Following the inappropriate conduct of prison officers during Sotoudeh’s last visit with her family six weeks ago, Nasrin Sotoudeh stopped appearing at her weekly visitations to protest their mistreatment. Khandan told the Campaign that she had a short visit with her family this week. “Ms. Sotoudeh’s court session at the Bar Association was scheduled for this Sunday, which coincided with the Evin Prison visitation day. That’s why when we realized that she would not be brought to court, we went to Evin Prison quickly to see whether we could see her in the remaining visitation time. First they said she did not wish to come, but when she found out that the kids were with us and we had been to the court, she came and we were able to see her for 15 minutes after six weeks,” said Khandan. He also that in the six weeks since he last saw her, she had lost a lot of weight.

Reza Khandan told the Campaign that one of Sotoudeh’s lawyers has been arrested and another has left the country., “Unfortunately, Mr. [Abdolfattah] Soltani, the lawyer, was arrested a few days ago, and this is why we unaware of the status of Ms. Sotoudeh’s case. Ms. Parakand, her other lawyer, was under pressure and she chose to leave the country a while ago. Of course Ms. Sotoudeh has other lawyers, too, but since her case was forwarded to the Revolutionary Court, only Mr. Soltani and Ms. Parakand, and most recently only Mr. Soltani, knew about the case’s progress,” Khandan added.

Source: Campaign for Human Rights in Iran

همسر نسرین ستوده: دومین جلسه دادگاه تعلیق پروانه وکالت او برگزار نشد؛ خیلی لاغر شده است

رضا خندان، همسر نسرین ستوده از برگزار نشدن جلسه دوم دادگاه تعلیق پروانه وکالت خانم ستوده در این هفته خبر داد و همچنین گفت خانم ستوده پس از شش هفته از آخرین ملاقات به شدت لاغر شده است. همسر این حقوقدان و فعال حقوق بشر به کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران گفت:« یکشنبه ۲۷ این ماه قرار بود جلسه دوم دادگاه همسرم در کانون وکلای دادگستری تهران برگزار شود که ایشان را از زندان به دادگاه نیاورند و بلطبع دادگاه هم برگزار نشد. البته از سوی زندان قبلا به مسولان دادگاه خبر داده بودند که خانم ستوده را امروز به دادگاه نمی آورند اما من دلیلش را نفهمیدم فقط به من گفتند که مسولان زندان اعلام کرده اند خانم ستوده را برای جلسه دادگاه نمی آورند

رضا خندان در خصوص وضعیت جسمی و روحی نسرین ستوده پس از شش هفته دیدار به کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران گفت:« لاغرتر شده بود اگرچه خودش می گفت مشکلی ندارد و از نظر تغذیه هم اوضاعیش تغییر نکرده است اما من فکر می کنم به دلیل اینکه خودش را مجبور کرده بود به ملاقات ها نیاید تا مگر ما دوباره دچار مشکل نشویم زیرفشار دوری از بچه هایش لاغر شده بود. لاغریش کاملا محسوس بود اما از نظر روحی خیلی خوب بود

س از آنکه ۶ هفته نسرین ستوده به دنبال برخورد ناشایست ماموران زندان در آخرین دیدار کابینی او با خانواده اش خود را از ملاقات منع کرد، این هفته دیداری کوتاه با خانواده اش داشت،رضا خندان با اشاره به این دیدار به کمپین گفت:« یکشنبه این هفته که قرار بود دادگاه خانم ستوده در کانون وکلای دادگستری برگزار شود در واقع روز ملاقات زندانی های اوین هم بود به همین دلیل وقتی فهمیدیم او را به دادگاه نمی آورند سریع به زندان اوین رفتیم تا شاید در وقت باقیمانده از ملاقات بتوانیم او را ببینیم. اول گفتند که او نمی آید اما بعد که فهمیده بود بچه ها هم هستند و ما از دادگاه آمده ایم، آمد و ما بالاخره پس از ۶ هفته، یک ربع کابینی او را دیدیم

رضا خندان با اشاره به اینکه یکی از وکلای همسرش بازداشت شده است و دیگری هم از ایران رفته است به کمپین گفت:« متاسفانه آقای سلطانی، وکیل چند روز پیش بازداشت شد و به همین دلیل نمی توانیم از جریان پرونده های خانم ستوده بی خوبی باخبر شویم. خانم پراکند، دیگر وکیل ایشان نیز به دلیل اینکه تحت فشار بودند مدتی پیش ترجیح دادند از کشور بروند. البته خانم ستوده وکلای دیگری هم دارد اما از وقتی پرونده ایشان به دادگاه انقلاب رفت فقط آقای سلطانی و خانم پراکند و این اواخر فقط آقای سلطانی در جریان پرونده بودند

منبع فارسی: کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران

Fereshteh Shirazi was arrested on September 3rd, after being summoned to the Amol Ministry of Intelligence. So far there has been no information made available on her charges or the reason behind her arrest.

In September 2009, the women’s rights activist was repeatedly summoned to the Amol Ministry of Intelligence and interrogated. Her house was also inspected by security agents.

Last Friday, Elham Mohseni, Fereshteh Shirazi’s 17-year-old daughter was arrested along with five other people for engaging in a playful water fight in a park in Amol. They were released on a total of [approximately] $10 thousand [USD] bail (10 million tomans) after spending one night in detention at the police detention center and two days in the Amol Central prison.

