At Evin prison, Shiva Nazar Ahari is not just a name. It is a sea. A sea of hope. Hope that lights up the eyes of every new prisoner. You can find the name “Shiva Nazar Ahari” in every interrogation room in Ward 209, written in a neat and legible hand on the acoustic walls. It’s not simply a name –it’s a sign. A sign that communicates, “Don’t be afraid! Resist!” It is only during the agitation of a heavy, exhausting interrogation that you are able to grasp what it means to be Shiva Nazar Ahari. In my land, the story of “Being Shiva Ahar Nazari” is the painful narrative of all human rights activists in Iran. Those who selflessly inveast their resources and their lives –bearing many crosses along the way– for the goal of establishing the full observance of human rights and human rights law in the Islamic Republic.

From human rights activism to execution

Writing about Shiva Nazar Ahari is more than writing about a human rights activist and fighter. It’s writing about those who take up the mantle of struggle to fight for establishing and consolidating their countrymen’s basic rights, without having a political agenda.  Some bear prison and torture, others exile and refuge camps.  Still, Shiva Nazar Ahari’s case is a dangerous one and the silence of the media about her is reprehensible, especially as her lawyer says Shiva’s trial date is set for September 4, for charges of moharebeh, war on god, which is punishable by execution.

On the latest developments in her case, her lawyer says: “One of Shiva Nazar Ahari’s three charges is moharebeh.  I’m wondering how to defend her in court on that one! In a conversation with my colleagues, I told them that if a few more charges like this are issued [for my clients], I’ll withdraw from all of my cases. Shiva Nazar Ahari’s trial will be held on Sept. 4, and I really have no idea what will happen –what verdict will be issued, based on what line of reasoning. If they are going to sentence her using the same logic with which they charged her, her situation may be dangerous. This is a charge that receives the death penalty.”

Mohammad Sharif goes on to say: “Shiva will stand trial at the same court branch that tried the case of Badr-al-Sadat Mofidi. In my estimation, the court’s ruling on Ms. Mofidi’s case was unconstitutional and illegal. As Shiva faces a first-degree charge of moharebeh, I am very worried about the court’s probable ruling.”

Sharif says one reason for his concern is that while a specific judge heads Branch 26 of the Revolutionary Court, a different had presided over Ms. Mofidi’s case.

He explains the three charges against Shiva: “One is moharebeh, based on Article 186. The second is ‘assembling and colluding to plan a crime,’ based on Article 610, and the third is ‘anti-regime propoganda,’ based on Article 500.”

Who is Shiva Nazar Ahari?

Shiva Nazar Ahari is a 26-year-old human rights activist specializing in child labor and the defense of political prisoners, and a former editor and current spokesperson for the Committee of Human Rights Reporters. She is also a journalist, blogger, and member of the One Million Signatures Campaign and Tara Women’s Association. Formerly a civil engineering graduate student, Ahari was expelled from university as a result of her student activism.

Ahari became involved in human rights defense in 2002 when she joined the Student Committee for Defense of Political Prisoners. In July 2004, while she was chairing this committee and at the height of youth, Shiva was arrested in front the United Nations building in Tehran during a protest by families of political prisoners.

She was arrested again during the wave of protests that followed Iran’s disputed tenth presidential elections. Intelligence agents arrested Ahari at her workplace on June 14, 2009.

Shiva’s defense attorney, Shadi Sadr, was arrested a month later on July 17, while headed for Tehran University to attend the protests that day at Friday Prayers. Sadr was beaten by plainclothes agents, seized without an arrest warrant, and transferred to an unknown location.

On July 28, in a call to her family from Evin prison, Shiva said she would be unable to contact them for some time. After spending 33 days in solitary confinement at Evin’s Ward 209, she was transferred to a general ward on August 17. During this time, she was allowed to contact her family only a few times. In one conversation, Shiva mentioned that she had filed a request for visitation with her family; however, she has been granted visitation rights to date.

On August 14, the Iran Women’s Center wrote on their website that Shiva’s family had not heard from her in 20 days and that security agents had informed them she was barred from visitation rights –a cause for serious concern about her wellbeing.

