاورز، مریم افشاری، مریم امین، مریم آهاری، مریم حسین خواه، مریم رحمانی، مریم رضایی، مریم زندی، مریم شفیع پور، مریم فتحی، مریم نایب یزدی، مزدک عبدی پور، مژگان ثروتی، مژگان قاسمیان، مسعوده مشایخ، معصومه زمانی، معصومه وطنی، منصوره خسروشاهی، منصوره شجاعی، منیره برادران، منیره کاظمی، مهدی بهرامی، مهدی پناهنده، مهدیه فراهانی، مهرانگیز کار، مهرنوش اعتمادی، مهرنوش مسعودیان، مهری جعفری، مهشید گودرزیان، مهین شکرالله پور، میلا مسافر، مینا کشاورز، نازی ساسانی، نازی عظیما، ناصر پویافر، ناهید جعفری، ناهید کشاورز، ناهید میرحاج، ناهید نصرت، نجیبه اسدپور، ندا فرخ، نرگس طیبات، نرگس هاشمی، نریمان رحیمی، نسرین افضلی، نسیم دریاب، نسیم سرابندی، نسیم صداقت، نعمت الله گنبدی پور، نفیسه آزاد، نوشین کشاورزنیا، نوید گنبدی پور، نوید محبی، نهیه خوشکلام، نیره توحیدی، نیکا نصیری، نیکزاد زنگنه، نیلوفر شیدمهر، نیلوفر گلکار، نینا جلیلی، وحیده مولوی، ویدا حاجبی، ویکتوریا آزاد، هانا دارابی، هایده تابش، هدا امینیان، هما مداح، یاسر رحمانی، یاسر عزیزی، یاسمن نیلفروشان، یوحنا نجدی

حامیان

آذر گیلانی، آذر معصوم خانی، آرزو پوراسماعیلی، آرزو عزیزی، آرش اباذری، آرش باقری، آرش بهمنی، آرش موسوی، آرمین شریفی، آزاده امیر، آصف بیات، آمنه اصلانی، آناهیتا فضل، اتابک صادقی، احسان باقری، احسان بداغی، احسان رمضانیان، احمد باطبی، احمد رضا صبوری، ارژنگ نجاریان، ارشیا کدخدایی، اشکان منفرد، اشیدخت ایرانی، اعظم نادری، افسر نوروزی، اکبر عطری، اکرم نقابی، البرز دماوندی، الهام بنائی، الهام کبریایی، الهه کلانی، امیر بهبهانی، امیر حسین فتوحی، امیر کلهر، امیرحسین اعتمادی، امیرحسین میرابیان، امین احمدیان، امین ایزدیان، امین پارسا، اویس اخوان، ایلیا کناری، ایلیا ماهان، بابک قائم، بابک قناد، بونیتا پاپاستایی، بهار فرامرز، بهار مجدزاده، بهارک صابری دخت، بهجت حسینی، بهرام اسماعیل بیگی، بهرام صباغی، بهزاد مهرانی، بهزاد مهرداد، بهمن امینی، بهمن خردمند، بهمن محمدی، بهنام داوری، پروانه حسینی، پروانه کاظمی، پروین دارابی، پری حکاکی، پریچهر نعمانی، پریسا روشن فکر، پوران قمی، پویا جهان دار، پویا غلام رضایی، پویش عزیزالدین، پیام روغنیان، پیمانه اباغی، تارا حسینی، تانیا احمدی، تیام رهنما، جمیله زینالی، جمیله محمدی، جواد جواهری، حامد صادقی صفت، حامد فرامرزیها، حسن شریعتمداری، حسن کیا روستا، حسین بابی نی، حسین صفا، حسین علوی، حشمت مقدونی، حمید رضا مسیبیان، حمید رضا واشقانی فراهانی، حمید شاه سیاه، حمید شرقی، حمیده وطنی، حنا رحیمی، حیرانی، خاطره فرامرزیها، خدیجه حسینی، داریوش روشنایی، داود داودی، داوود افتخار، درخشنده صیادی، درنا بندری، راضیه مرادی، راضیه نعمتی، رحیم محمدی، رشید اسماعیلی، رضا سیاوشی، رضا صادقی، رضا گوهرزاد، رضا هیوا، رعنا ساقی، روح الله سوری، زهرا صادقی، زهراحکاکی، زهره حیاتی، زهره عراقی، زهره محمدی، ژاله باباجانی، ژاله مظاهری، ژامک محمدی، سارا محمدی اردهالی، سارا پیام، ساسان آقایی، سامان شاه محمدی، سبحان ابراهیمی، سپهرساقی، سپهر عاطفی، سپیده حمیدی، سپیده صمدی، ستاره حسن پور، سجاد شاهمرادی، سعید رواندی، سعید بیانی، سعید پورحیدر، سعید رحیمی، سعید قاسمی نژاد، سعید کردی، سعید کلانکی، سلمان سیما، سمیرا حمیدی، سمیرا مرادی، سمیه بهادری، سمیه کیانی، سمیه مقیمی، سودابه حمیدی، سودابه سعیدی، سهراب بهداد، سهراب خوشبویی، سهیل پرهیزی، سهیلا حکاکی، سهیلا ستاری، سهیلا صیادی، سیاوش امجدی، سیاوش رضائیان، سید احمد موسوی، سید حسین جاودانی، سیمین رادمنش، سینا صارمی، شاد اسدی، شراره اتابکی نصرتی فرد، شرمینه سرایداری، سهیلا لینده هورست، شریفه بنی هاشمی، شقایق شرقی، شکوه میرزادگی، شوکت شرقی، شهلا محسنی، شیرین طبیب زاده، شیوا نوجو، صبری بهمنی، صفا نهاوندی، طاها زینالی، طاهره پژوهش، ع. مروی، عارفه وزیری، عباس حکیم زاده، عباس مظاهری، عباس نوذری، عرفان کیا، عزت صمدی، عشرت بستجانی، عصمت عمادی، علایی نژاد، علی بلیغی، علی حکاکی، علی خانبخشی، علی افشاری، علی شرقی، علی معینی، علی نظری، علیرضا عزیزی، غزاله عسگری زاده، غزل مقصوری، غلام ناصری، فائزه اثنی عشری، فائزه شریفیان، فاطمه جلالی، فاطمه خانی، فاطمه رستگار، فاطمه سحرخیز، فتانه صادقی، فرشته رضایی، فرشته یاوری، فرمیسک احمدی، فرناز اردبیلی، فرناز فلاحت، فرناز معیریان، فروغ شریفی، فرهنگ قاسمی، فریبا امیری، فریبا سالکی، فریبا کوهی، فریده خزائی، فریناز آزادفر، فواد پاشایی، فیروزه رمضان زاده، کاظم علمداری، کاظم کردوانی، کاظم یوسفی، کاملیا حاج قاسم، کاویان صادق زاده میلانی، کمال ارس، کیانا حسینی، کاوه ماهان، کیان ماهان، لادن جعفری، لیلا سیف اللهی، م. ع. قوچانی، مازیار خسروبیک، ماکان اخوان، ماندانا کنت، مانی هوشوار، محبوبه محبی، محسن سیدان، محسن شهریاری، محسن نژاد، محمد افراسیابی (عمو اروند)، محمد برجانجه، محمد جواد طواف، محمد رضا نم نبات، محمد صادقی، محمد کوراوند، محمد نیمایی، محمود رفیع (دبیر جامعه دفاع از حقوق بشر در ایران)، مریم سبزه واری، مریم عبدالهی، مریم نایب یزدی، مریم نصیری، مسعود سفیری، مسیح آریا، مصطفی خسروی، ملیحه جعفری، منوچهر فاضل، منیژه شکوهی تبریزی، منیژه مرادی، موسی ساکت، مهدی عربشاهی، مهدی یوسفی، مهران براتی، مهرانگیز شاه مرادی، مهرداد اعتمادی، مهرداد مشایخی، مهرزاد زرگرزاده، مهرنوش زنوزی، مهناز اسلاحی، مهین رضوی، مهین ماوایی، میترا ابراهیمی، میترا یوسفی، مینا کریمی، مینا طلوعی آذر، مینا مانی، مینا محبوبی، نادر حاجی محسن، نازنین نهاوندی، ندا جلیلوند، نسرین اسماعیلی، نگار حکاکی، نگین حکاکی، نویدرضا هادوی، نیکا نصیری، نیلوفر مظاهری، نیما مظاهری، ونداد زمانی، هادی احمدیان، هاله میرمیری، هادی قائمی، هانه یونسی، هانیه زاد، یاشار دارالشفاء، یاور خسروشاهی

