At Evin prison, Shiva Nazar Ahari is not just a name. It is a sea. A sea of hope. Hope that lights up the eyes of every new prisoner. You can find the name “Shiva Nazar Ahari” in every interrogation room in Ward 209, written in a neat and legible hand on the acoustic walls. It’s not simply a name –it’s a sign. A sign that communicates, “Don’t be afraid! Resist!” It is only during the agitation of a heavy, exhausting interrogation that you are able to grasp what it means to be Shiva Nazar Ahari. In my land, the story of “Being Shiva Ahar Nazari” is the painful narrative of all human rights activists in Iran. Those who selflessly inveast their resources and their lives –bearing many crosses along the way– for the goal of establishing the full observance of human rights and human rights law in the Islamic Republic.

From human rights activism to execution

Writing about Shiva Nazar Ahari is more than writing about a human rights activist and fighter. It’s writing about those who take up the mantle of struggle to fight for establishing and consolidating their countrymen’s basic rights, without having a political agenda.  Some bear prison and torture, others exile and refuge camps.  Still, Shiva Nazar Ahari’s case is a dangerous one and the silence of the media about her is reprehensible, especially as her lawyer says Shiva’s trial date is set for September 4, for charges of moharebeh, war on god, which is punishable by execution.

On the latest developments in her case, her lawyer says: “One of Shiva Nazar Ahari’s three charges is moharebeh.  I’m wondering how to defend her in court on that one! In a conversation with my colleagues, I told them that if a few more charges like this are issued [for my clients], I’ll withdraw from all of my cases. Shiva Nazar Ahari’s trial will be held on Sept. 4, and I really have no idea what will happen –what verdict will be issued, based on what line of reasoning. If they are going to sentence her using the same logic with which they charged her, her situation may be dangerous. This is a charge that receives the death penalty.”

Mohammad Sharif goes on to say: “Shiva will stand trial at the same court branch that tried the case of Badr-al-Sadat Mofidi. In my estimation, the court’s ruling on Ms. Mofidi’s case was unconstitutional and illegal. As Shiva faces a first-degree charge of moharebeh, I am very worried about the court’s probable ruling.”

Sharif says one reason for his concern is that while a specific judge heads Branch 26 of the Revolutionary Court, a different had presided over Ms. Mofidi’s case.

He explains the three charges against Shiva: “One is moharebeh, based on Article 186. The second is ‘assembling and colluding to plan a crime,’ based on Article 610, and the third is ‘anti-regime propoganda,’ based on Article 500.”

Who is Shiva Nazar Ahari?

Shiva Nazar Ahari is a 26-year-old human rights activist specializing in child labor and the defense of political prisoners, and a former editor and current spokesperson for the Committee of Human Rights Reporters. She is also a journalist, blogger, and member of the One Million Signatures Campaign and Tara Women’s Association. Formerly a civil engineering graduate student, Ahari was expelled from university as a result of her student activism.

Ahari became involved in human rights defense in 2002 when she joined the Student Committee for Defense of Political Prisoners. In July 2004, while she was chairing this committee and at the height of youth, Shiva was arrested in front the United Nations building in Tehran during a protest by families of political prisoners.

She was arrested again during the wave of protests that followed Iran’s disputed tenth presidential elections. Intelligence agents arrested Ahari at her workplace on June 14, 2009.

Shiva’s defense attorney, Shadi Sadr, was arrested a month later on July 17, while headed for Tehran University to attend the protests that day at Friday Prayers. Sadr was beaten by plainclothes agents, seized without an arrest warrant, and transferred to an unknown location.

On July 28, in a call to her family from Evin prison, Shiva said she would be unable to contact them for some time. After spending 33 days in solitary confinement at Evin’s Ward 209, she was transferred to a general ward on August 17. During this time, she was allowed to contact her family only a few times. In one conversation, Shiva mentioned that she had filed a request for visitation with her family; however, she has been granted visitation rights to date.

On August 14, the Iran Women’s Center wrote on their website that Shiva’s family had not heard from her in 20 days and that security agents had informed them she was barred from visitation rights –a cause for serious concern about her wellbeing.

On September 1, eighty days after her arrest, the Judiciary set Shiva Nazar Ahari’s bail at $500,000, an exorbitant amount her family did not have the means to pay. Shiva’s mother appealed to the Revolutionary Court to contest the heavy bail. She was told by Investigator Sobhani, the examining judge for Shiva’s case: “Then let her remain in prison.”

After repeated visits to this court by the Nazar Ahari family, on September 16, the Judiciary reduced Shiva’s bail to $200,000.  After her family paid this amount, Shiva was released on temporary license (until her trial) from Evin prison at 9:00 pm on September 23. But this was not the end of the story.

In the wake of the death of Grand Ayatollah Montazeri, a number of people attending his funeral were arrested. These arrests, however, were made before the attendees had reached the dissident cleric’s funeral, on the road to Qom.  Shiva Nazar Ahari was among those arrested.

A woman of brave mettle

After her release on bail, Shiva Nazar Ahari began helping a young woman who had been raped at Evin by her interrogator seek legal redress. With her friends, Shiva started a campaign for Atefeh Nabavi, a student arrested during the June 15, 2009 protest march in Tehran. The campaign endeavored to push for Atefeh Nabavi to be freed from jail.

Shiva also published a piece about her experience at Evin, in which she identified Atefeh Nabavi as one of the many victims of physical torture and sexual abuse.

Defense attorney Nasrin Sotudeh, who represents Nabavi, says of Shiva’s arrest: “According to the statements of persons arrested and interrogated along with Ms. Nazar Ahari that day, she and Houman Fakhar-Moghadam (who was also out on temporary bail at the time) were interrogated about their roles in starting the ‘Atefeh Nabavi Campaign.’  My client, Ms. Atefeh Nabavi, was sentenced by Branch 12 of the Revolutionary Court to four years in prison for taking part in the June 15 march. It is stated clearly in Atefeh’s ruling that the heaviness of her sentence is a consequence of her family’s activities [in drawing media attention to her case]. The ruling blatantly ignores the first principle of indictment: individual criminal responsibility. Therefore, I think Ms. Ahar Nazari did well to start this campaign, and she has come under pressure for it.”