On September 1, eighty days after her arrest, the Judiciary set Shiva Nazar Ahari’s bail at $500,000, an exorbitant amount her family did not have the means to pay. Shiva’s mother appealed to the Revolutionary Court to contest the heavy bail. She was told by Investigator Sobhani, the examining judge for Shiva’s case: “Then let her remain in prison.”

After repeated visits to this court by the Nazar Ahari family, on September 16, the Judiciary reduced Shiva’s bail to $200,000.  After her family paid this amount, Shiva was released on temporary license (until her trial) from Evin prison at 9:00 pm on September 23. But this was not the end of the story.

In the wake of the death of Grand Ayatollah Montazeri, a number of people attending his funeral were arrested. These arrests, however, were made before the attendees had reached the dissident cleric’s funeral, on the road to Qom.  Shiva Nazar Ahari was among those arrested.

A woman of brave mettle

After her release on bail, Shiva Nazar Ahari began helping a young woman who had been raped at Evin by her interrogator seek legal redress. With her friends, Shiva started a campaign for Atefeh Nabavi, a student arrested during the June 15, 2009 protest march in Tehran. The campaign endeavored to push for Atefeh Nabavi to be freed from jail.

Shiva also published a piece about her experience at Evin, in which she identified Atefeh Nabavi as one of the many victims of physical torture and sexual abuse.

Defense attorney Nasrin Sotudeh, who represents Nabavi, says of Shiva’s arrest: “According to the statements of persons arrested and interrogated along with Ms. Nazar Ahari that day, she and Houman Fakhar-Moghadam (who was also out on temporary bail at the time) were interrogated about their roles in starting the ‘Atefeh Nabavi Campaign.’  My client, Ms. Atefeh Nabavi, was sentenced by Branch 12 of the Revolutionary Court to four years in prison for taking part in the June 15 march. It is stated clearly in Atefeh’s ruling that the heaviness of her sentence is a consequence of her family’s activities [in drawing media attention to her case]. The ruling blatantly ignores the first principle of indictment: individual criminal responsibility. Therefore, I think Ms. Ahar Nazari did well to start this campaign, and she has come under pressure for it.”

Making enemies in the Islamic Republic

From the morning after Ashura, when popular protests had hit a new peak, embattled Islamic Republic security agents launched an effort to fabricate an ‘organized enemy’ scenario in Iran. By linking human rights activists to the Mujahedin Khalq Organization (MKO), they attempted to present the MKO as the primary force behind the street protests. To this end, they have continued to extract coerced confessions from activists to construct this scenario –an attempt that has failed thanks to the resistance of those like Shiva Nazar Ahari and Kouhyar Goudarzi.

All political prisoners in prisons across Iran, regardless of their various ideologies, have one thing in common: they all have Shiva Ahar Nazari’s phone number. If today she is in danger of receiving the death penalty, it is because she spent her days of freedom fighting for these prisoners, taking their calls every day to listen to their grievances about torture, not being allowed to see family, and other violations of their rights. We’d better do something for this courageous defender of human rights –before it’s too late, let’s at least work to ward off the shadow of death from this tireless young fighter. When we were in jail, Shiva worked for us. Now it’s our turn.

Source: Gozaar

در عظمت شیوا نظر آهاری بودن

در زندان اوین شیوا نظر آهاری تنها یک نام نیست. یک دریچه است. دریچه ای از امید. امیدی که به دیده هر زندانی تازه واردی تنیده می شود. نام ” شیوا نظر آهاری ” را در تک تک اتاقهای بازجویی بند ۲۰۹ می توانی بیابی که با خطی خوش و خوانا روی دیوارهای آگوستیک خود نمایی می کند. نام و نشانی که تنها یک نام و نشان ساده نیست. یک علامت است. علامتی که به زبان بی زبانی می گوید: ” نترس! مقاومت کن. ” تنها در بحبوحه متلاتم یک بازجویی سنگین و طاقت فرساست که می توانی اهمیت ” شیوا نظر آهاری ” بودن را درک کنی. حکایت ” شیوا نظر آهاری ” بودن در سرزمین من حکایت دردناک تمام فعالین حقوق بشر در ایران است. آنها که بی هیچ چشمداشتی برای برقراری همه جانبه حقوق بشر و رعایت تمام قوانین مرتبط با آن از سوی جمهوری اسلامی از جان و مال خود مایه می گذارند و هر مصیبت و داغ و درفشی را به جان می خرند