گروه ها و سایت ها

ائتلاف بین المللی علیه خشونت در ایران(ایکاوی)

اعضای سابق انجمن اسلامی دانشگاههای اصفهان وعلوم پزشکی

انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه آزاد راک (پیشگامان اندیشه)

انجمن تلاشگران سلامت

انجمن فرهنگی جوانه- دانمارک

انجمن همبستگی پناهجویان ایرانی-ترکیە

انجمن همبستگی فعالان تبعیدی

انور میرستاری ـ بلژیک

ایران آزاد – کانون دفاع از حقوق بشر، آزادی و دموکراسی – آلمان

بنیاد فرهنگی همزبان

جامعه دفاع ازحقوق بشر درایران

جامعه رنگین کمان – بنیاد آزادی اندیشه و بیان

جامعه شناسان بدون مرز/ ایران

جامعه مستقل زنان ایرانی مقیم اتریش

جمعیت دفاع از حقوق زنان

دانشجویان و دانش آموختگان لیبرال دانشگاههای ایران

رای من کجاست – نیویورک

رها (Raha Iranian Feminist Collective)

زنان ایران برای عدالت ( Iranian women for justice)

سازمان دانش آموختگان ایران ( ادوار تحکیم وحدت ) شعبه بوشهر

سازمان عفو بین الملل ایرلند – گروه ایران

سایت تجربه ایستادگی

سایت تهیه

سایت گزارشگران

سایت لجوار

سایت موج زنده

شبکه جوانان پیشرو

شبکه ی ارتباطی دیالوگ: جوانان و دانشجویان خارج از کشور

فعالان سبز برای دموکراسی

کارشناسان ایران سبز

کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران

کمپین مبارزه با خشونت

کمیته دفاع از زندانیان سیاسی ایران – برلن

کمیته گزارشگران حقوق بشر

کمیته مستقل ضدسرکوب شهروندان ایرانی – پاریس

کمیسیون زنان دفتر تحکیم وحدت

گروه زیستن در فیس بوک

گروه فیس بووکی “زنان فعال کوردستان”

گروه فمینیستی شعله پخش کن

گروه مادران ایرانی

مادران پارک لاله ایران

مادران عزادار

مرکز زنان کرد در شهر کلن

نشریه آوای زن

نشریه جامعه شناسی ایران

وب سایت “هم سری” برای ترویج ازدواج برابر

منبع فارسی: کمیته دفاع

Mahnaz Mohammadi-Pegah Ahangarani

Iran has freed a well-known dissident actress from prison following heightened criticism of its crackdown on artists and rights activists.

Pegah Ahangarani, an outspoken supporter of Iran’s opposition Green Movement, was released Wednesday from Tehran’s Evin Prison on $84,000 bail.

The popular 27-year-old actress was arrested earlier this month when she was about to leave for Germany to write a blog for the international radio broadcaster Deutsche Welle about the women’s soccer World Cup.

Deutsche Welle says Ahangarani’s relatives told the station it remains unclear what she is accused of and that authorities have warned her not to speak to the media.

Another dissident, Mahnaz Mohammadi, a documentary filmmaker, also was released on bail Wednesday. She was detained by security officials in June.

Ahangarani’s arrest sparked particular outrage among foreign governments and human rights organizations.

A spokesman for Iran’s judiciary deflected the criticism, saying “no one has been arrested merely because they are an actor.” Gholam-Hossein Mohseni-Ejei told Iran’s semi-official Ilna news agency Wednesday that only those who have committed a crime are prosecuted.

Many members of the Iranian film industry who supported opposition candidates Mir Hossein Mousavi and Mehdi Karroubi during the country’s disputed 2009 election have faced arrest, threats and travel bans.