Making enemies in the Islamic Republic

From the morning after Ashura, when popular protests had hit a new peak, embattled Islamic Republic security agents launched an effort to fabricate an ‘organized enemy’ scenario in Iran. By linking human rights activists to the Mujahedin Khalq Organization (MKO), they attempted to present the MKO as the primary force behind the street protests. To this end, they have continued to extract coerced confessions from activists to construct this scenario –an attempt that has failed thanks to the resistance of those like Shiva Nazar Ahari and Kouhyar Goudarzi.

All political prisoners in prisons across Iran, regardless of their various ideologies, have one thing in common: they all have Shiva Ahar Nazari’s phone number. If today she is in danger of receiving the death penalty, it is because she spent her days of freedom fighting for these prisoners, taking their calls every day to listen to their grievances about torture, not being allowed to see family, and other violations of their rights. We’d better do something for this courageous defender of human rights –before it’s too late, let’s at least work to ward off the shadow of death from this tireless young fighter. When we were in jail, Shiva worked for us. Now it’s our turn.

Source: Gozaar

در عظمت شیوا نظر آهاری بودن

در زندان اوین شیوا نظر آهاری تنها یک نام نیست. یک دریچه است. دریچه ای از امید. امیدی که به دیده هر زندانی تازه واردی تنیده می شود. نام ” شیوا نظر آهاری ” را در تک تک اتاقهای بازجویی بند ۲۰۹ می توانی بیابی که با خطی خوش و خوانا روی دیوارهای آگوستیک خود نمایی می کند. نام و نشانی که تنها یک نام و نشان ساده نیست. یک علامت است. علامتی که به زبان بی زبانی می گوید: ” نترس! مقاومت کن. ” تنها در بحبوحه متلاتم یک بازجویی سنگین و طاقت فرساست که می توانی اهمیت ” شیوا نظر آهاری ” بودن را درک کنی. حکایت ” شیوا نظر آهاری ” بودن در سرزمین من حکایت دردناک تمام فعالین حقوق بشر در ایران است. آنها که بی هیچ چشمداشتی برای برقراری همه جانبه حقوق بشر و رعایت تمام قوانین مرتبط با آن از سوی جمهوری اسلامی از جان و مال خود مایه می گذارند و هر مصیبت و داغ و درفشی را به جان می خرند

از فعالیت برای حقوق بشر تا اعدام

نوشتن درباره شیوا نظر آهاری نوشتن درباره یک مبارز و فعال حقوق بشر نیست. نوشتن درباره کسانی است که نه برای اهداف و اغراض سیاسی که برای تاسیس و تثبیت حقوق اساسی هموطنانشان تن به رجرآورترین مبارزات می دهند و یا زندان و زنجیر و داغ و درفش را به جان می خرند و یا آوارگی و خانه بدوشی غربت را. با این همه وضعیت شیوا نظر آهاری وضعیت خطرناکی است و سکوت اصحاب رسانه درباره او آنهم در شرایطی که به گفته وکیل مدافعش قرار است در ۱۳شهریور به اتهام محاربه محاکمه شود، امر پسندیده ای نیست.
درباره آخرین وضعیت شیوا نظر آهاری، وکیل او می گوید: ” یکی از اتهامات سه گانه شیوا نظرآهاری محاربه است. من ازالان در این فکر هستم که باید برای دادگاه او چه گلی به سرم بگیرم.  در صحبتی که با چند نفر از همکارانم داشتم گفتم اگر یکی دو اتفاق اینگونه در صدور احکام بیافتد من از تمام پرونده‏هایم کناره گیری می‏کنم. شیوا نظر آهاری سیزدهم ماه آینده دادگاه دارد و من واقعا نمی‏دانم قرار است چه اتفاقی بیفتد و با چه منطقی و بر اساس چه موازینی برای او رای صادر کنند. واقعا اگر قرار باشد اتهامات او را، با روش بی منطق فعلی بپذیرند، وضعیت او خطرناک خواهد شد. چه اتهام محاربه شیوا نظرآهاری چه خواهد شد واقعا نمی‏دانم. نوع اتهام او مجازات اعدام دارد . ”
محمد شریف ادامه می دهد: پرونده شیوا نظرآهاری در همان شعبه ای است که پرونده بدرالسادات مفیدی در جریان است و به نظر من رای صادره در رابطه با پرونده خانم مفیدی غیرقانونی است. لذا از آنجا که محاربه در وهله نخست اتهامات مطرح شده به شیوا نظرآهاری است، من به شدت درباره رای احتمالی دادگاه نگران هستم.» به گفته شریف یکی از دلایل نگرانی وی این است که رییس شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب اسلامی شخص معینی است اما در پرونده خانم مفیدی دادرس دیگری حاضر شده بود. محمد شریف در خصوص اتهامات موکلش گفت: «به ایشان سه اتهام تفهیم شده است. یکی محاربه است، موضوع ماده ۱۸۶. دیگری اجتماع و تبانی جهت ارتکاب جرم است، موضوع ماده ۶۱۰ و در نهایت تبلیغ علیه نظام است، موضوع ماده ۵۰۰