از فعالیت برای حقوق بشر تا اعدام

نوشتن درباره شیوا نظر آهاری نوشتن درباره یک مبارز و فعال حقوق بشر نیست. نوشتن درباره کسانی است که نه برای اهداف و اغراض سیاسی که برای تاسیس و تثبیت حقوق اساسی هموطنانشان تن به رجرآورترین مبارزات می دهند و یا زندان و زنجیر و داغ و درفش را به جان می خرند و یا آوارگی و خانه بدوشی غربت را. با این همه وضعیت شیوا نظر آهاری وضعیت خطرناکی است و سکوت اصحاب رسانه درباره او آنهم در شرایطی که به گفته وکیل مدافعش قرار است در ۱۳شهریور به اتهام محاربه محاکمه شود، امر پسندیده ای نیست.
درباره آخرین وضعیت شیوا نظر آهاری، وکیل او می گوید: ” یکی از اتهامات سه گانه شیوا نظرآهاری محاربه است. من ازالان در این فکر هستم که باید برای دادگاه او چه گلی به سرم بگیرم.  در صحبتی که با چند نفر از همکارانم داشتم گفتم اگر یکی دو اتفاق اینگونه در صدور احکام بیافتد من از تمام پرونده‏هایم کناره گیری می‏کنم. شیوا نظر آهاری سیزدهم ماه آینده دادگاه دارد و من واقعا نمی‏دانم قرار است چه اتفاقی بیفتد و با چه منطقی و بر اساس چه موازینی برای او رای صادر کنند. واقعا اگر قرار باشد اتهامات او را، با روش بی منطق فعلی بپذیرند، وضعیت او خطرناک خواهد شد. چه اتهام محاربه شیوا نظرآهاری چه خواهد شد واقعا نمی‏دانم. نوع اتهام او مجازات اعدام دارد . ”
محمد شریف ادامه می دهد: پرونده شیوا نظرآهاری در همان شعبه ای است که پرونده بدرالسادات مفیدی در جریان است و به نظر من رای صادره در رابطه با پرونده خانم مفیدی غیرقانونی است. لذا از آنجا که محاربه در وهله نخست اتهامات مطرح شده به شیوا نظرآهاری است، من به شدت درباره رای احتمالی دادگاه نگران هستم.» به گفته شریف یکی از دلایل نگرانی وی این است که رییس شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب اسلامی شخص معینی است اما در پرونده خانم مفیدی دادرس دیگری حاضر شده بود. محمد شریف در خصوص اتهامات موکلش گفت: «به ایشان سه اتهام تفهیم شده است. یکی محاربه است، موضوع ماده ۱۸۶. دیگری اجتماع و تبانی جهت ارتکاب جرم است، موضوع ماده ۶۱۰ و در نهایت تبلیغ علیه نظام است، موضوع ماده ۵۰۰