Last year, internationally acclaimed directors Jafar Panahi and Mohammad Rasoulof each received six-year prison terms. Panahi also was banned for 20 years from filmmaking, granting interviews or traveling abroad.

Both are currently on bail pending appeals to their cases.

ُSource: VOA

پگاه آهنگرانی و مهناز محمدی آزاد شدند

پگاه آهنگرانی، بازیگر و فیلم‌ساز جوان ایرانی به همراه مهناز محمدی، مستندساز و فعال حقوق زنان سرانجام از زندان آزاد شدند

به گزارش رادیو زمانه، پگاه آهنگرانی سرانجام پس از گذشت دو روز از پرداخت وثیقه توسط خانواده‌اش، از زندان اوین آزاد شد

خانواده وی که دو شب پیش در انتظار آزادیش در برابر زندان اوین گرد آمده بودند این‌بار اجازه حضور در برابر زندان را نیافتند و مأموران امنیتی پگاه آهنگرانی را خود به خانه‌اش آوردند

بر پایه این گزارش‌ مأموران به او و خانواده‌اش گفته‌اند که حق ندارند با رسانه‌ها گفت‌وگو کنند

پیش از این نیز، در مدت ۱۷ روزی که این بازیگر جوان در زندان بود خانواده او تحت فشار بودند و به آن‌ها اجازه مصاحبه با رسانه‌ها داده نشده بود

همچنین به گزارش تارنمای کمیته گزارشگران حقوق بشر، مهناز محمدی، مستندساز و فعال حقوق زنان نیز امروز با تودیع وثیقه صدمیلیون تومانی آزاد شد

خانم محمدی روز یکشنبه پنجم تیر ۱۳۹۰ توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد. مهناز محمدی هشتم مرداد ۱۳۸۸ نیز به همراه جعفر پناهی و رخساره قائم‌مقامی و شماری از مستندسازان در بهشت زهرای تهران بازداشت شده بود

وی دو سال پیش به همراه رخشان بنی اعتماد، مستند «ما نیمی از جمعیت ایران هستیم» را درباره مطالبات زنان در انتخابات ریاست جمهوری ساخته بود

روز گذشته یک منبع آگاه که نخواست نامش فاش شود به رادیو زمانه گفته بود مقامات قضائی به خانه سینمای ایران قول داده بودند که خانم آهنگرانی در روز تولدش، یکشنبه دوم مردادماه، آزاد شود

وی گفته بود روز دوشنبه سوم مرداد از سوی مقامات به خانواده آهنگرانی خبر داده می‌شود که برای آزادی پگاه صد میلیون تومان وثیقه تهیه کنند

آن‌ها بامداد همان روز وثیقه را پرداخت می‌کنند و حکم آزادی را می‌گیرند اما با چند بار مراجعه پگاه آهنگرانی همچنان در زندان ماند

شامگاه دوشنبه تعداد بسیاری از مردم که خبر احتمال آزادی پگاه آهنگرانی را شنیده بودند برای استقبال از وی در برابر زندان اوین گرد آمده بودند اما آزادی او تا بامداد امروز به طول انجامید

حجت‌الاسلام غلام‌حسین محسنی اژه‌ای، سخنگوی قوه قضائیه ایران روز گذشته سوم مرداد در نشست خبری خود گفته بود پگاه آهنگرانی بر اساس گزارش رسمی بعضی مراجع امنیتی تحت تعقیب قرار گرفته و بازداشت شده‌ است

وی همچنین افزوده بود تحقیقات مقدماتی پرونده‌ وی تکمیل شده است و با قرار وثیقه یا تا کنون آزاد شده‌ یا امروز و فردا آزاد می‌شود

پگاه آهنگرانی شامگاه روز یکشنبه ۱۹ تیرماه در منزل شخصی‌اش دستگیر شد

وی فرزند منیژه حکمت و جمشید آهنگرانی، دو فیلم‌ساز سینمای ایران است که در دهمین دوره ریاست جمهوری، در ستاد میرحسین موسوی از نامزدان اصلاح‌طلب این دوره از انتخابات فعال بود

پگاه آهنگرانی یک بار نیز در رویدادهای پس از انتخابات احضار شد و مورد بازجویی قرار گرفت

به چز پگاه آهنگرانی و مهناز محمدی که امروز آزاد شدند، مرضیه وفامهر، بازیگر دیگری است که در حال حاضر در زندان به‌سر می‌برد

منبع فارسی: موج سبز

She has informed her family of her transfer to the Langaroud Prison in Qom on the day of her arrest.

Fatemeh Masjedi and Maryam Bidgoli had been arrested earlier and later released on bail. The court sentenced them to one year in prison and a monetray fine for ant-regime propaganda by membership in the feminist and “anti-regime” group of One Million Signature Campaign. The sentence was later reduced to 6 months in prison by the appeals court.

Fatemeh Masjedi had been detained earlier and has been released after serving her sentence.

Source: rahana

مریم بیدگلی فعال زنان در قم بازداشت شد

مریم بیدگلی از فعالین کمپین یک میلیون امضا در شهر قم صبح روز پنج شنبه در منزلش در قم بازداشت شد

مریم بیگدلی خبرنگار محلی عصر همان روز در تماس تلفنی با خانواده خود از انتقالش به بند عمومی زندان لنگرود قم خبر داد

به گزارش تغییر برای برابری  فاطمه مسجدی و مریم بیدگلی روز ۱۷ اردیبهشت ماه ۱۳۸۸ توسط ماموران امنیتی در قم دستگیر و پس از دو هفته با صدور قرار وثیقه ۲۰ میلیونی برای هر کدام آزاد شدند. چندی بعد میزان این وثیقه افزایش یافت. دادگاه این دو، روز ۱۳ مرداد ماه ۱۳۸۹ به اتهام تبلیغ علیه نظام و به نفع گروه فمینیستی علیه نظام (کمپین یک میلیون امضا) برگزار شد. دادگاه بدوی آن دو را به تحمل یک سال زندان و پرداخت جزای نقدی محکوم کرد که مدت حبس در دادگاه تجدید نظر به ۶ ماه کاهش یافت

ماممورین اداره اطلاعات بهمن ماه ۸۹ فاطمه مسجدی را که همراه خانواده اش از قم عازم تهران بود، در خروجی شهر قم بازداشت کردند. وی چندی پیش پس از اتمام دوران محکومیتش آزاد شد

منبع فارسی: رهانا

Pegah Ahangarani, an Iranian actress arrested in Iran

The following is an English translation of an editorial published on Gooya News for Pegah Ahangarani, an Iranian actress arrested in Iran .