Source: Committee of Human Rights Reporters

بی خبری از وضعیت فرشته شیرازی، فعال حقوق زنان

به رغم گذشت نزدیک به یک هفته از بازداشت فرشته شیرازی، فعال حقوق زنان و از اعضای کمپین یک میلیون امضا، وی همچنان از ملاقات حضوری و تماس با خانوادهٔ خود محروم است

فرشته شیرازی، یک‌شنبه گذشته، دوازدهم شهریورماه، در پی احضار به اداره اطلاعات آمل بازداشت شد و تا کنون خبری مبنی بر اتهام وی و علت بازداشت او به خانواده‌اش اعلام نشده است

این فعال حقوق زنان پیش‌تر در شهریور سال ۸۸ بار‌ها به دفتر پیگیری و اطلاعات این شهر احضار و بازجویی شده و منزل وی نیز توسط ماموران امنیتی مورد تفتیش قرار گرفته بود

گفتنی است، جمعه پیش، الهام محسنی، دختر ۱۷ ساله وی، در جریان آب بازی در پارکی در شهر آمل به همراه پنج نفر دیگر بازداشت شد که بعد از یک شب بازداشت در بازداشتگاه نیروی انتظامی و دو روز نگهداری در زندان مرکزی آمل، همه شش نفر جمعا با قید وثیقه ۱۰ میلیون تومان آزاد شدند

منبع فارسی: کمیته گزارشگران حقوق بشر

One of her cell mates has told the Fair Family Law organization: “On the first day of her detention Faranak Farid was beaten several times by security agents to the point that her health has deteriorated and emergency medical care had to be called in. She was connected to an IV for several hours.”

On September 3rd, Faranak Farid was arrested in Tabriz while shopping. She is the only woman that remains imprisoned for protesting the drying of Lake Orumiyeh. Amnesty International has issued an urgent action for Faranak Farid due to the seriousness of her physical condition.

Source: P2E

وخامت حال فرانک فرید در زندان، پس از ضرب و شتم توسط ماموران امنیتی

در نتیجه ضربات شدید وارده به فرانک، گوش چپ وی دچار مشکل شنوایی شده و با توجه به امکانات محدود پزشکی و دارویی زندان، امکان دارد این فعال فرهنگی و شاعر بنام تبریزی، ناقص العضو شود

یکی از همبندان فرانک فرید به تا قانون خانواده برابر می گوید: روز اول بازداشت، خانم فرید چندین بار مورد ضرب و شتم قرار گرفت تا جایی که به علت وخامت حال وی به درخواست مامورین، اورژانس به محل بازداشت آمده و ساعتها زیر سرم قرار داشت

فرانک فرید روز ١٢ شهریور ١٣٩٠ به هنگام خرید در تبریز دستگیر شده و هم اکنون نیز علیرغم آزادی همه زندانیان زن بازداشتی تجمعات اعتراضی به خشک شدن دریاچه اورومیه، همچنان در زندان به سر می برد. چندی پیش هم سازمان عفو بین الملل طی بیانیه ای به وضعیت وخیم وی در زندان اشاره کرده و خواستار رسیدگی فوری به این فعال مدنی شد

منبع فارسی: هرانا

According to their families, during the past month, especially during the month of Ramadan, the store in the women’s ward, which has always faced food shortage, was completely empty. Even though fasting prisoners required food items during [Ramadan], the shop refused to provide services to the prisoners. Protests by the women political prisoners in the past month have proven fruitless. According to reports, the prisoners in the other wards in Evin seldom face empty shops.

Additionally, the condition of the outdoor break area in the women’s ward has not improved, despite complaints by the prisoners and their families. Reportedly, Evin prison authorities had made a promise to improve the conditions. Approximately 30 women in this ward share a small yard that, because of laundry ropes loaded with clothing, has no room for the prisoners.

The women political prisoners have also complained about the existence of [surveillance] cameras. They say that, due to the lack of female personnel in Evin prison, it is unclear who controls the cameras. The women prisoners have shown their protest by blocking all the [surveillance] cameras.

Additionally, the women political prisoners have been banned from telephone access since their transfer to the methadone ward in November. Despite the fact that they and human rights activists have protested, the ban remains. These women are only granted 20-minute (most often cabin) visits per week with their families.

Some of the women political prisoners have young children whom they only have contact with via telephone. Some psychologists believe that cabin visits from behind a glass wall can be destructive to the psychological health of the prisoners’ children. Therefore, many of the families try not to bring the children to visit as much as possible. However, after cutting the telephones, and since the only way for the children to meet their mothers is through the 20-minute visits, families have been forced to bring along the children as well.

Women political prisoners have endured many hardships. After spending a period in wards operated by the Ministry of Intelligence and the IRGC, they were transferred to the public wards in Evin prison where they were held for months alongside ordinary criminals. The prisoners and their families had protested against the difficult living conditions in the public wards. The  women prisoners were not allowed to cook and were forced to eat prison food. Also, the limited access to the prison shop, at times, left them without any fruit or other food items for long periods of time. Access to only cold water and having to suffer health problems as a consequence were among the problems they faced daily.

Instead of solving the prisoners’ problems, prison authorities transferred the women to a closed hall in the women’s ward, in an attempt to deprive them of any contact with the outside world. They spent more than seven months in this ward, which is known as the methadone ward, without enjoying the right to telephone access, regular outdoor breaks, cultural classes held at the prison, and the library. Some of the women in this ward have highlighted the similarities between the methadone ward and  ward 209 (operated by the Ministry of Intelligence), where they had to spend the days in a small and closed off hall.

Currently women prisoners are held in another location that, although it has better conditions than the methadone ward, still faces the same [repeated] problems. The plight of women prisoners has received minimum media focus and protest in the past two years.

Source: P2E

بند زنان زندان اوین؛ ادامه‌ی دشواری‌ها و شرایط نامناسب رفاهی

کمیته گزارشگران حقوق بشر- در حالی که با انتقال کلیه زنان سیاسی به یک سالن مجزا در زندان اوین، امید می رفت تا در شرایط آنان بهبودی حاصل شود. آنها هم‌چنان با مشکلات و مسائل رفاهی روبرو هستند.