شیوا نظر آهاری کیست؟

شیوا نظرآهاری متولد خرداد ۱۳۶۳فعال حقوق بشر، عضو هیئت موسس، دبیر سابق و سخن گوی فعلی کمیته گزارشگران حقوق بشر و فعال دفاع از زندانیان سیاسی است. او همچنین فعال حقوق کودکان کار، عضو انجمن زنان تارا، کمپین یک میلیون امضا، روزنامه‌نگار، وبلاگ نویس، و از دانشجویان محروم از تحصیل (برای کارشناسی ارشد مهندسی عمران است. شیوا نظر آهاری از سال ۱۳۸۱به کارهای حقوق بشری بخصوص حمایت از زندانیان سیاسی روی آورد و فعالیت خود را از “کمیته دانشجویی دفاع از زندانیان سیاسی” آغاز کرد.
در مرداد ماه ۱۳۸۳در اوج جوانی شیوا نظرآهاری، دبیر وقت کمیته دانشجویی دفاع از زندانیان سیاسی بود که در تجمع کمیته مزبور در جریان تجمع خانواده‌های زندانیان سیاسی در مقابل سازمان ملل بازداشت شد.
او مجددا در جریان نا آرامی‌های مربوط به اعتراضات به نتیجه انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری ایران، حوالی ساعت ۱۳:۳۰ روز یک شنبه، ۲۴ خرداد ماه ۱۳۸۸، توسط نیروهای اطلاعاتی در محل کار خود بازداشت شد.
شادی صدر وکیل مدافع او  نیز صبح جمعه ۲۶ تیر ۱۳۸۸ در حالیکه از بلوار کشاورز قصد رفتن به نماز جمعه ۲۶ تیرماه ۱۳۸۸ را داشت توسط نیروهای لباس شخصی، با خشونت و بدون حکم قضائی سوار اتومبیلی شد و به مکان نامشخصی انتقال داده شد.
روز سه شنبه، ششم مرداد ماه ۱۳۸۸، شیوا نظرآهاری در گفت و گویی کوتاه با خانواده خود از زندان اوین اعلام کرد تا مدتی از امکان برقراری تماس تلفنی محروم خواهد بود. شیوا نظر آهاری، پس از گذراندن ۳۳ روز در سلول انفرادی بند ۲۰۹، در ۲۶ تیر ماه به سلول‌های عمومی بند مزبور منتقل و در طول این مدت تنها موفق به چند تماس کوتاه با خانواده اش شده‌است. او طی این مکالمات از ارائه درخواست ملاقات با خانواده خود خبر داده که تا به امروز چنین امکانی محقق نشده‌است.
در تاریخ ۲۳ مرداد سال گذشته وبگاه کانون زنان ایرانی اعلام کرد که شیوا بیش از ۲۰ روز است که حتی موفق نشده‌است به خانواده خود تلفن کند، و مامورین امنیتی به خانواده او گفته‌اند که وی ممنوع الملاقات است. از اینرو نگرانیهای جدی در زمینه سلامتی ایشان وجود دارد.
در تاریخ ۱۰ شهریور ۱۳۸۸ پس از گذشت بیش از ۸۰ روز از دستگیری شیوا نظرآهاری، قوه قضاییه برای آزادی او درخواست قرار وثیقه بسیار سنگین پانصد میلیون تومانی نمود در حالیکه خانواده شیوا قادر به پرداخت چنین مبلغ هنگفتی نبودند. مادر شیوا به دادگاه انقلاب مراجعه و به قرار مزبور اعتراض نموده‌است اما بازپرس سبحانی (بازپرس پرونده شیوا) ضمن ممانعت از ادامه بحث گفته‌است: «پس بگذارید در زندان بماند.»
در پی مراجعات فراوان خانواده شیوا به دادگاه، در تاریخ ۲۵ شهریور از سوی قوه قضاییه قرار وثیقه وی از ۵۰۰ میلیون تومان به مبلغ ۲۰۰ میلیون تومان کاهش یافت. سپس با پرداخت این مبلغ توسط خانواده وی، شیوا نظر آهاری در ساعت ۲۱ تاریخ یک مهر ۱۳۸۸ به طور موقت از زندان اوین تا زمان تشکیل جلسه دادگاه آزاد شد اما این پایان کار نبود.
پس از درگذشت آیت‌الله منتظری برخی از کسانی که در مراسم ختم وی شرکت کرده بودند بازداشت شده‌اند. اما این بازداشت‌ها حتی اندکی پیش از رسیدن به مراسم ختم این فقیه منتقد و در راه قم انجام شد.شیوا نظرآهاری یکی از این افراد بود

همه شجاعتهای یک زن

شیوا نظر آهاری در زمان آزادی مجددش به دادخواهی دختری پرداخت که در زندان اوین توسط بازجویش مورد تجاوز قرار گرفته بود. او به همراه دوستانش کمپینی را به نام «عاطفه نبوی»، دانشجوی بازداشت شده در راهپیمایی ۲۵ خرداد به راه انداخت. این کمپین تلاش می‌کرد تا عاطفه نبوی را از زندان آزاد کند.

او پس از آنکه با گذاشتن وثیه از زندان آزاد شد، خاطراتی از  ملاقات خود با عاطفه نبوی در زندان اوین  را منتشر کرد. در این خاطرات، عاطفه نبوی یکی از قربانیان شکنجه جسمی و جنسی معرفی شده است. نسرین ستوده، حقوقدان در باره بازداشت خانم نظرآهاری، و موکلش، عاطفه نبوی می‌گوید:  مطابق اظهارات دیگر افرادی که به همراه خانم نظرآهاری چند ساعتی مورد بازداشت و بازجویی قرار گرفته اند، اتهام اصلی که برای خانم نظرآهاری و هومن فخارمقدم (که در آنزمان با قید وثیقه در مرخصی از اوین بسر میبرد) و دوستان دیگری که در آن اتوبوس بودند مطرح شده است این بوده که چرا آنها مبادرت به ایجاد «کمپین عاطفه نبوی» کرده‌اند. همان طور که می دانید موکل من، خانم عاطفه نبوی، فقط به دلیل شرکت در راهپیمایی ۲۵ خرداد به چهار سال حبس تعزیری از سوی شعبه ۱۲ دادگاه انقلاب اسلامی محکوم شده و صراحتاً در حکم صادره علیه عاطفه اعلام شده که او به دلیل فعالیت خانواده‌اش به چنین مجازات سنگینی محکوم می‌شود، یعنی مهمترین اصل حقوق کیفری که اصل شخصی بودن جرم و مجازات است در این حکم نادیده گرفته شده است. به همین دلایل من فکر می کنم خانم نظرآهاری به درستی دست به ایجاد چنین کمپینی زده و از این بابت هم تحت فشار قرار گرفته است. ”