At the beginning of the 1979 Revolution, the ladies known as the *Zeynab Sisters would wear plastic slippers along with their black chadors (long fabric worn by Iranian women as hijab). In any office or bureau the bearded men wear plastic slippers.  The most interesting of all the slippers is the one you wear in the detention centres or prisons. This slipper is different from the ones you see in the public offices, and wearing the [prison slippers] is not voluntary.

Sneakers, however, are the symbol of novelty, freshness, movement, and running and advancing ahead of everyone. This is why young political activists wear sneakers. When Shahyad Square was “freed” (and renamed Azadi Square [Azadi means freedom in Persian]), Hezbollah militants blew up grenades. Some people were killed while others were injured in the crowd. Many pairs of sneakers were left on the ground. When in Amjadiyeh, the supporters of the People’s Mujahedin of Iran organization (PMOI) were first attacked with rocks and then live bullets, the carnage left scattered sneakers around the runnels on the corners of Roosevelt Street.

Not long after this, the slipper-wearing people launched an assault and took the sneakers off the feet of the children and forced them to wear plastic slippers. Prison was a place where the slipper-wearers hoped to convert the sneaker-wearers so that they think and act like them. The plastic slippers hardly fit the the [prisoners] because their feet swell from cable blows. As a result of [this torture], they were unable to wear snug sneakers. The plastic slipper, which is at times defective, supports the  the feet against the ground. The slippers even sometimes leave its owner’s feet forever when the owner is hanged. During an execution, a pair of the slipper falls to the ground while the owner makes a final struggle before losing his or her life.  When the owners of the slippers find their new home in Khavaran cemetery, the slippers fund new owners. Yes, prison was the place where the prisoner and the prison guard were both wearing plastic slippers.

A long time has passed. Politics has [now] turned into a dangerous and apparently useless affair. The Iranian mind has replaced politics with the arts. If working in the former was not possible, the latter was nesting opportunities. This time, the artists became the sneaker kids and launched a running match with their sneakers. They passed from Berlinale (the Berlin International Film Festival) to Cannes in their white sneakers. The slipper-wearers were on alert; then came the time to take off the sneakers and be forced to wear plastic slippers again.

Our “Girl in the Sneakers “, who was accidentally wearing a green headscarf and wished to go to the Tehran Book Exhibition in the event that Mir Hossein Mousavi was elected President, was arrested a few days ago. They took away her sneakers and she is now held in solitary confinement. She is most likely wearing plastic slippers. I pray to God that her small feet are not swollen as a result of the blows by those who promote plastic slippers as the [correct and moral] footwear. I hope that her feet will still fit in the sneakers. I pray to God that she could wear her sneakers to the next Women’s World Cup and provide us with her reports. I hope she could run in the fields of arts, science and politics and accomplish her goals without worrying about the sherrifs and the agents, without fear of Aydin’s betrayal, without concern about the cheating and swindles of the shameless, deceitful man, without worry about the reasonable or unreasonble restrictions imposed by the parents. The Girl in the Sneakers is now in jail and we are looking forward to her release. Now, we have to wait and see whether our girl comes out with her sneakers or with the plastic slippers they forced her to wear. I hope that the former will hold true.

*The Zeynab sisters were the hardliner militant women who were imposing the Islamic dress code in the years following the 1979 Revolution. They were equally taking part in crushing dissent and silencing any opposition movement by attacking the rallies, and harassing and assaulting the opposition activists.

Source: P2E

دختری با دم‌پایی پلاستیکی

دختری با کفش‌های کتانی ما را که از قضا روسری سبزی هم به سر داشت و می‌خواست در دولت مهندس موسوی به نمایشگاه کتاب برود، چند روز پیش گرفتند و کتانی‌هایش را کندند و الان در سلول انفرادی، به احتمال قوی دم‌پایی پلاستیکی به پا دارد. خدا کند که پاهای کوچک‌اش در اثر ضربات مروجان دم‌پایی‌پوشی بزرگ نشود و هم‌چنان در کفش‌های کتانی جا بگیرد؛ خدا کند بتواند با کفش‌های کتانی به محل برگزاری دوره‌ی بعدی مسابقات جام جهانی زنان برود و برای ما گزارش تهیه کند؛ خدا کند بتواند

دخترک بالاخره کفش های کتانی اش را در آوَرْد و دم پایی پلاستیکی به پا کرد. این کفش درآوردن و دم پایی به پا کردن هم‌چنان ادامه خواهد داشت. دختر ما از زمانی که چشم باز کرده است کفش‌ کندن و دم‌پایی‌ پوشیدن رایج بوده تا حالا که خودْ بزرگ شده و کتانی هایش را به زور در آورده اند. دم پایی پلاستیکی یک وسیله ی عادی نیست؛ نمادِ حکومت اسلامی ست. هر جا می روی که رنگ و بویی از اسلام حکومتی و حکومت اسلامی دارد، مردان و زنان دم‌پایی‌پوش را در آن جا می بینی.

یادش بخیر. اوایل انقلاب، خانم هایی که معروف به خواهران زینب بودند، با چادر سیاه، دم پایی پلاستیکی به پا می کردند. هر اداره ای که می رفتی مردان ریشو را با دم پایی پلاستیکی می دیدی. از همه ی این دم پایی ها جالب تر، دم پایی ای بود که تو در بازداشتگاه یا زندان می پوشیدی. این دم پایی غیر از دم پایی های ادارات دولتی بود و پوشیدن اش داوطلبانه نبود.