به گفته خانواده‌های زندانیان سیاسی زن، فروشگاه بند زنان که همواره با کمبود مواد غذایی …. در طی یک ماه گذشته و به خصوص در ماه رمضان به کلی خالی از هرگونه مواد غذایی بوده و در شرایطی که زندانیان روزه‌دار، نیاز به داشتن برخی از مواد غذایی در این ماه داشته‌اند، این فروشگاه از ارائه این خدمات به زندانیان خودداری کرده است.

این درحالی است که در سایر بندهای زندان اوین، زندانیان به ندرت با فروشگاه خالی از مواد غذایی روبرو می‌شوند. اعتراضات زندانیان زن نیز در طی یک ماه گذشته هیچ نتیجه‌ای را در بر نداشته است.

هم‌چنین، وضعیت هواخوری در بند زنان که پیش‌تر نیز مورد اعتراض زندانیان و خانواده‌هایشان قرار گرفته بود، هنوز هیچ‌گونه تغییری نکرده است. این در حالی است که مسئولان زندان اوین قول داده بودند تا به وضعیت هواخوری این بند رسیدگی کنند. حدود 30 زن زندانی در بند سیاسی زنان، از هواخوری بسیار کوچکی برخوردارند که به دلیل قرار گرفتن بندهای رخت و بیشتر مواقع لباس‌های شسته شده زندانیان، هیچ جایی برای هواخوری زندانیان وجود ندارد. وجود دوربین‌های مدار بسته نیز از جمله موارد مورد اعتراض زنان زندانی بوده است. زندانیان زن می‌گویند با توجه به کمبود پرسنل زن در زندان اوین، مشخص نیست که این دوربین‌ها توسط چه کسی کنترل می‌شود. آنها در اعتراض به این مسأله کلیه دوربین‌های سالن زنان را مسدود کرده‌اند.

در شرایطی که در ماه‌های گذشته، بارها عدم امکان دسترسی زندانیان سیاسی به تلفن ، مورد اعتراض زندانیان و فعالان حقوق بشر قرار گرفته است، این روند هم‌چنان ادامه دارد. زندانیان زن از اّبان‌ماه گذشته و در پی انتقال به بند متادون زندان اوین، از امکان دسترسی به تلفن محروم شدند. این زندانیان تنها هفته‌ای 20 دقیقه امکان ملاقات با خانواده‌هایشان را دارند که این ملاقات‌ها نیز اکثرا به صورت کابینی انجام می‌گیرد. سلب این حق قانونی از زندانیان سیاسی زن در حالی صورت می‌گیرد، که شماری از این زنان دارای فرزندان کوچک بوده و تنها امکان ارتباط با کودکانشان از طریق تلفن بوده است. برخی از روانشناسان معتقدند، ملاقات کابینی و از پشت شیشه، در روحیه کودکان زندانیان تأثیرات بسیار مخربی را ایجاد می‌کند. از همین رو بسیاری از خانواده‌ها تلاش می‌کردند تا حد امکان از آوردن کودکانشان به سالن‌های ملاقات خودداری کنند، اما پس از قطع ارتباط‌های تلفنی و از آنجایی‌که تنها امکان ارتباطی کودکان با مادران زندانی‌شان، همین ملاقات‌های 20 دقیقه است، خانواده‌ها ناچار به آوردن کودکان در سالن ملاقات هستند.

زندانیان سیاسی زن در طی مدت حبس و بازداشت خود بیشترین مصائب و مشکلات را متحمل شده‌اند. آنها پس از سپری کردن دوران بازداشت در بندهای اطلاعات و سپاه به بندهای عمومی زندان اوین منتقل شدند و ماه‌ها در کنار مجرمان عادی به سر بردند. سختی شرایط زندگی در بندهای عمومی همواره مورد اعتراض زندانیان و خانواده‌هایشان واقع می‌شد. زندانیان زن از امکان پخت و پز غذا محروم بوده و ناچار به استفاده از غذای زندان بودند. هم‌چنین امکانات خرید محدود از فروشگاه زندان، موجب می‌شد که گاه آنها برای مدتها از داشتن میوه و سایر مواد غذایی محروم باشند.

وجود آب سرد در زندان و به تبع آن مشکلات بهداشتی از جمله مسائل دیگری بود که زنان به طور روزمره با آن مواجه بودند. با این وجود مسئولان زندان به عوض رسیدگی به مشکلات زندانیان، در آبان‌ماه سال گذشته، زندانیان سیاسی زن را به سالن دربسته‌ای در بند زنان منتقل کردند که امکان هرگونه تماس آنان با دنیای خارج را قطع کنند.

زنان سیاسی به مدت بیش از 7 ماه بدون داشتن حق تلفن، هواخوری مرتب، امکان استفاده از کلاس‌های فرهنگی زندان، کتابخانه و … در این سالن که به بند متادون معروف بود زندگی کردند. برخی از زندانیان زندگی در این بند را همانند زندگی در بندهای 209 می‌دانستند که از صبح تا شب ناچارند در یک سالن دربسته کوچک، روزشان را بگذرانند.

در حال حاضر زندانیان زن به مکان دیگری منتقل شده‌اند که اگرچه نسبت به قبل دارای شرایط بهتری هستند، با این وجود هم‌چنان با مشکلات بسیاری در زندان مواجهند.

همه این مسائل و مشکلات در شرایطی است که کمترین توجه خبری و اعتراض، در طول دو سال گذشته نسبت به شرایط زندانیان سیاسی زن صورت گرفته است

منبع فارسی: کمیته گزارشگران حقوق بشر

Maryam Bahreman, who has a blog by the name of Yek Varaghe Pareh Digar (another torn sheet of paper). was arrested May 2nd at her home in Shiraz by several Iranian security agents. After searching her home for three hours and confiscating her personal belongings, the security agents arrested her under the charge of, “Acting against national security.”