دشمن تراشی از نوع جمهوری اسلامی

ماموران امنیتی که از فردای عاشورا کلافه از اوج گیری اعتراضات مردمی بودند، به استراتژی خلق دشمنی سازمان یافته دست زدند و در ایران تلاش کردند تا با ترتیب دادن سناریوی مرتبط کردن فعالین حقوق بشر به سازمان مجاهدین خلق آنها را عامل اصلی اعتراضات خیابانی مردم جلوه دهند. به همین منظور آنها مدتهاست که با اعمال سخت ترین شکنجه ها بر روی مدافعین حقوق بشر و اعتراف گیری از آنها سناریوی خود را تکمیل کنند. امری که با توجه به مقاومت کسانی نظیر شیوا نظر آهاری و کوهیار گودرزی به شکست انجامیده و صدور احکام سنگین برای شیوا نظر آهاری را هم باید در همین راستا بررسی کرد

اگر به زندانیان سیاسی در تمامی زندان های ایران رجوع کنید، به رغم باورها و ایدئولوژی های متنوع شان، یک چیز مشترک دارند. آن هم، شماره تلفن شیوا نظرآهاری است. شیوا نظر آهاری در شرایطی در آستانه دریافت حکم اعدام قرار دارد که در زمان آزادی اش هر روز، ساعت ها به درد دل های ایشان گوش می کرد و از دردهای شکنجه هایشان تا غم های دوری از دوستان و خانواده هایشان و حتی گله های رفیقانه از هم بندی ها و هم سلولی هایشان می شنید. بهتر است تا دیر نشده برای این فعال شجاع حقوق بشر کاری کرد. کاری که دست کم سایه شوم مرگ را از سر این مبارز خستگی ناپذیر دور کند. ما که که زندان بودیم شیوا برایمان خیلی کارها کرد. حالا نوبت ماست

• By Negar Esfandyari

By now most of us have an idea of the oppression that citizens of Iran face on adaily basis under this regime. One of the ramifications of this leadership hasbeen the people’s exclusion from the international community, the regime’swillful effort to control exposure to any external social and culturalinfluences. Deprivation from this exchange between Iranians and other nationalshas been a huge loss to both sides, and last year’s uprising and the world’ssurprised and supportive response to it was a first, auspicious moment in therecovery of this relationship.

Politicaland economic sanctions assume their hopeless role in international politics andthose on the receiving end of their trail continue on in resignation to yetanother harsh consequence of the respective determination of the powers thatbe. But what now comes as a fresh blow is the imposition of new sanctions incompletely virgin territory, away from the political arena, dead centre of theArts.

On 6 July 2010,YouTube announced the launch of Life in ADay, an experimental documentary incorporating footage submitted by YouTubeusers, calling for “thousands of people everywhere in theworld…on a single day, which is the 24 July this year to film someaspect of their day and then post it onto YouTube so that we can use it to makea film that is a record of what it’s like to be alive on that one day”.

For the many Iranianactive YouTube members this was a sensational opportunity to finally contribute,participate and share in a non-political world community project easily througha medium they knew well. After all it was the 2009 elections that inspiredcitizen filming in Iran and championedYouTube’s direct route to the world outside. Conversely it was this veryfilming of Iranians on the streets and the brutality that ensued thatcatapulted YouTube into newsrooms worldwide and signalled it as a potent newssource.

A slap in the facethen when it came to browsing the FAQ (frequently asked questions) on the Life in a Day website to read “Anyoneover 13 years old can submit footage, except for residents and nationals ofIran, Syria, Cuba, Sudan, North Korea and Burma (Myanmar), and/or any otherpersons and entities restricted by US export controls and sanctionsprogrammes.” So “The story of a single day on earth… Oneworld, 24 hours, 6 billion perspectives” is actively boycotting 1.5 billion ofthe 6 billion perspectives it pursues. Granted, YouTube is currently blocked in China but then theanticipated “6 billion perpectives” should be more accurately billed at 5billion – you can’t include a nation for the dramatic statistics and excludeher for the inconvenience.

And so a great disappointment. The past year has altered perceptionof people in Iran after exposure to the true social climate there. And there isso much more to know. Wouldn’t it be great to haveincluded these countries – to have seen something of daily life rather than theusual imagery, to have seen what they come up with – and left it to theindividuals to overcome what is necessary to contribute by choice? That wouldhave been more in step with the bountyand liberality of the project, especially given that most submissions willnaturally end up on the cutting room floor aspart of the course. Instead this decision is mean-spirited and hasty andcompromises the completeness of a project intended to be truly universal whenit is not open to all. Least onecelebrating diversity and the exchange of parallel lives.

YouTube has beendescribed as being “a ‘Speakers’ Corner’ that both embodies and promotesdemocracy”. A valid appraisal so why the concern and involvement with political sanctions? Is the film US government funded I wonder?Is YouTube US government funded even? This still wouldn’t have made sense: the USsenate has allocated $55m to the Victims of Iranian Censorship Act (VOICE) tohelp Iranians evade government censorship of the internet and to put pressureon foreign companies not to help Iran in its repressive measures.

Perhaps there was an issue relating to plannedscreening at the 2011 Sundance Film Festival. Surely not when the SundanceInstitute prides itself onproviding a forum for film makers “to explore their stories free fromcommercial and political pressures”. Even Korean electronics giant LG (Life’sGood) partnering the project says: “Using video footage to bring peopletogether to share their diverse perspectives and experiences helps enrich allour lives. Life in a Day is a perfect fit with our core values: Humanity,Pleasure, Curiosity, and an Optimistic Energy”. Poignantly, these four characteristicsperfectly fit the Iranian psyche.