کفش کتانی اما نماد تازگی بود؛ نماد طراوت؛ نماد حرکت؛ نماد رفتن و نایستادن؛ نماد دویدن واز دیگران جلو بودن. سیاسی های جوان همگی کفش کتانی به پا داشتند. وقتی در میدانِ شهیادِ تازه “آزادی” شده، حزب‌الله نارنجک ترکاند، عده ای مُردند، عده ای زیر دست و پا ماندند، و کلی کفش کتانی روی زمین باقی ماند. وقتی در امجدیه، مجاهدین خلق را ابتدا سنگ‌باران و بعد گلوله‌باران کردند، کفش های کتانی بود که در جوی کنار خیابان روزولت پخش شده بود.

دیری نپایید که دم پایی پوشان به جان کتانی پوشان افتادند و کفش های کتانی را از پای بچه ها کندند، و به جای آن دم پایی پلاستیکی پوشاندند. زندان جایی بود که دم پایی پوشان می خواستند کتانی پوشان را مثل خود کنند. دم پایی ها به زور توی پای بچه ها می رفت. پاها که در اثر ضربه کابل ورم می کرد، دیگر در کفشِ کتانیِ تنگ جا نمی گرفت. همان دم پایی پلاستیکی، که یک بندش هم در رفته بود، پا را از برخورد با زمین محافظت می کرد. اما این دم پایی هم در بسیاری جاها از صاحب اش جدا می شد و دیگر به پایش نمی رفت و این جایی بود که صاحب دم پایی بر طناب آونگ می شد و دو لنگه دم پایی، یا یک لنگه از آن موقع تکان تکان خوردن و جان دادن از پایِ فردِ به دار کشیده شده به زمین می افتاد. صاحبان دم پایی ها که در خاوران مسکن می گزیدند، دم پایی ها، صاحبان جدید پیدا می کردند. باری زندان جایی بود که زندانی و زندان‌بان هر دو دم پایی به پا داشتند.

زمان گذشت و گذشت. سیاست، کاری خطرناک و به ظاهر بی فایده شده بود. در این جا بود که ذهن ایرانی، سیاست را با هنر عوض کرد. اگر در اولی نمی شد کاری کرد، در دومی می شد. این بار بچه های هنر بودند که کتانی پوش شدند. با این کتانی ها، چه دوی سرعتی هم گذاشتند. از برلیناله تا کن با این کتانی های سفید طی شد. دم پایی پوشان، متوجه خطر شدند. حالا نوبت در آوردن کتانی هنرمندان و پوشاندن دم پایی به پای آن ها بود.

دختری با کفش های کتانی ما را که از قضا روسری سبزی هم به سر داشت و می خواست در دولت مهندس موسوی به نمایشگاه کتاب برود، چند روز پیش گرفتند وکتانی‌هایش را کندند و الان در سلول انفرادی، به احتمال قوی دم پایی پلاستیکی به پا دارد. خدا کند که پاهای کوچک اش در اثر ضربات مروجان دم‌پایی‌پوشی بزرگ نشود و هم‌چنان در کفش‌های کتانی جا بگیرد؛ خدا کند بتواند با کفش های کتانی به محل برگزاری دوره ی بعدی مسابقات جام جهانی زنان برود و برای ما گزارش تهیه کند؛ خدا کند بتواند با کفش های کتانی، بدون نگرانی از شحنه و عسس، بدون نگرانی از نامردی آیدین، بدون نگرانی از دوز و کلک های مرد بی حیای فریب‌کار، بدون نگرانی از تندیِ با دلیل یا بی دلیل پدر و مادر، در عرصه ی هنر، در عرصه ی دانش، در عرصه ی سیاست بدود و به هدفی که دارد برسد. دختری با کفش های کتانی اکنون در زندان است و ما چشم انتظار بیرون آمدن او. حال باید دید دختر ما با کفش های کتانی اش بیرون می آید یا با دم پایی هایی که به اجبار به پایش پوشانده اند؟ خدا کند اولی باشد…

منبع فارسی: خبر نامه گویا

A month ago, Marzieh Vafamehr, an actress and documentary producer was detained and sent to the notorious Gharchak-Varamin prison; a place known as a torture chamber that possesses the bare minimum facilities. Her husband Nasser Taghvaie said that the accusations against his wife are “legal” (according to Sharia law) and not political.

Marzieh Vafamehr’s colleagues, actresses Pegah Ahangarani and Mahnaz Mohammadi are held in ward 209 of Evin prison. Apart from them, more than 30 women are currently held in Evin prison on political charges. Outside Tehran and in Shiraz Maryam Bahreman is still in prison even though she has paid the heavy bail amount.

All these women reflect their generation.

In a note on the Feminist School’s Facebook page Sepideh Yousefzadeh wrote about Marzieh Vafamehr:

I only saw her once in a large crowd. She sat silently and never opened her mouth. She is from the war generation.

The cold revolutionary atmosphere is evident in documentaries on the effects of the Iran-Iraq war on schools in those years. Early morning exercise in the school yard were led by women who wore large glasses and thick scarves (roosari, a form of hijab). They wore long, dark fabrics that reached their ankles (chador, a form of hijab). They had coarse voices and did not smile. They jumped up and down and recited war songs. The students were forced to jump up and down with them.

Through her films Marzieh showed the hustle and bustle of modern Tehran and the suppression of the people, as demonstrated in “My Tehran for Sale”, [written and directed] by Granaz Moussavi. Her films show a different generation in Iran: modern, sophisticated, and full of joy, who possess an urge to show the world their underground music and joys of life. This generation broke taboos and refused to fit the mold. This is the generation that is scared of suppression (crackdowns) but hard to scare. This generation surpassed the revolution and its ideological teachings and the state media and learned to say, “No”.

Women, who make up half the population in Iran, will demonstrate one day that they are more than *”half”.

*Under Iranian (Sharia) law, a woman is treated as half the worth of a man.