شیوا نظر آهاری کیست؟

شیوا نظرآهاری متولد خرداد ۱۳۶۳فعال حقوق بشر، عضو هیئت موسس، دبیر سابق و سخن گوی فعلی کمیته گزارشگران حقوق بشر و فعال دفاع از زندانیان سیاسی است. او همچنین فعال حقوق کودکان کار، عضو انجمن زنان تارا، کمپین یک میلیون امضا، روزنامه‌نگار، وبلاگ نویس، و از دانشجویان محروم از تحصیل (برای کارشناسی ارشد مهندسی عمران است. شیوا نظر آهاری از سال ۱۳۸۱به کارهای حقوق بشری بخصوص حمایت از زندانیان سیاسی روی آورد و فعالیت خود را از “کمیته دانشجویی دفاع از زندانیان سیاسی” آغاز کرد.
در مرداد ماه ۱۳۸۳در اوج جوانی شیوا نظرآهاری، دبیر وقت کمیته دانشجویی دفاع از زندانیان سیاسی بود که در تجمع کمیته مزبور در جریان تجمع خانواده‌های زندانیان سیاسی در مقابل سازمان ملل بازداشت شد.
او مجددا در جریان نا آرامی‌های مربوط به اعتراضات به نتیجه انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری ایران، حوالی ساعت ۱۳:۳۰ روز یک شنبه، ۲۴ خرداد ماه ۱۳۸۸، توسط نیروهای اطلاعاتی در محل کار خود بازداشت شد.
شادی صدر وکیل مدافع او  نیز صبح جمعه ۲۶ تیر ۱۳۸۸ در حالیکه از بلوار کشاورز قصد رفتن به نماز جمعه ۲۶ تیرماه ۱۳۸۸ را داشت توسط نیروهای لباس شخصی، با خشونت و بدون حکم قضائی سوار اتومبیلی شد و به مکان نامشخصی انتقال داده شد.
روز سه شنبه، ششم مرداد ماه ۱۳۸۸، شیوا نظرآهاری در گفت و گویی کوتاه با خانواده خود از زندان اوین اعلام کرد تا مدتی از امکان برقراری تماس تلفنی محروم خواهد بود. شیوا نظر آهاری، پس از گذراندن ۳۳ روز در سلول انفرادی بند ۲۰۹، در ۲۶ تیر ماه به سلول‌های عمومی بند مزبور منتقل و در طول این مدت تنها موفق به چند تماس کوتاه با خانواده اش شده‌است. او طی این مکالمات از ارائه درخواست ملاقات با خانواده خود خبر داده که تا به امروز چنین امکانی محقق نشده‌است.
در تاریخ ۲۳ مرداد سال گذشته وبگاه کانون زنان ایرانی اعلام کرد که شیوا بیش از ۲۰ روز است که حتی موفق نشده‌است به خانواده خود تلفن کند، و مامورین امنیتی به خانواده او گفته‌اند که وی ممنوع الملاقات است. از اینرو نگرانیهای جدی در زمینه سلامتی ایشان وجود دارد.
در تاریخ ۱۰ شهریور ۱۳۸۸ پس از گذشت بیش از ۸۰ روز از دستگیری شیوا نظرآهاری، قوه قضاییه برای آزادی او درخواست قرار وثیقه بسیار سنگین پانصد میلیون تومانی نمود در حالیکه خانواده شیوا قادر به پرداخت چنین مبلغ هنگفتی نبودند. مادر شیوا به دادگاه انقلاب مراجعه و به قرار مزبور اعتراض نموده‌است اما بازپرس سبحانی (بازپرس پرونده شیوا) ضمن ممانعت از ادامه بحث گفته‌است: «پس بگذارید در زندان بماند.»
در پی مراجعات فراوان خانواده شیوا به دادگاه، در تاریخ ۲۵ شهریور از سوی قوه قضاییه قرار وثیقه وی از ۵۰۰ میلیون تومان به مبلغ ۲۰۰ میلیون تومان کاهش یافت. سپس با پرداخت این مبلغ توسط خانواده وی، شیوا نظر آهاری در ساعت ۲۱ تاریخ یک مهر ۱۳۸۸ به طور موقت از زندان اوین تا زمان تشکیل جلسه دادگاه آزاد شد اما این پایان کار نبود.
پس از درگذشت آیت‌الله منتظری برخی از کسانی که در مراسم ختم وی شرکت کرده بودند بازداشت شده‌اند. اما این بازداشت‌ها حتی اندکی پیش از رسیدن به مراسم ختم این فقیه منتقد و در راه قم انجام شد.شیوا نظرآهاری یکی از این افراد بود

همه شجاعتهای یک زن

شیوا نظر آهاری در زمان آزادی مجددش به دادخواهی دختری پرداخت که در زندان اوین توسط بازجویش مورد تجاوز قرار گرفته بود. او به همراه دوستانش کمپینی را به نام «عاطفه نبوی»، دانشجوی بازداشت شده در راهپيمايی ۲۵ خرداد به راه انداخت. این کمپین تلاش می‌کرد تا عاطفه نبوی را از زندان آزاد کند.