Looking to theLife in a Day team, the film’smulti-national footage will be directed by Kevin MacDonald who made One Day in September and Touching the Void, both provocativefilms that don’t succumb to public expectation. As the morefamous member of the team, Executive Producer Ridley Scott, acclaimed director of Blade Runner and Gladiator’s name has come under attack, circling Iranian Internet forums and inspring anaccomplished group of Iranian film makers in Amsterdam to create their own Iranian version of the Life in a Dayconcept in retaliation. Ironically, it was Scott who directed the campaign that launched Apple Mac computers in1984.

In this ad, in an Orwellian depiction of the Big Brother state of Nineteen Eighty-four, Macs are coming tosave man from conformity, with the strapline “With Macintosh1984 will not be 1984″. This feared dystopian society is characterised by a large military-like police force, different kinds ofrepressive social control systems and an absence of individual freedoms. Allnow rather too familiar for comfort.

Source: Revolutionary Road blog

روزی که ما را حذف کردند، رسانه‌ای از دل مردم برخواست

یوتیوب در جریان پروژه ضبط “یک روز زندگی” توسط مردم دنیا اعلام کرده بود که مردم ایران نمیتوانند تصاویری از یک روزشان را به صورت فیلم برای این طرح جهانی ارسال کنند

از گفت و گوهای غیر رسمی با  “کوین مک‌دونالد” و “ریدلی اسکات” چنین برمیآید که دست‌اندرکاران این پروژه با حذف مردم ایران زیاد موافق نیستند؛ اما ظاهرا قدرت تحریم‌های اقتصادی آمریکا بیشتر میچربدبه هر حال هرچه باشد همکاری این دو هنرمند با پروژه‌ای که بخش بزرگی از جمعیت پویا و مترقی دنیا را با ملاحظات سیاسی و حکومتی حذف میکند خود جای بحث است. ظاهرا هیجان این پروژه تا جائی پیش رفته که موضوع آزادی بیان و حقوق پایه‌ای شهروندانی که از این فیلم کنار گذاشته شده‌اند را حاشیه ای کرده است

این حرکت از جنس حذف رسمی و عینی صدای مردم و خفقان موجود از سوی حاکمیت ایران و کشورهای محروم شده است که این بار از غرب طلوع کرده، چنین رفتارهائی باید از جانب مردمان حذف شده با واکنش جدی و همه جانبه مواجه شود. ارتباط با رسانه دو طرفه است و این کار میتواند اعتماد و تداوم همکاری فعالین ایرانی با یوتیوب را تحت تاثیر قرار دهد

چنین برخوردهائی ضمن پررنگ کردن نقش روزنامه نگاری شهروندی و رسانه‌های خرد، نمونه کامل ابزارشدن شبکه‌های اجتماعی در دست حاکمیت است. صدا و سیما، کیهان، فارس نیوز و غیره در ایران و بی تعارف رسانه هائی مثل فاکس نیوز، سی‌ان‌ان، ان‌بی‌سی وغیره در آمریکا نهادهای ارتزاق خبری دولتها هستند

هرچند تفاوتهائی هست اما نباید فراموش کنیم که پاسخ رسانه‌ای ما چیزی غیر از این دو گزینه است. تلاش برای ایجاد رسانه‌های مردمی و مستقل بر پایه مشارکت وسیع اجتماعی، ضمن کنار زدن حاکمیت رسانه‌های کلان میتواند دریچه تازه‌ای به روی مردم برای بروز توانائی‌های فردی و خواست‌های جمعیشان باز کند

به هر حال شکستن مرزها و ساختار رسانه‌های کلان در جهت بال و پر دادن به توانائیهای مردم ایران، وظیفه اهل فن و صاحب‌نظران حرفه‌ای عرصه رسانه و ارتباطات است. امری که به نظر می‌رسد جمعی از روزنامه‌نگاران، فیلم‌سازان، هنرمندان و اهل رسانه در بنیاد ایران‌ندا به سمت آن خیز برداشته‌اند

در همین زمینه با کانال چهار انگلستان مصاحبه‌ای تلفنی داشتم که با تماس مسولین پروژه یوتیوب و طرح روابط و ضوابط قانونی و مناسبات فی‌مابین رسانه‌ای از پخش آن جلوگیری به عمل آمد اما دوست و همکارم نگار اسفندیاری در وبسایت گاردین مطلبی با همین موضوع منتشر کرد که مناسب دیدم متن فارسی نوشته‌اش را کمی ایرانیزه کنم و اینجا به همخوانی بگزارم

***

ششم ژوئیه امسال بود که یوتیوب در فراخوانی عمومی صدها هزار نفر از مردم دنیا را به ساخت فیلمی تشویق کرد که در آن هر کسی با ابزار شخصی خودش باید “یک روز زندگی” را به تصویر میکشید و روی وبسایت بارگزاری میکرد. این روز 24 جولای بود و هرکسی از هرگوشه دنیا میتوانست تصاویر “یک روز زندگی” خودش را برای یوتیوب ارسال کند تا نهایتا در قالب فیلمی مستند تدوین و منتشر شود

شرکت در این پروژه غیر سیاسی فرصت پرشور و مناسبی بود تا کاربران ایرانی یوتیوب “یک روز زندگی” خودشان را به دنیا نشان دهد

پیش از این کاربران ایرانی یوتیوب با ارسال هزاران فیلم و تصویر و کلیپ از جریان انتخابات و اعتراضات پس از آن، یوتیوب را به یکی از  کانال‌های معتبر اخبار ایران تبدیل کرده بودند. یا به عبارتی ارسال تصاویر سرکوب و خشونت توسط شهروندان روزنامه نگار ایرانی و واسطه شدن این وبسایت برای ارتباط ایرانیان با جهان خارج، اعتباری دو چندان به این وبسایت بخشیده بود