Source: Amnesty International UK Blogs

برای مرضیه وفامهر :تصویرگر عاملیت دو نسل / سپیده یوسف‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌زاده

مدرسه فمینیستی: نزدیک به یک ماه است که «مرضیه وفامهر»، مستندساز و بازیگر سینما در «زندان قرچک ورامین» بسر می برد و روز چهارشنبه، قرار بازداشت وی را در دادسرای تازه تاسیس فرهنگ و رسانه برای یک ماه تمدید کردند. طبق گفته ناصر تقوایی، همسرش اتهامات مرضیه وفامهر «شرعی» است و نه سیاسی. در بند 209 زندان اوین نیز همکاران اش، «پگاه آهنگرانی» و «مهناز محمدی» محبوس اند و باز هم اگر کمی این طرف تر از بند 209 را نگاه کنیم، مدت های مدیدی است که در بند زنان سیاسی زندان اوین، نسرین ستوده، بهاره هدایت، مهدیه گلرو، لیلا توسلی، هنگامه شهیدی، محبوبه کرمی، عالیه اقدام‌دوست، عاطفه نبوی، نازنین حسن‌نیا، فاطمه درویش، هانیه فرشی شتربان، لادن مستوفی، شعله طائب، منیژه نصراللهی، صحبا رضوانی، سوسن تبیانیان، نازیلا دشتی، فرح واضحان، کفایت ملک محمدی، زهرا جباری، فاطمه خرم‌جو، شبنم مددزاده، مریم حاجی لویی، مریم اکبری منفرد، معصومه یاوری، کبری بنازاده، مطهره بهرامی، مهوش ثابت، فریبا کمال‌آبادی و… دوران محکومیت های سنگین خود را می گذرانند. اما اگر قدمی به آن طرف مرزهای تهران بگذاریم و به زندان شیراز نگاه کنیم، «مریم بهرمن» است که به رغم صدور قرار وثیقه همچنان زندانی است. همه این زنان، تصویرگر عاملیت نسل خود هستند و در این میان مرضیه وفامهر، تصویرگر عاملیت دو نسل هنرمندان. این همان نکته ای است که سپیده یوسف زاده در مطلب زیر به درستی و نکته بینی به آن اشاره کرده است:

این روزها صفحه ایمیل و فیس بوک، میزبان لینکی است که دوستی بعد از دوست دیگر به اشتراک می گذارد: «تهران من حراج»! فیلمی که بازیگر اصلی اش «مرضیه وفامهر» اکنون در زندان است[i].

مرضیه را یک بار بیشتر ندیده ام. زنی در ظاهر آرام که در تمام چند ساعتی که در جمعی بزرگتر گذراندیم کلامی نگفت. هم نسلی ِ دیگری است که با فیلم هایش او را می شناختم. روایت تلخ اما نوستالژیک سال های دهه شصت را با طنزی تاریک به تصویر کشیده بود. مستندی از روزهای مدرسه و سال های جنگ. آش نذری و جمع آوری پول برای جبهه ها در مدرسه. ورزش صبحگاهی روزهای اَبری که حتی اگر ابر هم نبود در خاطره ام با تاریکی توأم است. ورزش سر صف با بلندگوهای قدیمی و صدای خش دار و کلفت مربی هایی که روسری های بلند و عینک های بزرگ داشتند و با چهر هایی بدون کمترین لبخند، سر صف می آمدند. با مانتوهای بلند و کلوش، بلندگو به دست، بالا و پایین می پریدند و سرود جنگی ـ ورزشی قبل از کلاس را اجرا می کردند و ما، سر صف، در بالا و پریدن همراهی شان می کردیم: رفتم جبهه…دیدم دشمن… آی… دشمن…

مرضیه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ی تهران من برای حراج نسل دیگری را به تصویر کشیده است. نسلی که در هیاهوی تهران و مدرنیته و سرکوب، غرق در پیچیدگی ِ مفهوم زمان و مکان… دست و پا می زند. موسیقی زیرزمینی دارد، از آن نوع که از تهران و ایران ــ آن گونه که قرار است برای جهانیان نمایش داده شود ـ هیچ بویی نبرده است. و در دوره ای پایکوبی را آموخته که شادی را در لیست گناه ضرب می زدند، اما هنوز پای می کوبد. هم گیج است و هم عامل. تابوشکن است. قالب نمی شناسد. از سرکوب ترسیده است اما سخت می ترساند. مرضیه ی تهران من حراج، نسل ِ جنگ است. نسلی که تاریخ را با انقلاب شروع کرد و شیطان را با انقلاب دور زد و با آن همه آموزش ایدئولوژیک در مدرسه و صدا و سیمای کودکی ــ که فقط دو کانال داشت ــ یک چیز را خوب یاد گرفت: به این همه « نه » بگوید.

مرضیه وفامهر امروز در بند است. پگاه آهنگرانی و مهنازمحمدی هم … و بازی دیگری در زندان زنان، اکران شده است. این بار با سه زن دیگر، و همه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌شان تصویرگر عاملیت در روزهای سخت. یکی زنان بدون سایه را به تصویر کشیده است، یکی استثمار هنر را به نمایش گذاشته، و دیگری نسل جدید را که، تابوشکنی کرده است. گر چه این سه زن، به بند و اسارت کشیده شدند اما امروز آنان که «تهران من حراج»، «ده نمکی ها»، و «ما نیمی از جمعیت ایران هستیم» را تا دیروز ندیده بودند… لینک ها را با کنجکاوی و اشتیاق، به اشتراک می گذارند.

امروز ما زنان، بیشتر از نیمی از جمعیت ایران هستیم. بسیار بیشتر

منبع فارسی: مدرسه فمنیستی

Detained Iranian actress and documentary filmmaker Marzieh Vafamehr appeared in court yesterday, where her arrest warrant was renewed for another month.

The extension was granted to allow for “field investigations,” Shargh newspaper reports.

Vafamehr has been under arrest for more than 20 days. Her family has speculated her arrest may be connected with her leading role in the film My Tehran for Sale by Geranaz Mousavi, the Australian-based Iranian poet/filmmaker.

Vafamehr’s husband, prominent Iranian filmmaker Nasser Taghvayi, told Shargh: “They are planning to acquire further information from the main creators of the film; however, they live in different countries.”

Taghvayi added that he had met with the head of the cinema department of the Ministry of Culture and Guidance and brought to his attention that the film in question had received a permit from the ministry.

He added: “The film was made by Geranaz Mousavi, who sent me a copy of agreements with an Iranian company. The DOP and other actors on the film came to Iran from Australia on a work permit and filmed it all in Tehran.”