She was first taken to the Shiraz Intelligence detention centre and spent 55 days in solitary confinement. On July 4th, she was transferred to Shiraz prison’s women’s ward. She was held in a cell with one other prisoner, separated from the other prisoners. In August she was transferred to ward 209 of Evin prison before being transferred back to Shiraz prison a few days before her release.

source: P2E

مریم بهرمن، فعال جنبش زنان در شیراز با قید وثیقه آزاد شد

مریم بهرمن، وبلاگ نویس، فعال جنبش زنان و کمپین یک میلیون امضاء در شیراز پس از ۱۲۶ روز بازداشت موقت، با قید وثیقه به مبلغ ۲۵۰ میلیون تومان آزاد شد.

وی که در ماه گذشته از زندان شیراز به اوین منتقل شد، طی چند روز گذشته به زندان شیراز بازگردانده و مراحل آزادی خود را طی کرد.

مریم بهرمن، نویسنده وبلاگ «یک ورق پاره دیگر»، صبح روز ۲۱ اردیبهشت ماه سال جاری در شهر شیراز توسط چند تن از ماموران امنیتی در منزل شخصی‌اش بازداشت شد. ماموران امنیتی شهر شیراز پس از سه ساعت بازرسی منزل و ضبط بعضی از اموال شخصی وی را به اتهام «اقدام علیه امنیت ملی» بازداشت کردند.

او ابتدا به بازداشتگاه اطلاعات شیراز برده شد و ۵۵ روز را در سلول انفرادی گذراند. بعد از این مدت مریم بهرمن در تاریخ ۱۳ تیرماه ۱۳۹۰ به کانون اصلاح و تربیت می‌انرود (بند زنان زندان شیراز) منتقل شد. او پس از انتقال به کانون اصلاح و تربیت، از سایر زندانیان جدا و همراه با یک زندانی دیگر در سلولی جداگانه نگهداری شد. بهرمن در مرداد ماه ۱۳۹۰ از انتقال خود به شهر تهران و بند ۲۰۹ وزارت اطلاعات خبر داد که طی چند روز پیش به شیراز برگردانده شد.

منبع فارسی: هرانا

According to the Jaras website, the 50-lash sentence was carried out while Somayeh Tohidlou’s hands and feet were chained.

Somayeh Tohidlou was born in 1978. At the time of the 2009 Iranian Presidential election, she was a campaigner for Mir Hossein Mousavi and one of the main planners of the Green Human Chain from Rah Ahan Square to Tajrish Square.

She is also a member of the central council of the Islamic Association of the College of Engineering (at the University of Tehran) and a member of the central council of the Islamic Association of the University of Tehran.

Somayeh Tohidlou was arrested on June 13, 2009, one day following the election. After 70 days of detention she was released on a 200 thousand [USD] bail (200 million tomans).  The Revolutionary Court sentenced her to one year in prison and 50 lashes, on the charge of “Insulting the President”. According to Jaras, she was pardoned from serving the one-year prison sentence but the lashing sentence was [upheld].

On Thursday, Somayeh Tohidlou posted on her FriendFeed and Google Reader that the lashing sentence had been carried out symbolically and not as it had been expected.  She wrote: “I must tell my friends who were worried about me that the execution of the sentence was symbolic and not in the way they had in mind. Therefore, they should not worry about me having endured any physical pain. Although there are unspoken facts, which I believe must be revealed at another time when my emotions and morale will not be overshadowed by the circumstances.”

Regarding the execution of this sentence, Shirin Ebadi, lawyer and Nobel Peace Prize winner, told Deutsche Welle: “The reason for the increasing naked violence of the regime is the weakness of its support bases. The regime turns more violent as it turns weaker and tries to show this naked violence to the people to intimidate them. And, in their own words, they believe in “victory by intimidation”. It is only when people fear them that they can overcome them. And lashing a PhD student and civil activist while her hands and feet are in chains is another shameful deed by a regime that bears the title of Islamic”.

Shirin Ebadi believes that the charge of “Insulting the President” has been merely a pretext and the [real] charge is that [Somayeh Tohidlou] was a campaigner for Mousavi. She said: “The real reason behind lashing her has been her participation in Mir Hossein Mousavi’s electoral campaign, otherwise, insulting the President is a common pretext. Take a look at all the pro-government newspapers, from Keyhan and Resalat to Jomhouri Eslami to pro-government websites. They are all filled with accusations and insults to the President, due to the recent political disputes. Why are the [words] of the Keyhan and Resalat newspapers not considered insults, but if a campaigner for Mir Hossein Mousavi states the same thing, then it is considered an insult? Therefore, the real reason is that this woman has participated in the electoral campaign of Ahmadinejad’s rival.”

After the execution of this sentence, Somayeh Tohidlou posted the following note on her blog: “Be happy, for if you wanted to humiliate me, I confess that I feel my entire body is suffering with degradation”.

Source: P2E

شیرین عبادی:  اجرای حکم شلاق علیه یک فعال مدنی نشانه ضعف حکومت است

حکم ۵۰ ضربه شلاق برای سمیه توحیدلو دانشجوی دکترای جامعه‌شناسی و عضو ستاد موسوی روز چهارشنبه ۲۳ شهریور در محل زندان اوین “به طور نمادین” اجرا شد. این حکم به اتهام توهین به رئیس‌جمهور برای این فعال مدنی صادر شده بود.

سایت جرس گزارش داد که حکم پنجاه ضربه شلاق سمیه توحیدلو، از فعالان ستاد میرحسین موسوی روز چهارشنبه ۲۳ شهریور ماه در حالی که زنجیر به دست و پایش بسته بودند، در محل زندان اوین اجرا شد.