او پس از آنکه با گذاشتن وثیه از زندان آزاد شد، خاطراتی از  ملاقات خود با عاطفه نبوی در زندان اوین  را منتشر کرد. در این خاطرات، عاطفه نبوی یکی از قربانیان شکنجه جسمی و جنسی معرفی شده است. نسرین ستوده، حقوقدان در باره بازداشت خانم نظرآهاری، و موکلش، عاطفه نبوی می‌گوید:  مطابق اظهارات ديگر افرادی که به همراه خانم نظرآهاری چند ساعتی مورد بازداشت و بازجويی قرار گرفته اند، اتهام اصلی که برای خانم نظرآهاری و هومن فخارمقدم (که در آنزمان با قید وثیقه در مرخصی از اوین بسر میبرد) و دوستان ديگری که در آن اتوبوس بودند مطرح شده است اين بوده که چرا آنها مبادرت به ايجاد «کمپين عاطفه نبوی» کرده‌اند. همان طور که می دانيد موکل من، خانم عاطفه نبوی، فقط به دليل شرکت در راهپيمايی ۲۵ خرداد به چهار سال حبس تعزيری از سوی شعبه ۱۲ دادگاه انقلاب اسلامی محکوم شده و صراحتاً در حکم صادره عليه عاطفه اعلام شده که او به دليل فعاليت خانواده‌اش به چنين مجازات سنگينی محکوم می‌شود، يعنی مهمترين اصل حقوق کيفری که اصل شخصی بودن جرم و مجازات است در اين حکم ناديده گرفته شده است. به همين دلايل من فکر می کنم خانم نظرآهاری به درستی دست به ايجاد چنين کمپينی زده و از اين بابت هم تحت فشار قرار گرفته است. ”

دشمن تراشی از نوع جمهوری اسلامی

ماموران امنیتی که از فردای عاشورا کلافه از اوج گیری اعتراضات مردمی بودند، به استراتژی خلق دشمنی سازمان یافته دست زدند و در ایران تلاش کردند تا با ترتیب دادن سناریوی مرتبط کردن فعالین حقوق بشر به سازمان مجاهدین خلق آنها را عامل اصلی اعتراضات خیابانی مردم جلوه دهند. به همین منظور آنها مدتهاست که با اعمال سخت ترین شکنجه ها بر روی مدافعین حقوق بشر و اعتراف گیری از آنها سناریوی خود را تکمیل کنند. امری که با توجه به مقاومت کسانی نظیر شیوا نظر آهاری و کوهیار گودرزی به شکست انجامیده و صدور احکام سنگین برای شیوا نظر آهاری را هم باید در همین راستا بررسی کرد

اگر به زندانیان سیاسی در تمامی زندان های ایران رجوع کنید، به رغم باورها و ایدئولوژی های متنوع شان، یک چیز مشترک دارند. آن هم، شماره تلفن شیوا نظرآهاری است. شیوا نظر آهاری در شرایطی در آستانه دریافت حکم اعدام قرار دارد که در زمان آزادی اش هر روز، ساعت ها به درد دل های ایشان گوش می کرد و از دردهای شکنجه هایشان تا غم های دوری از دوستان و خانواده هایشان و حتی گله های رفیقانه از هم بندی ها و هم سلولی هایشان می شنید. بهتر است تا دیر نشده برای این فعال شجاع حقوق بشر کاری کرد. کاری که دست کم سایه شوم مرگ را از سر این مبارز خستگی ناپذیر دور کند. ما که که زندان بودیم شیوا برایمان خیلی کارها کرد. حالا نوبت ماست

• By Negar Esfandyari

By now most of us have an idea of the oppression that citizens of Iran face on adaily basis under this regime. One of the ramifications of this leadership hasbeen the people’s exclusion from the international community, the regime’swillful effort to control exposure to any external social and culturalinfluences. Deprivation from this exchange between Iranians and other nationalshas been a huge loss to both sides, and last year’s uprising and the world’ssurprised and supportive response to it was a first, auspicious moment in therecovery of this relationship.

Politicaland economic sanctions assume their hopeless role in international politics andthose on the receiving end of their trail continue on in resignation to yetanother harsh consequence of the respective determination of the powers thatbe. But what now comes as a fresh blow is the imposition of new sanctions incompletely virgin territory, away from the political arena, dead centre of theArts.

On 6 July 2010,YouTube announced the launch of Life in ADay, an experimental documentary incorporating footage submitted by YouTubeusers, calling for “thousands of people everywhere in theworld…on a single day, which is the 24 July this year to film someaspect of their day and then post it onto YouTube so that we can use it to makea film that is a record of what it’s like to be alive on that one day”.