Highlighting Iran’s social hardships, the film reportedly depicts the life of an independent artist who, upon meeting a young man at a party, decides to leave the country. Vafamehr reportedly appears in parts of the film with a shaved head and without the head scarf that is mandatory for all women appearing in public in Iran.

Source: Radio Zamaneh

حکم بازداشت مرضیه وفامهر یک ماه تمدید شد

مرضیه وفامهر، مستندساز و بازیگر سینمای ایران که در زندان به‌سر می‌برد روز گذشته در دادسرا حاضر شد و حکم بازداشت‌اش به مدت یک‌ ماه تمدید گردید

روزنامه شرق با انتشار این خبر افزوده است که تمدید بازداشت مرضیه وفامهر به‌منظور «انجام تحقیقات میدانی» صورت گرفته است

مرضیه وفامهر، همسر ناصر تقوایی، کارگردان مطرح سینمای ایران بیش از ۲۰ روز است که در بازداشت به‌سر می‌برد

وی به دلیل بازی در فیلم «تهران من، حراج» که توسط گراناز موسوی، شاعر و فیلم‌ساز ساکن استرالیا ساخته شده، بازداشت شده است

فیلم «تهران من، حراج» که پایان‌نامه گراناز موسوی است ابتدا مجوز وزارت ارشاد برای فیلمی ۴۰ دقیقه‌ای را دریافت کرد اما سپس فیلم طولانی‌تر شد و پس از تولید، در سطح شهر به فروش رسید

ناصر تقوایی به روزنامه شرق گفته است: «قرار شده اطلاعات بیشتر از اعضای اصلی ساخت این فیلم یعنی تهیه‌کننده و کارگردان دریافت شود، اما آن‌ها هرکدام در کشوری زندگی می‌کنند

تقوایی از ملاقات خود با جواد شمقدری، معاون امور سینمایی وزارت ارشاد سخن گفت و افزود: «ایشان در ابتدا تصور می‌کرد که فیلم مجوز ندارد، اما بعد مجوز آن پیدا شد که متعلق به سال ۱۳۸۷ است

تقوایی ادامه داد: «این فیلم در زمستان آن سال ساخته شد. گراناز موسوی، کارگردان این فیلم قراردادهای آن را با یک شرکت ایرانی برای من فرستاده است. فیلم‌بردار و بازیگر دیگر فیلم با ویزای کار از استرالیا به ایران آمدند و با مجوز خانه اجاره کرده بودند و با سینه‌موبیل تمام صحنه‌ها در تهران فیلم‌برداری شده است

کارگردان قدیمی سینمای ایران با بیان این‌که «این یک فیلم سینمایی نیست تنها یک فیلم ۶۰ دقیقه‌ای بوده که برای پایان‌نامه ساخته شده است»، افزود: «یک بازیگر باید کاری که کارگردان از او می‌خواهد را انجام دهد در این صورت باید از این حرفه خداحافظی کند

مسئولان امور سینمایی ایران تا کنون در این‌باره سخنی نگفته‌اند. تنها علی‌رضا سجادپور، مدیرکل نظارت و ارزشیابی وزارت ارشاد گفته است «تهران من، حراج» مجوز ندارد

«تهران من، حراج» به مشکلات و آسیب‌های اجتماعی موجود در ایران می‌پردازد و مرضیه وفامهر نقش هنرمندی را در آن ایفا می‌کند که به‌شکل مستقل در تهران زندگی می‌کند

این هنرمند در یک پارتی که در اصطبلی برگزار می‌شود با پسر جوانی آشنا می‌گردد که درهای تازه‌ای را به‌روی وی در آن سوی مرزها باز می‌کند، تا این‌که او تصمیم به خروج از ایران می‌گیرد

مرضیه وفامهر در بخش‌هایی از این فیلم با موی تراشیده و بدون حجاب ظاهر شده است

مرضیه وفامهر، فارغ‌التحصیل رشته بازیگری از دانشکده هنرهای زیبای تهران است و از شاگردان کلاس‌های بازیگری و فیلم‌نامه‌نویسی بهرام بیضائی، فیلم‌ساز و کارگردان نامدار تئاتر ایران به‌شمار می‌رود

وی افزون بر دستیاری کارگردانی، از جمله در فیلم «کاغذ بی‌خط» (۱۳۸۰) ساخته همسرش ناصر تقوایی، در فیلم‌های دیگر، از جمله «پابرهنه در بهشت» (۱۳۸۴) ساخته بهرام توکلی نیز بازی کرده است

هم‌اکنون مهناز محمدی، مستندساز و پگاه آهنگرانی، بازیگر و فیلم‌ساز، دو سینماگر دیگر زن هستند که در بازداشت به‌سر می‌برند

منبع فارسی: موج سبز

Nasrin Sotoudeh , lawyer, human rights and women’s rights activist has addressed a letter to the head of Iran’s judiciary. Inspired by Paulo Coelho, Sotoudeh provides a beautiful narrative of the events that occurred after the presidential elections of June 2009. According to reports by the Feminist School, though Nasrin Sotoudeh’s letter to the judiciary was written after her sentence was handed down by the Revolutionary Court, it is being published for the first time today. Sotoudeh has been incarcerated since September 4th 2010, was sentenced to 11 years imprisonment, banned from practicing the law and leaving the country for 20 years and fined $50.00 dollars for her failure to observe the Islamic dress code in a video taping of an acceptance speech. Sotoudeh wrote this letter in March after being informed of this unjust sentence.

The complete content of Nasrin Sotoudeh’s letter to the head of the Judiciary in Iran is as follows:

To the head of the Judiciary,

I am grateful to you for showing us what dangerous creatures the post election demonstrators are, for we had forgotten what unforgivable betrayals they had committed against the nation of Iran!

I am grateful to you for making sure that your security agents engaged in the widespread arrest of such dangerous creatures only hours after the presidential elections, preventing such protests from taking place.

At the time of their arrests, they were told by the security agents that their arrests were a “preventative” measure.

I thank you for showing us the SMS messages and emails, for it was only through the heavy sentences rendered by your courts that we realized what dangerous creatures these citizens really are!