تا اینجای کار خوب به نظر میرسد اما زمانیکه صفحه پرسش و پاسخ این پروژه را خواندیم تا از چند و چون کار آگاه شویم انگار سیلی به صورتمان زده باشند. آنجا نوشته بود: هرکسی که بالای سیزده سال سن دارد میتواند تصاویر ” یک روز زندگی” خودش را ارسال کند غیر از شهروندان کشورهای ایران، سوریه، کوبا، کره شمالی و برمه و همه کسانی که تحت تحریم‌های اقتصادی آمریکا هستند. با این حساب و با توجه به اینکه یوتیوب در حال حاظر در چین مسدود است، بیش از 1.5 بیلیون نفر از به تصویر کشیدن چشم انداز زندگیشان محروم میشوند، در حالیکه در آمار وبسایت بحث بر سر مشارکت 6 بیلیون نفر، یعنی همه مردم جهان است. ظاهرا یوتیوب آمار کل شهروندان دنیا را برای تبلیغات دراماتیک خودش استفاده کرده اما جائیکه پای واقعیت به میان میآید بیش از 1.5 بیلیون نفر را از مشارکت محروم کرده است

بهتر نبود این کشورها هم داخل میشدند به جای اینکه تصاویری معمولی از یک روز زندگی تکراری در غرب را ببینیم؟ مطمئنا میشد با روح بزرگتری این پروژه را پیش برد، مخصوصا اینکه بسیاری از این برشها نهایتا در کف اتقاق به پایان خواهد رسید و خاک خواهند خورد. به هر حال با هر تفسیری قضیه را ببینیم این تصمیم غیردوستانه و عجولی بود که علیرغم ظاهر فراگیر و بین‌المللی‌اش، منحصر به کشورهائی خاص و محدود است

چنانچه ارزیابی معتبری از یوتیوب داشته باشیم باید از این وبسایت به عنوان مکانی جهت تمرین و ترویج دموکراسی مشارکتی یاد کنیم، با این وصف این وبسایت چرا باید نگران و همراه تحریم‌های سیاسی باشد؟ حتی اگر فیلم “یک روز زندگی” توسط دولت آمریکا اسپانسر شود باز این موضوع قابل درک نیست چرا که همین چند وقت پیش بود که سنای آمریکا 50 میلیون دلار به ایرانیان قربانی سانسور اختصاص داد تا امکانی برای آنها فراهم شود و از سد سانسور و فیلترهای اینترنتی دولت خلاص شوند. حال چگونه است که چنین پروژه عظیمی به جای اینکه به کمپانیهای دیگر فشار بیاورد و در کارزاری جهانی برای آزادی بیان و گستردگی اندیشه و چشم اندازها بیاندیشد اینگونه با اقدامی حذفی و جانبدارانه بخش عظیمی از مردم را محروم میکند؟

یک روز زندگی برای نمایش در فستیوال فیلم ساندنس در سال 2011 تهیه میشود. انستیتو ساندنس باید به خودش افتخار کند که مجمعی برای بازار فیلمسازان و تصاویر نامحدود مجانی فراهم کرده است. در این بین حتی کمپانی عظیم کره‌ای (ال-جی) در همکاری با این پروژه میگوید: استفاده از تصاویر مردم برای نزدیک شدن و به اشتراک گذاشتن دیدگاه‌های مختلف و تجربیات گوناگون به غنی شدن زندگی همه ما کمک میکند. این کمپانی معتقد است فیلم “زندگی در یک روز” با ارزشهای اصلی ما که همان انسانیت، کنجکاوی، انرژی مثبت و خوش‌بینی است منطبق است

این فیلم که قرار است با تصاویر چند ملیتی ساخته شود توسط “کوین مک دونالد” سازنده فیلمهائی همچون “یک روز در سپتامبر” و “تماس با باطل” ساخته خواهد شد، فیلمهای تحریک آمیزی که هیچگاه تسلیم انتظارات عمومی نشد. کارگردانی این فیلم نیز بر عهده “ریدلی اسکات” است کسی که فیلم‌هائی همچون “بلید رانر” و “گلادیاتور” را در کارنامه خود دارد. ریدلی اسکات با کارگردانی این پروژه علیرغم محبوبیت نسبی‌اش، به سوژه انتقاد و بحث بسیاری از فوروم‌های اینترنتی ایران تبدیل شده است

این ریدلی اسکات بود که در 1984 در همکاری با کمپین تبلیغاتی مکینتاش اولین ویدئوهای تبلیغاتی “اپل” را ساخت. اسکات در این ویدئوی معروف که اغازگر ورود محصولات مکینتاش به عرصه زندگی انسانها بود با نگرشی “اورولی” و دولت “برادر بزرگ” در کتاب  1984 قصد دارد تبعیت گوسفندوار انسانها از وضعیت موجود رادر هم بشکند. اسکات پیام این ویدئو را چنین به مخاطب میرساند: با مکینتاش، 1984 دیگر 1984 نخواهد بود

ریدلی اسکات  26 سال پیش جامعه مسخ شده، پلیسی و میلیتاریزه شده‌ای را نقد و مصور میکند که تحت تسلط دیکتاتوری نظام مرکزی، جائی برای آزادیهای فردی و مشارکت جمعی نمیگذارد؛ صحنه هائی که امروز برای ایرانیان بسیار آشناست و ریدلی اسکات نمیخواهد آنها را به تصویربکشد

منبع: وبلاگ باریکاد

Chant: “Liar liar, where are your 63 % supporters…”

Tehran, May 28 – Inmates of a prison cellblock in Karaj known as the “Doghouse” are harassed and tortured; their hands, feet or jaws sometimes broken in brutal treatment by the head of the unit, where they are sent for protesting, Iran Focus has learnt.

Saman Mohammadian and Mohsen Bigvand, two of the Gohardasht Prison inmates in question, are currently hospitalised in the infirmary, and more than a dozen are in solitary confinement, according to human rights and democracy activists in Iran.