سمیه توحیدلو متولد ۱۳۵۷ و دانشجوی مقطع دکترا در رشته جامعه‌شناسی است. وی در جریان انتخابات ریاست جمهوری سال ۸۸ از فعالان ستاد میر حسین موسوی موسوی بوده و از برنامه ریزان اصلی برپایی زنجیره انسانی سبز از راه آهن تا تجریش بوده است.

وی همچنین عضو شورای مرکزی انجمن اسلامی دانشکده فنی و عضو شورای مرکزی انجمن اسلامی دانشگاه تهران است.

خانم توحیدلو فردای روز انتخابات، ۲۳ خرداد ۸۸ بازداشت و پس از هفتاد روز با قید وثیقه دویست میلیون تومانی آزاد شد. دادگاه انقلاب وی را به یک سال زندان و به اتهام توهین به رئیس‌جمهور به پنجاه ضربه شلاق محکوم کرد.

به گزارش جرس، حکم یک سال زندان وی بخشیده شد اما حکم شلاق این دانشجوی دکترای جامعه شناسی روز ۲۳ شهریور در زندان اوین و توسط یک بازجوی مرد اجرا شد.

سمیه توحیدلو روز پنج‌شنبه ۲۴ شهریور در فرندفید و گوگل ریدر خود نوشت که حکم شلاق به صورت نمادین برای او اجرا شده و آنطور که تصورش می‌رود نبوده است. وی نوشت: «برای دوستانم که نگرانم شدند تنها بنویسم که اجرای حکم نمادین بود و به شیوه و شمایلی که در خاطر داشته‌اند و دارند نبوده است و لذا نگرانی بابت هیچگونه درد و رد فیزیکی نداشته باشند. هرچند ناگفته‌های دیگری هست که باور دارم باید در زمانی گفته شود که اتفاقات بر احساسم و اخلاقم سایه نیافکنده باشد».

شیرین عبادی حقوقدان و برنده جایزه صلح نوبل درباره این حکم به دویچه‌وله گفت: «علت خشونت روز افزون و عریان حکومت، ضعف پایگاه‌های مردمی‌اش است. حکومت وقتی ضعیف‌تر می‌شود، خشن‌تر می‌شود و سعی می‌کند این خشونت را به صورت عریان به مردم نشان دهد تا آن‌ها را مرعوب کند و به قول خودشان معتقدند “النصر بالرعب”. یعنی فقط در حالت ترس است که ما می‌توانیم بر مردم چیره شویم و شلاق زدن یک دانشجوی دکترا و یک فعال مدنی در حالتی که دست و پایش را با زنجیر بسته‌اند، لکه‌ی ننگ دیگری‌ست بر پیشانی حکومتی که نام اسلام را بر خود نهاده است».

بشنوید: گفت و گو با شیرین عبادی

خانم عبادی معتقد است شلاق زدن به اتهام توهین به رئیس‌جمهور تنها یک بهانه بوده و اتهام اصلی سمیه عضویت در ستاد موسوی بوده است: «علت واقعی‌ این که ایشان را شلاق زده‌اند، این بوده که در ستاد انتخاباتی میرحسین موسوی فعالیت کرده وگرنه توهین به رئیس جمهور یک سکه‌ی رایج امروز است. شما کلیه روزنامه‌های دولتی، از کیهان و رسالت گرفته تا جمهوری اسلامی و سایت‌های دولتی را نگاه کنید. تماماً سرشار از اتهام و توهین به رئیس جمهور است، به مناسبت اختلاف سیاسی که پیدا کرده‌اند. چه گونه است مطلبی را که روزنامه‌های کیهان و رسالت می‌نویسند توهین نیست، اما اگر یک عضو ستاد انتخاباتی میرحسین موسوی بگوید آن موقع می‌شود توهین. بنابراین علت اصلی در حقیقت این است که این خانم جزو ستاد انتخاباتی رقیب احمدی‌نژاد بوده است».

سمیه توحیدلو بعد از اجرای این حکم در وبلاگ شخصی‌اش نوشت: «خوشحال باش! قصدت تحقیر بود. اعتراف می‌کنم احساس تحقیرشدگی تمام وجودم را سوزاند. آنقدر که گمان نبرم که تکرار شدنی باشد. بالاخره تتمه آن انشای بلندبالا، تعزیرش برایت ماند. برای من چه ماند؟ همان آیات ِهمیشه . جلوی رویت تفأل زدم و خواندمش. زیر فشار . همان که ساحران سحرشان را افکندند و تنها خدا به موسی می گوید تو چوبدستی خود را بیانداز و نترس !‌ شیرینی آیه را وقتی درگیر سحرت بودی و ریسمان‌های ساحری را در دست داشتی نمی‌توانستی بچشی. هرچند که نه موسایی در کار بود و نه چوبدستی‌ای ‌ولی دلی بود که امروز را فراموش نمی کند، هیچوقت».

میترا شجاعی

منبع فارسی: دویچه وله

According to HRANA, yesterday, branch 54 of the Tehran Appeals Court reduced Nasrin Sotoudeh’s sentence to six years in prison and reduced the ban from practising law to ten years. The sentence was issued to one of Nasrin Sotoudeh’s lawyers, Mina Jafari.

Last year Judge PirAbassi from branch 26 of the Revolutionary Court had sentenced Nasrin Sotoudeh to 11 years in prison, banned her from practising law and leaving the country for 20 years.

Nasrin Sotoudeh is held in Evin prison’s women’s ward. Due to the abuse she and her family have endured by the Iranian authorities, she has refused to attend the last few family cabin visits. She has stated that she will continue to not attend the visits until the situation improves.

Nasrin Sotoudeh is the recipient of the 2011 PEN/Barbara Goldsmith Freedom to Write Award. In 2008, she was awarded the Human Rights prize by the International Committee on Human Rights.