The world watched in utter wonder and bewilderment the peaceful manner in which the post election protesters demonstrated on the streets of Iran. They witnessed how those who had been denied the right to express their objections, were arrested, rendered heavy sentences and incarcerated. The world witnessed how they silently bore their prison sentences with patience – and we admire them for their patience and perseverance.

I thank you for demonstrating to the world the massive gap between the decisions taken by the ruling government and the aspirations of an entire nation.

I am particularly grateful for the sentence that was handed down to me. I am very thankful that when rendering his sentence, your Judge demonstrated no consideration what so ever for my two young children.

Your Judge confirmed that Iranian women cannot be ignored under any pretext. I am not willing to exchange the ruling you rendered against me for anything in this world, for it was this verdict that allowed me to experience the endless grace and love of my compatriots and so many freedom seeking citizens from across the globe.

I am grateful that you rendered a verdict against me that was longer than that handed down to my clients, for being released from prison before my clients would have been extremely difficult to bear.

I am grateful that I was escorted by two armed men and one woman in a private vehicle when transferred from my solitary confinement cell to court in order to attend my trial, so that I would feel a sense of importance.

In particular, I am infinitely grateful for your fair court proceedings.

Mr. Head of the Judiciary!

Though I am extremely grateful that your Judge did not take my defense and that of my brave clients seriously, it nevertheless goes without saying, that we take your verdicts and in particular the rulings rendered by the Revolutionary Courts very seriously.

Nasrin Sotoudeh / March 2011 / Ward 209 Evin Prison

ُSource: FeministSchool

نامه نسرین ستوده به رئیس قوه قضائیه

نسرین ستوده، وکیل دادگستری و فعال جنبش زنان، خطاب به رئیس قوه قضائیه نامه ای نوشته است که در این نامه با الهام از «پائولو کوئیلو»، اتفاقاتی را که پس از انتخابات سال 1388 بر جامعه رفته، به زیبایی  بازگو می کند. به گزارش مدرسه فمینیستی، نامه نسرین ستوده به قوه قضائیه و پس از اعلام حکم نسرین ستوده به نگارش درآمده و امروز برای اولین بار منتشر می شود

نسرین ستوده به تازگی و در حالی که در زندان بسر می برد جایزه آزادی انجمن قلم آمریکا در سال ۲۰۱۱ را برای “انجام وظیفه وکالت در چهارچوب قوانین ایران و دفاع از حقوق فعالان سیاسی” دریافت کرد. پیش از این نیز وی در سال 1387 جایزه بین المللی حقوق بشر ایتالیا را از آن خود کرد  که در آن زمان به دلیل ممنوعیت خروج نتوانست آن جایزه را خود دریافت کند

نسرین ستوده که از 13 شهریورماه 1389 در بازداشت به سر می برد، به 11 سال حبس تعزیری و 20 سال محرومیت از وکالت و خروج از کشور و نیز 500 هزار ریال جریمه نقدی به واسطه عدم رعایت حجاب اسلامی در ویدئو سخنرانی اش محکوم شد. او در پی انتشار خبر این حکم ناعادلانه و سنگین در اسفندماه، این نامه را به نگارش درآورده که متن کامل آن را در زیر می خوانید

جناب آقای رئیس قوه‌ ی قضائیه

سپاسگزارم که به ما نشان دادید معترضان انتخاباتی چه موجودات خطرناکی هستند ما فراموش کرده بودیم آنها چه خیانت‌های بزرگی به ملت ایران کرده بودند

سپاسگزارم که ماموران شما در همان ساعات اولیه پس از انتخابات به بازداشت گسترده‌ ی این موجودات خطرناک پرداختند و از بروز اعتراض آنها جلوگیری کردند

ماموران در زمان بازداشت به آنها گفته بودند که برای “پیشگیری” آنها را بازداشت کرده‌اند

سپاسگزارم خطر “ایمیل” و اس ام اس “ها را به ما نشان دادید. ما فقط با احکام سنگین دادگاه‌های شما دریافتیم اینها چه پدیده‌های خطرناکی هستند

وقتی دنیا با بهت و حیرت دید چگونه معترضان انتخاباتی با مسالمت‌آمیزترین روش‌ها اعتراض خود را بیان کرده بودند، وقتی آنها که فرصت بیان اعتراض پیدا نکرده بودند، با احکام سنگین راهی زندان شدند تا با صبر و سکوت احکام حبس خود را تحمل کنند، صبر و استقامت آنها را تحسین کردیم

” سپاسگزارم که به جهان نشان دادید چه شکاف عظیمی میان تصمیمات حاکمان و آرزوی مردمان وجود دارد

بابت حکم خودم به طور ویژه از شما سپاسگزارم. از اینکه قاضی شما در صدور حکم خویش به هیچ روی ملاحظه‌ی دو کودک خردسال مرا ننمود، بسیار سپاسگزارم

قاضی شما نشان داد زنان ایران را به هیچ بهانه‌ای نمی‌توان نادیده گرفت. من حکم شما را با هیچ چیز در دنیا عوض نمی‌کنم، زیرا این حکم لطف و محبت‌ بی‌پایانی را از سوی هموطنان‌ ام و آزادیخواهان جهان به سویم سرازیر کرد

از اینکه حکم حبس‌ ام را بیش از موکلانم صادر کردید، بسیار سپاسگزارم. رهایی از زندان قبل از موکلانم برایم بسیار دردناک بود

از اینکه هر بار ماموران شما مرا با ماشین اختصاصی و از سلول انفرادی، با دو مرد مسلح و یک زن جهت محاکمه به دادگاه اعزام کردند تا احساس مهم بودن بنمایم از شما سپاسگزارم

خصوصا از دادرسی عادلانه ‌ی شما بی‌نهایت سپاسگزارم

آقای رئیس

از اینکه قاضی شما دفاعیات مرا و وکلای شجاع‌ام را جدی نگرفت، بسیار سپاسگزارم اما بدانید ما احکام شما را و به ویژه احکام دادگاه‌های انقلاب تان را بسیار جدی می‌گیریم

نسرین ستوده / اسفند 89  / بند  209 زندان اوین

منبع فارسی: مدرسه فمنیستی