Another of the many Doghouse prisoners tortured is Bahram Tasviri, a 30-year-old who has been jailed for six years. Tasviri was thrown in solitary for five days about six weeks ago after protesting insults by Yusefi, a prison official, against his family.

Tasviri requested to call his family but prison officials refused. According to the reports, the Doghouse head, Hassan Akharian, called Tasviri’s mother and told her that her son had passed away and his body was in the hospital for them to collect for burial. Tasviri’s mother had a heart attack and was hospitalised after hearing this news.

Akharian then told Tasviri that his mother had been hospitalised. Tasviri asked to call his family and again he was denied the phone call. This is while his five days in solitary had ended and he was going into the seventh day. But prison officials refused to take him out of solitary. He then asked to see the prison warden, but this request was refused as well. Finally to end the intolerable condition in which he was kept, Tasviri immolated himself. Prison guards stormed his cell and sprayed pepper gas in his eyes and beat him in the face and head with clubs.

Tasviri was taken to another cell used for torturing prisoners while his body was burned. He was shackled and blindfolded and tortured for a long time with clubs. His hands and feet broke as a result. Then he was stripped and sodomised with clubs by Mirza Aqayi, the officer in charge, and two guards named Yusefi and Shirkhani. This defenceless prisoner passed out as a result of the torture and the guards splashed water in his face until he came to and repeated the sexual torture. All the tortures were carried out under the supervision of Hassan Akharian.

Tasviri was then taken back to the solitary cell. He was stripped and left without any covering or blankets on the cement floor of the cell which was dampened by prison guards. Tasviri was kept in this condition for one month with a broken hand and foot and while his body was injured, bruised and bloody. His feet became infected after a while and he went into a coma and prison guards were forced to take him to the infirmary. The infirmary at first refused to take him in because he was near death and did not want to take his responsibility. Finally Dr. Razavi took him in and after he became conscious, told prison officials that he needed an urgent surgery. But Akharian refused and threw him in solitary again until after two days, he was taken for an operation because of pressure from the infirmary.

The Tasviri family filed a suit against the crimes committed against their son in prison and Bahram Tasviri also filed a complaint to the prison inspection department. A person by the name of Reza Torabian has threatened him that if he does not take back his complaint, he will have to face the consequences. There is a chance he will be killed in prison.

On Saturday and Sunday, Akharian beat Tasviri again in front of other prisoners with a baton, trying to pressure him into taking back his complaint.

Other prisoners have the same situation and a number of them are still in solitary. They are Ahmad Ashkan, Reza Jalaleh, Majid Afshar, Mohsen Bigvand, Taqi Nazari, Mehdi Surani (his jaw broke as a result of the tortures and he is in solitary), Qeisar Ismaili, Majid Mahmoudi, Naser Quchanlou, Hossein Karimi, Hamid Ashki, Shir-Mohammad Mohammadi and Hassan Sharifi who has been kept in solitary for six months for no reason and is tortured on a daily basis.

Translated by Iran focus

جنایات هولناکی که در سلول های انفرادی (سگدونی) علیه زندانیان روی می دهد

بنابه گزارشات رسیده به “فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران” پرده برداشتن ازجنایاتی هولناک و غیر قابل تصور که علیه زندانیان بی دفاع در سلولهای انفرادی معروف به سگدونی در بند ۱ زندان گوهردشت بطور سازمان یافته و سیستماتیک روی میدهد.
زندانیان بی دفاع و اسیر که اکثر آنها جوانان هستند بدلیل اعتراض به برخوردها و رفتار های قرون وسطائی رئیس بند حسن آخریان که شکنجه گری بی رحم و جلادی به تمام معنا و همدستان او در این بند و در کل در زندان صورت می گیرد به شکنجه گاه منتقل می شوند. زندانیان بی دفاع به سلولها انفرادی معروف به سگدونی انتقال داده می شوند.