She was arrested on September 4, 2010 and spent long periods of time in solitary confinement. She has also spent long durations on hunger strike since her incarceration.

Nasrin Sotoudeh has committed no justifiable crime. The Iranian authorities have demonstrated that they are threatened by the lawyer’s defense of her clients, who are mainly human rights activists arrested and abused following the June 2009 Presidential election.

Nasrin Sotoudeh is a member of the Defenders of Human Rights, the One Million Signatures Campaign to Change Discriminatory Laws Against Women, and the Society for Protecting the Rights of the Child.

Source: P2E

محکومیت قطعی نسرین ستوده به شش سال حبس

نسرین ستوده وکیل پایه یک دادگستری از سوی شعبه ۵۴ دادگاه تجدید نظر به شش سال حبس و ۱۰ سال محرومیت از وکالت محکوم شد

بنا به اطلاع گزارشگران هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، روز گذشته رای شعبه ۵۴ دادگاه تجدید نظر استان تهران به مینا جعفری یکی از وکلای نسرین ستوده ابلاغ شد

بر اساس حکم صادره نسرین ستوده از سوی این شعبه به شش سال زندان و ۱۰ سال محرومیت از وکالت محکوم شده است

نسرین ستوده پیشتر از سوی شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب به یازده سال حبس و ۲۰ سال محرومیت از شغل وکالت و ۲۰ سال ممنوعیت خروج از کشور محکوم شده بود

این حقوقدان اکنون در بند نسوان زندان اوین به سر می‌برد و به دلیل بی‌حرمتی به خود و خانواده‌اش در آخرین ملاقات کابینی از ملاقات‌های بعدی تا اصلاح وضعیت صرفنظر کرده است

منبع فارسی: هرانا

Parvin Mohktare has no history of civil or political activism; she had only defended Kouhyar Goudarzi. Nevertheless, she was unlawfully arrested on August 1st, a day after her son’s arrest. Her charges and what transpired in court have not yet been officially announced. The Judge in possession of her case file has however made reference to the interviews Parvin Mokhtare gave [to the media and human rights groups] about her son’s imprisonment [last year].

In a recent meeting in prison with her family Parvin Mokhtare said that, during her interrogation sessions, she was accused of many crimes, including, “Acting against national security” and “Disturbing the public”.

Several days ago news was published on the Internet regarding Parvin Mokhtareh’s release from prison, however the news was proven to be false. Parvin Mokhtare is still detained in Kerman prison.

40 days ago human rights activist Kouhyar Goudarzi was kidnapped by the Iranian security agents.

Telephone contact and in-person visitation are the fundamental rights of a defendant, yet Kouhyar Goudarzi has been deprived of these rights. Judicial authorities have remained silent on the reason for his arrest and even the location of his detention. There are serious concerns regarding Kouhyar Goudarzi’s current condition and fate.

Source: Committee of Human Rights Reporters

تشکیل دادگاه پروین مخترع؛ بی خبری نگران کننده از وضعیت کوهیار گودرزی

دادگاه پروین مخترع، مادر کوهیار گودرزی در کرمان برگزار شده است

در حالی که بیش از یک ماه از بازداشت پروین مخترع، مادر کوهیار گودرزی و انتقال وی به زندان کرمان می گذرد، اخبار رسیده حاکی از آن است که روز سه شنبه ی گذشته وی به دادگاه انقلاب کرمان منتقل شده است

دادگاه پروین مخترع در شرایطی برگزار می شود که وی بدون داشتن هیچ گونه سابقه فعالیت سیاسی و اجتماعی و تنها به دلیل دفاع از کوهیار گودرزی، و یک روز پس از بازداشت فرزندش، به نحو غیرمتعارفی بازداشت و به زندان منتقل شد. هنوز اطلاعات دقیقی از اتهامات تفهیم شده و شرایط دادگاه در دست نیست اما قاضی رسیدگی کننده به پرونده، به مصاحبه های خانم مخترع در زمان بازداشت کوهیار گودرزی در سال گذشته اشاره کرده است

پیشتر پروین مخترع در ملاقات با خانواده خود گفته بود که در طی مراحل بازجویی، اتهامات زیادی از جمله اقدام علیه امنیت ملی و تشویش اذهان عمومی به وی تفهیم شده است

گفتنی است که در روزهای گذشته اخباری مبنی بر آزادی پروین مخترع از زندان کرمان منتشر شده بود که صحت نداشته است و خانم مخترع همچنان در زندان کرمان نگهداری می شوند

در حالی که کوهیار گودرزی از چهل روز پیش به شکل غیرقانونی و غیرمتعارفی توسط ماموران امنیتی ربوده شده است، کماکان سکوت مقامات قضایی در خصوص دلایل بازداشت و مکان نگهداری او ادامه دارد و این امر نگرانی ها نسبت به وضعیت کوهیار گودرزی و سرنوشت او را افزایش داده است. این در حالی است که برخورداری از حق تماس تلفنی و ملاقات از حقوق اولیه متهمین است و عدم تماس تلفنی و سکوت مقامات قضایی و امنیتی، نگرانی های جدی در مورد سلامتی و سرنوشت کوهیار گودرزی ایجاد کرده است

منبع فارسی: کمیته گزارشگران حقوق بشر

Branch 12 of the Tehran Revolutionary Court sentenced Atefeh Nabavi to four years in prison. She was charged her with, “Contacts with the People’s Mujahedin of Iran (PMOI) group”, “Taking part in an illegal protest on June 15th”,  and “Gathering and collusion against the regime by taking part in a protest”.

..And this is how we turn thirty!