For the many Iranianactive YouTube members this was a sensational opportunity to finally contribute,participate and share in a non-political world community project easily througha medium they knew well. After all it was the 2009 elections that inspiredcitizen filming in Iran and championedYouTube’s direct route to the world outside. Conversely it was this veryfilming of Iranians on the streets and the brutality that ensued thatcatapulted YouTube into newsrooms worldwide and signalled it as a potent newssource.

A slap in the facethen when it came to browsing the FAQ (frequently asked questions) on the Life in a Day website to read “Anyoneover 13 years old can submit footage, except for residents and nationals ofIran, Syria, Cuba, Sudan, North Korea and Burma (Myanmar), and/or any otherpersons and entities restricted by US export controls and sanctionsprogrammes.” So “The story of a single day on earth… Oneworld, 24 hours, 6 billion perspectives” is actively boycotting 1.5 billion ofthe 6 billion perspectives it pursues. Granted, YouTube is currently blocked in China but then theanticipated “6 billion perpectives” should be more accurately billed at 5billion – you can’t include a nation for the dramatic statistics and excludeher for the inconvenience.

And so a great disappointment. The past year has altered perceptionof people in Iran after exposure to the true social climate there. And there isso much more to know. Wouldn’t it be great to haveincluded these countries – to have seen something of daily life rather than theusual imagery, to have seen what they come up with – and left it to theindividuals to overcome what is necessary to contribute by choice? That wouldhave been more in step with the bountyand liberality of the project, especially given that most submissions willnaturally end up on the cutting room floor aspart of the course. Instead this decision is mean-spirited and hasty andcompromises the completeness of a project intended to be truly universal whenit is not open to all. Least onecelebrating diversity and the exchange of parallel lives.

YouTube has beendescribed as being “a ‘Speakers’ Corner’ that both embodies and promotesdemocracy”. A valid appraisal so why the concern and involvement with political sanctions? Is the film US government funded I wonder?Is YouTube US government funded even? This still wouldn’t have made sense: the USsenate has allocated $55m to the Victims of Iranian Censorship Act (VOICE) tohelp Iranians evade government censorship of the internet and to put pressureon foreign companies not to help Iran in its repressive measures.

Perhaps there was an issue relating to plannedscreening at the 2011 Sundance Film Festival. Surely not when the SundanceInstitute prides itself onproviding a forum for film makers “to explore their stories free fromcommercial and political pressures”. Even Korean electronics giant LG (Life’sGood) partnering the project says: “Using video footage to bring peopletogether to share their diverse perspectives and experiences helps enrich allour lives. Life in a Day is a perfect fit with our core values: Humanity,Pleasure, Curiosity, and an Optimistic Energy”. Poignantly, these four characteristicsperfectly fit the Iranian psyche.

Looking to theLife in a Day team, the film’smulti-national footage will be directed by Kevin MacDonald who made One Day in September and Touching the Void, both provocativefilms that don’t succumb to public expectation. As the morefamous member of the team, Executive Producer Ridley Scott, acclaimed director of Blade Runner and Gladiator’s name has come under attack, circling Iranian Internet forums and inspring anaccomplished group of Iranian film makers in Amsterdam to create their own Iranian version of the Life in a Dayconcept in retaliation. Ironically, it was Scott who directed the campaign that launched Apple Mac computers in1984.

In this ad, in an Orwellian depiction of the Big Brother state of Nineteen Eighty-four, Macs are coming tosave man from conformity, with the strapline “With Macintosh1984 will not be 1984″. This feared dystopian society is characterised by a large military-like police force, different kinds ofrepressive social control systems and an absence of individual freedoms. Allnow rather too familiar for comfort.

Source: Revolutionary Road blog

روزی که ما را حذف کردند، رسانه‌ای از دل مردم برخواست

یوتیوب در جریان پروژه ضبط “یک روز زندگی” توسط مردم دنیا اعلام کرده بود که مردم ایران نمیتوانند تصاویری از یک روزشان را به صورت فیلم برای این طرح جهانی ارسال کنند