آنها را تحت شکنجه های وحشیانه قرار می دهند که منجر به شکسته شدن دست و پاهایشان می شود که تا به حال چند مورد آن گزارش شده است و در حال حاضر ۲ نفر از آنها در بهداری زندان گوهردشت کرج بستری هستند که به نام های سامان محمدیان و محسن بیگوند می باشند.عمل ضد بشری و جنایتکارانه که علیه تعداد زیادی از زندانیان بکار برده شده است تجاوز جنسی و یا استعمال باتون به زندانی بی دفاع در حالی که به آنها دست بند،پابند و چشم بند زده شده است و پس از شکنجه طولانی و شکستن پا و دستان آنها این شکنجه جنایتکارانه صورت می گیرد. تماس حسن آخریان با مادر یکی از زندانیان و اعلام فوت فرزندش و اینکه می تواند جسد وی را از بیمارستان تحویل بگیرید منجر به سکته قلبی و انتقال این مادر به بیمارستان شد. زندانیان در سلولهایی نگهداری می شوند که فاقد سرویس بهداشتی است و به آنها اجازه استفاده از سرویس بهداشتی داده نمی شود.آنها برای مدتی طولانی گاها تا چند هفته با این وضعیت مواجه هستند/عریان کردن زندانی و گرفتن پتو و تمام امکانات پوششی و مرطوب نگه داشتن کف سلول که سیمانی است و باید زندانی بر روی آن استراحت کند /قطع کامل داروهای زندانی برای مدت طولانی/به صورت روزانه مورد شکنجه قرار دادن زندانی با باتون و پاشیدن گاز فلفل و اشک آورد به درون سلول/پاشیدن محتویان کپسول آتش نشانی به صورت زندانی / توهین خانوادگی به زندانی/ زندانیانی که دست و پای انها شکسته شده است برای مدتی طولانی نگه داشتن در سلول تا دچار عفونت شدید شوند و حتی در آستانه مرگ قرار گیرند/قطع ارتباط کامل زندانی با خانواده و جهان خارج از سلول/ غذا دادن به زندانی در حد زنده ماندن/شکنجه زندانی بدلیل شکایت وی و یا خانواده اتش از شکنجه گران و گرفتن رضایت اجباری از او / قتل زندانیان در زیر شکنجه و اعلام علت آن بعنوان خودکشی و یا مصرف بیش از حد مواد مخدر و موارد متعدد دیگر.
یکی از ده ها زندانی که دچار چنین شرایط هولناکی در سلولهای انفرادی معروف به سگدونی شده است آقای بهرام تصویری ۳۰ ساله و ۶ سال است که در زندان در حالت بلاتکلیف بسر می برد. او در حدود ۶ هفته پیش به دلیل اعتراض به توهینهای خانوادگی پاسداربندی بنام یوسفی برای ۵ روز به سلول انفرادی منتقل می شود.آقای تصویری از آنها می خواهد که به او اجازه بدهند که با خانواده اش تماس بگیرد.اما آنها به او اجازه تماس با خانواده اش نمی دهند . حسن آخریان با خانواده این زندانی تماس می گیرد و به مادر آقای تصویری اطلاع میدهد که فرزندش فوت کرده است و جسد او در بیمارستان است و می تواند جسد او را تحویل بگیرید.مادرآقای تصویری وقتی این خبر را می شنود دچار سکته قلبی می شود و به بیمارستان انتقال می یابد.حسن آخریان بعد از اینکه متوجه می شود که مادر آقای تصویری دچار سکته قلبی شده است و در بیمارستا بستری می باشد به بهرام تصویری خبر سکته و بستری شدن ماردش را می دهد. آقای تصویر خواهان تماس با خانواده می شود و از طرفی ۵ روز سلول انفرادی او پایان یافته و به روز هفتم کشیده شده است اما از خارج کردن او از سلول انفرادی خوداری می کنند.او خواستار ملاقات با رئیس زندان می شود ولی به حرفهای او گوش فرا داده نمی شود. تا اینکه برای پایان دادن به شرایط سخت و طاقت فرسا اقدام به خودسوزی می کند.پاسداربندها به سلول او یورش می برند به چشمانش گاز فلفل و اشک آور می زنند و با باتون به سر و صورت او می کوبند .
زندانی بهرام تصویری بابدنی سوخته به سلولی که محل شکنجه زندانیان است برده می شود و به او دست بند،پابند و چشم بند می زنند و برای مدت طولانی اورا با باتون شکنجه می کنند در اثر این شکنجه ها دست و پای او را شکستند و سپس لباسهای او را از تنش خارج کردند. افسر کشیک فردی بنام میرزا آقایی و دو پاسداربند به نام های یوسفی و شیرخوانی باتون را به او استعمال می کنند. این زندانی بی دفاع در اثر این شکنجه بیهوش می شود و با ریختن آب بر روی او،وی را دوباره بهوش می آورند و شکنجه جنسی دوبار تکرار می شود.تمامی این شکنجه ها با حضور و شرکت حسن آخریان رئیس بند ۱ صورت می گیرد.
سپس زندانی بهرام تصویری به سلول انفرادی بازگردانده می شود.او را عریان می کنند و بدون داشتن پتو و یا هر پوشش دیگری بر روی کف سیمانی سلول رها می کنند و هر از چند گاهی کف سلول آب می ریزند.این زندانی بی دفاع در حالی که پاها و دستانش شکسته شده بود و بدنش مجروح و خونین بود به مدت یک ماه در آن شرایط به حال خود رها شده بود .شکستگی پای او دچار عفونت می شود و او به اغما فرو می رود و ناچارا وی را به بهداری زندان منتقل می کنند. بهداری زندان از تحویل گرفتن او برای مدتی خوداری می کند چونکه در آستانه مرگ قرار داشت و نمی خواست مسئولیت او را بپذیرد. نهایتا فردی بنام دکتر رضوی او را بستری می کند و پس از بهوش آمدن به آنها می گوید باید تحت عمل جراحی فوری قرار گیرد ولی حسن آخریان با عمل جراحی وی مخالفت می کند و او را به سلولهای انفرادی بازمی گرداند که با فشار پزشکان بهداری او بعد از دو روز تحت عمل جراحی قرار می گیرد.
خانواده آقای تصویری برای رسیدگی به جنایتی که علیه فرزندشان روا داشته شده شکایتی را تنظیم کرده اند و همچنین خود آقای بهرام تصویری به بازرسی زندان شکایت کرده است. فردی بنام رضا ترابیان او را تهدید کرده است که در صورت عدم رضایت عواقب وخیم آن را خواهد دید .و حتی احتمال قتل او در زندان وجود دارد.ترابیان می گوید پزشک قانونی به حرفهای تو و خانواده ات گوش نخواهد کرد و به حرفهای زندان گوش می دهد تو کی طی این مدت موارد زیادی را دیده ای.
در طی روزهای شنبه و یکشنبه حسن آخریان بدلیل شکایت کردن آقای تصویری و خانواده اش در مقابل چشمان سایر زندانیان او را برای مدت طولانی با باتون مورد شکنجه قرار داد. آخریان این زندانی را با شکنجه تحت فشار قرار داده است که باید رضایت بدهد و از شکایت خود منصرف شود.
زندانیان بی دفاع دیگری که با چنین شرایط مواجه شده اند و تعدادی از آنها هنوز در سلولهای انفرادی بسر می برند عبارتند از؛ احمد اشکان،رضا جلاله ،مجید افشار،محسن بیگوند ،نقی نظری،مهدی سورانی (در اثر شکنجه فکش را شکسته شده و در سلولهای انفرادی است)، قیصر اسماعیلی ،مجید محمودی،ناصر قوچان لو ،حسین کریمی،حمید اشکی ،شیر محمد محمدی،حسن شریفی،۶ ماه که بی جهت در سلولها انفرادی است و بصورت روزانه تحت شکنجه قرار دارد.