By Atefeh Nabavi
Translation by Davood Eftekhar

Two years and three months have passed. In the agitated moments of [ward] 209 [solitary confinement] I thought of the [amount of] time I would have to spend in this place. My mind could not comprehend the word “year”, and the months and days were more plausible and desirable criteria for measuring time. “20 days passed. They won’t keep you for more than 50 days… one month passed, [but] temporary detention is usually two months. Three months, four months, seven months…” You think: “Don’t worry, the passage of time is to your advantage; as it passes, you reach the end.” But when you turn 30 in prison, instead of hours and days and months, your criterion changes to years. You don’t feel like you have gained [anything] from the passage of time. You realize these are perhaps the brightest moments of your life, which you restlessly see pass you by; unique and irreversible moments. {This is the time] for passion, enthusiasm, and youthful ecstasy, but you spent all this time here in this swamp like a swimmer unable to surface for breath. Bitterness fills your soul.

100 days [were spent] in ward 209, one year [was spent] in the public ward with criminals, addicts, murderers, and sick girls and women, who are undoubtedly, to a great extent, the products of their perverse society. And now [it has been] over 11 months of living in an isolated environment where there is no communication with the outside world. We live disconnected from whatever links humans to others, nature and life. We only get 20 minutes per week for cabin visits with our families. Prison guards threaten to end [visitation] to put [increased] pressure on us.

More than two years have passed since the [June 2009 Iranian Presidential] election and the result was nothing but hundreds of years of prison sentences for the children of this land. And now I, one of the first post-election female prisoners,  at the turn of my thirtieth birthday, am paying the price for a protest not tolerated by those in power. This is my third year of imprisonment without furlough, face-to-face visits, and telephone contact.

On June 15, 2009, just like the three to four million people who came to the streets to show their protest, I felt like a significant incident was taking place in my country. I felt [obliged] to take part and rely on the promises made only one week before, during the presidential debates. I imagined that I would return home after the protest and remain a social activist. However, not only was this promise  not kept and I did not return home, but also my husband was sent to prison because he had followed up on my case.

Now, I am experiencing the unwritten chapters of history. [I have experienced] interrogation, intimidation, solitary confinement, [witnessing] the execution and exile of my closest friends (someone from the next bed or from the same table [where we used to eat]), the endless desire for hearing the voice of those dearest to you ( even for a single moment).-I haver watched the silent mourning of those who are not permitted to attend the funeral of their loved ones, and the restlessness of a mother who cannot participate in the wedding ceremony of her child. [I have experienced] disease, sorrow, and nostalgia; which all seems to become intensified and less bearable by the tall and concrete [prison] walls.

However…

Experiencing these conditions is not something you [would want to] wish upon  anyone. The combination of pain and passion embedded in yearning souls creates an elixir that not only wears the soul but also polishes and purifies it.

This is how we turn thirty in [prison]…

Source: P2E

نامه عاطفه نبوی از زندان اوین در سالروز تولدش

و اینگونه سی ساله می شویم

عاطفه نبوی، زندانی سیاسی محبوس در زندان اوین، در آستانهٔ سی امین سالروز تولدش در نامه‌ای که نسخه‌ای از آن در اختیار کمیته گزارشگران حقوق بشر قرار گرفته است، شرایط خود در زندان را به تصویر کشیده است

عاطفه نبوی، فعال دانشجویی، روز بیست و پنجم خردادماه سال ۸۸ و در جریان وقایع پس از انتخابات ریاسات جمهوری به همراه ضیا نبوی، پسر عموی خود بازداشت و به بند ۲۰۹ زندان اوین منتقل شد. عاطفه در شعبه ۱۲ دادگاه انقلاب به اتهام «ارتباط با سازمان مجاهدین» و «شرکت در تظاهرات غیرقانونی ۲۵ خردادماه» محاکمه شد که با تبرئه از اتهام ارتباط با سازمان مجاهدین و به اتهام «اخلال در نظام عمومی» و «اجتماع و تبانی علیه نظام از طریق شرکت در تظاهرات غیرقانونی» به چهارسال حبس تعزیری محکوم شده است

متن کامل نامه عاطفه در پی می‌آید

۲ سال و ۳ ماه گذشت، زمانی که در لحظات پر التهاب ۲۰۹ به مدت زمانی که باید در اینجا بمانم فکر می‌کردم، ذهن کلمه سال را بر نمی‌تابید و ماه‌ها و حتی روز‌ها معیار باورپذیر‌تر و خواستنی تری برای سنجش زمان بود. «۲۰ روز گذشت! بیشتر از ۵۰ روز که نگه نمی‌دارن…. یک ماه گذشت، قرار بازداشت موقت معمولاً ۲ ماهه است! ۳ ماه، ۴ ماه، ۷ ماه…» با خودت می‌گویی «نگران نباش، زمان به نفع تو سپری می‌شود هر چه که می‌گذرد به پایانش نزدیک می‌شوی» اما وقتی در زندان ۳۰ ساله شدی و معیارت به جای ساعت و ماه و روز تبدیل به سال شد دیگر از زمانی که می‌گذرد احساس برد نمی‌کنی، وقتی به این می‌اندیشی که این لحظات عمر توست و شاید درخشان ترینشان که اینگونه بی‌تاب گذشتنشان هستی، لحظاتی منحصر به فرد و بی‌بازگشت، زمانی برای شور و اشتیاق و جذبه جوانی و تو تمام این مدت را بی‌وقفه مانند شناگری که حتی نمی‌تواند برای لحظه‌ای نفس گیری به سطح آب بیاید در این مرداب گذراندی. اندوهی تلخ جانت را می‌انبارد