از گفت و گوهای غیر رسمی با  “کوین مک‌دونالد” و “ریدلی اسکات” چنین برمیآید که دست‌اندرکاران این پروژه با حذف مردم ایران زیاد موافق نیستند؛ اما ظاهرا قدرت تحریم‌های اقتصادی آمریکا بیشتر میچربدبه هر حال هرچه باشد همکاری این دو هنرمند با پروژه‌ای که بخش بزرگی از جمعیت پویا و مترقی دنیا را با ملاحظات سیاسی و حکومتی حذف میکند خود جای بحث است. ظاهرا هیجان این پروژه تا جائی پیش رفته که موضوع آزادی بیان و حقوق پایه‌ای شهروندانی که از این فیلم کنار گذاشته شده‌اند را حاشیه ای کرده است

این حرکت از جنس حذف رسمی و عینی صدای مردم و خفقان موجود از سوی حاکمیت ایران و کشورهای محروم شده است که این بار از غرب طلوع کرده، چنین رفتارهائی باید از جانب مردمان حذف شده با واکنش جدی و همه جانبه مواجه شود. ارتباط با رسانه دو طرفه است و این کار میتواند اعتماد و تداوم همکاری فعالین ایرانی با یوتیوب را تحت تاثیر قرار دهد

چنین برخوردهائی ضمن پررنگ کردن نقش روزنامه نگاری شهروندی و رسانه‌های خرد، نمونه کامل ابزارشدن شبکه‌های اجتماعی در دست حاکمیت است. صدا و سیما، کیهان، فارس نیوز و غیره در ایران و بی تعارف رسانه هائی مثل فاکس نیوز، سی‌ان‌ان، ان‌بی‌سی وغیره در آمریکا نهادهای ارتزاق خبری دولتها هستند

هرچند تفاوتهائی هست اما نباید فراموش کنیم که پاسخ رسانه‌ای ما چیزی غیر از این دو گزینه است. تلاش برای ایجاد رسانه‌های مردمی و مستقل بر پایه مشارکت وسیع اجتماعی، ضمن کنار زدن حاکمیت رسانه‌های کلان میتواند دریچه تازه‌ای به روی مردم برای بروز توانائی‌های فردی و خواست‌های جمعیشان باز کند

به هر حال شکستن مرزها و ساختار رسانه‌های کلان در جهت بال و پر دادن به توانائیهای مردم ایران، وظیفه اهل فن و صاحب‌نظران حرفه‌ای عرصه رسانه و ارتباطات است. امری که به نظر می‌رسد جمعی از روزنامه‌نگاران، فیلم‌سازان، هنرمندان و اهل رسانه در بنیاد ایران‌ندا به سمت آن خیز برداشته‌اند

در همین زمینه با کانال چهار انگلستان مصاحبه‌ای تلفنی داشتم که با تماس مسولین پروژه یوتیوب و طرح روابط و ضوابط قانونی و مناسبات فی‌مابین رسانه‌ای از پخش آن جلوگیری به عمل آمد اما دوست و همکارم نگار اسفندیاری در وبسایت گاردین مطلبی با همین موضوع منتشر کرد که مناسب دیدم متن فارسی نوشته‌اش را کمی ایرانیزه کنم و اینجا به همخوانی بگزارم

***

ششم ژوئیه امسال بود که یوتیوب در فراخوانی عمومی صدها هزار نفر از مردم دنیا را به ساخت فیلمی تشویق کرد که در آن هر کسی با ابزار شخصی خودش باید “یک روز زندگی” را به تصویر میکشید و روی وبسایت بارگزاری میکرد. این روز 24 جولای بود و هرکسی از هرگوشه دنیا میتوانست تصاویر “یک روز زندگی” خودش را برای یوتیوب ارسال کند تا نهایتا در قالب فیلمی مستند تدوین و منتشر شود

شرکت در این پروژه غیر سیاسی فرصت پرشور و مناسبی بود تا کاربران ایرانی یوتیوب “یک روز زندگی” خودشان را به دنیا نشان دهد

پیش از این کاربران ایرانی یوتیوب با ارسال هزاران فیلم و تصویر و کلیپ از جریان انتخابات و اعتراضات پس از آن، یوتیوب را به یکی از  کانال‌های معتبر اخبار ایران تبدیل کرده بودند. یا به عبارتی ارسال تصاویر سرکوب و خشونت توسط شهروندان روزنامه نگار ایرانی و واسطه شدن این وبسایت برای ارتباط ایرانیان با جهان خارج، اعتباری دو چندان به این وبسایت بخشیده بود