۱۰۰ روز ۲۰۹ یک سال بند عمومی همراه دختران و زنان بزهکار، معتاد، قاتل و بیماری که بی‌شک تا حد زیادی محصول جامعه معیوبشان بودند و حال بیش از ۱۱ ماه زندگی در محیط ایزوله‌ای که در آن امکان هیچ گونه ارتباطی با دنیای بیرون نیست و در انقطاع کامل از هر آنچه که انسان را به دیگری، طبیعت و زندگی پیوند می‌زند به سر می‌بریم و تنها روزنه هفته‌ای ۲۰ دقیقه ملاقات کابینی با خانواده است که تهدید قطع آن اهرم فشار زندان بانانمان است. بیش از دو سال از انتخاباتی که محصول آن چیزی جز صد‌ها سال حکم زندان و… برای فرزندان این سرزمین نبوده گذشت و حال من به عنوان قدیمی‌ترین زندانی زن انتخابات در آستانهٔ سی امین سال زندگی‌ام و سومین سال حبس‌ام بدون مرخصی، ملاقات حضوری و تلفن در حال پرداختن هزینهٔ اعتراضی هستم که برتابیده نشد و از سوی کسانی که ابزار قدرت را در دست دارند تحمل نشد

من روز ۲۵ خرداد مانند ۳- ۴ میلیون نفری که برای اعلام اعتراضشان به خیابان آمدند، چنین کردم حس می‌کردم اتفاق مهمی در تاریخ کشورم در حال وقوع است که باید در آن حضور داشته باشم و تجربه‌اش کنم و تصور می‌کردم با اتکا به وعده‌هایی که تنها یک هفته پیش از در مناظرات و… داده شده بود می‌توان بعد از آن به خانه‌ام برگردم و یک کنشگر اجتماعی باقی بمانم، اما نه تنها این وعده محقق نشد و من به خانه بازنگشتم که همسرم هم به بهانهٔ پیگیری وضعیت پرونده‌ام راهی زندان شد

و حال من در حال تجربهٔ بخش‌های نانوشتهٔ تاریخ‌ام!! تجربهٔ بازجویی، تهدید و انفرادی و تجربهٔ اعدام و تبعید نزدیک‌ترین دوستانم، کسی از تخت کناری و یا از سر سفره‌ام، تجربهٔ آرزومندی بی‌پایان برای شنیدن صدای عزیز‌ترین کسانت حتی برای یک لحظه و دیدن سوگواری خاموش کسانی که حتی اجازهٔ شرکت در تشییع جنازهٔ عزیزانشان را ندارند و بی‌قراری مادرانه کسی که در عروسی فرزندش حضور نمی‌یابد، تجربهٔ بیماری، اندوه و دلتنگی که گویی این دیوارهای بلند بتنی همه را شدید‌تر و تحملشان را سخت‌تر می‌کند اما

تجربه اینجا چیزی نیست که برای کسی آرزویش را بکنی اما از ادغام رنج‌ها و شورهای نهفته در اینجان‌های مشتاق اکسیری ساخته می‌شود که به غیر از آنکه جان را می‌فرساید آنرا صیقلی می‌دهد و آن را خالص می‌کند و اینگونه است که در اینجا سی ساله می‌شوی

منبع فارسی: کمیته گزارشگران حقوق بشر

Faranak Farid

According to reliable reports from Tabriz, women’s rights activist Faranak Farid has been severely beaten by plainclothes agents at the time of her arrest.

As a result of the beating, her arm has been severely injured and her left eardrum has been seriously damaged. She has allegedly lost her hearing in that ear. Additionally, due to the lack of medical care and medical facilities at Tabriz’s police detention center, her general health condition has deteriorated.

According to the reports, during the first days of her detention, Faranak Farid was interrogated for long hours by the Tabriz Ministry of Intelligence agents. Her charges were announced as, “Insulting the Supreme Leader”, “Propaganda against the Islamic Republic regime”, and “Acting against national security”.

Faranak Farid was secretary of the First Azerbaijan Women’s Congress on March 8, 2005. She was also the editor of the women’s section of the banned journal Dilmaj and editor of the special edition of this journal.

This researcher for Azerbaijan women’s issues was arrested on September 3rd during peaceful protest gatherings against the gradual drying of Lake Orumiyeh. This peaceful gathering turned violent by the interference of security forces in Tabriz and Orumiyeh.

Source: Committee of Human Rights Reporters

وضعیت وخیم جسمانی فرانک فرید در اثر ضرب و شتم افراد لباس شخصی

بنا به اخبار موثق از تبریز فرانک فرید، فعال حقوق زنان در زمان دستگیری توسط افراد لباس شخصی مورد ضرب و شتم شدید قرار گرفته است

در نتیجه این ضرب و شتم بازوی وی به شدت آسیب دیده و همچنین پرده گوش چپ وی نیز صدمه جدی دیده است. به طوری که گفته می‌شود شنوایی خود را از دست داده است. همچنین گفته می‌شود در نتیجه عدم رسیدگی پزشکی و نبود امکانات در بازداشتگاه نیروی انتظامی تبریز حال عمومی نامبرده به وخامت گراییده است

براساس اخبار دریافتی فرانک فرید در چند روز اول بازداشت ساعات زیادی را توسط ماموران اداره اطلاعات تبریز مورد بازجویی قرار گرفته است و اتهامات «توهین به رهبری»، «تبلیغ علیه نظام جمهوری اسلامی» و «اقدام علیه امنیت ملی» به وی تفهیم شده است

فرانک فرید دبیر نخستین کنگره زنان آذربایجان در ۱۸ اسفندماه (هشتم مارس) سال ۱۳۸۳ و سردبیر سرویس زنان نشریه توقیف شده دیلماج و سردبیر ویژه نامه زنان این نشریه است

این پژوهشگر مسائل زنان آذربایجان روز شنبه ۱۲ شهریور همزمان با تجمعی که از سوی فعالین محیط زیست در اعتراض به خشک شدن تدریجی دریاچه اورومیه برگزار شده بود، بازداشت شد. این تجمع از سوی نیروهای امنیتی در تبریز و اورومیه به خشونت کشیده شد

منبع فارسی: کمیته گزارشگران حقوق بشر