تا اینجای کار خوب به نظر میرسد اما زمانیکه صفحه پرسش و پاسخ این پروژه را خواندیم تا از چند و چون کار آگاه شویم انگار سیلی به صورتمان زده باشند. آنجا نوشته بود: هرکسی که بالای سیزده سال سن دارد میتواند تصاویر ” یک روز زندگی” خودش را ارسال کند غیر از شهروندان کشورهای ایران، سوریه، کوبا، کره شمالی و برمه و همه کسانی که تحت تحریم‌های اقتصادی آمریکا هستند. با این حساب و با توجه به اینکه یوتیوب در حال حاظر در چین مسدود است، بیش از 1.5 بیلیون نفر از به تصویر کشیدن چشم انداز زندگیشان محروم میشوند، در حالیکه در آمار وبسایت بحث بر سر مشارکت 6 بیلیون نفر، یعنی همه مردم جهان است. ظاهرا یوتیوب آمار کل شهروندان دنیا را برای تبلیغات دراماتیک خودش استفاده کرده اما جائیکه پای واقعیت به میان میآید بیش از 1.5 بیلیون نفر را از مشارکت محروم کرده است

بهتر نبود این کشورها هم داخل میشدند به جای اینکه تصاویری معمولی از یک روز زندگی تکراری در غرب را ببینیم؟ مطمئنا میشد با روح بزرگتری این پروژه را پیش برد، مخصوصا اینکه بسیاری از این برشها نهایتا در کف اتقاق به پایان خواهد رسید و خاک خواهند خورد. به هر حال با هر تفسیری قضیه را ببینیم این تصمیم غیردوستانه و عجولی بود که علیرغم ظاهر فراگیر و بین‌المللی‌اش، منحصر به کشورهائی خاص و محدود است

چنانچه ارزیابی معتبری از یوتیوب داشته باشیم باید از این وبسایت به عنوان مکانی جهت تمرین و ترویج دموکراسی مشارکتی یاد کنیم، با این وصف این وبسایت چرا باید نگران و همراه تحریم‌های سیاسی باشد؟ حتی اگر فیلم “یک روز زندگی” توسط دولت آمریکا اسپانسر شود باز این موضوع قابل درک نیست چرا که همین چند وقت پیش بود که سنای آمریکا 50 میلیون دلار به ایرانیان قربانی سانسور اختصاص داد تا امکانی برای آنها فراهم شود و از سد سانسور و فیلترهای اینترنتی دولت خلاص شوند. حال چگونه است که چنین پروژه عظیمی به جای اینکه به کمپانیهای دیگر فشار بیاورد و در کارزاری جهانی برای آزادی بیان و گستردگی اندیشه و چشم اندازها بیاندیشد اینگونه با اقدامی حذفی و جانبدارانه بخش عظیمی از مردم را محروم میکند؟

یک روز زندگی برای نمایش در فستیوال فیلم ساندنس در سال 2011 تهیه میشود. انستیتو ساندنس باید به خودش افتخار کند که مجمعی برای بازار فیلمسازان و تصاویر نامحدود مجانی فراهم کرده است. در این بین حتی کمپانی عظیم کره‌ای (ال-جی) در همکاری با این پروژه میگوید: استفاده از تصاویر مردم برای نزدیک شدن و به اشتراک گذاشتن دیدگاه‌های مختلف و تجربیات گوناگون به غنی شدن زندگی همه ما کمک میکند. این کمپانی معتقد است فیلم “زندگی در یک روز” با ارزشهای اصلی ما که همان انسانیت، کنجکاوی، انرژی مثبت و خوش‌بینی است منطبق است

این فیلم که قرار است با تصاویر چند ملیتی ساخته شود توسط “کوین مک دونالد” سازنده فیلمهائی همچون “یک روز در سپتامبر” و “تماس با باطل” ساخته خواهد شد، فیلمهای تحریک آمیزی که هیچگاه تسلیم انتظارات عمومی نشد. کارگردانی این فیلم نیز بر عهده “ریدلی اسکات” است کسی که فیلم‌هائی همچون “بلید رانر” و “گلادیاتور” را در کارنامه خود دارد. ریدلی اسکات با کارگردانی این پروژه علیرغم محبوبیت نسبی‌اش، به سوژه انتقاد و بحث بسیاری از فوروم‌های اینترنتی ایران تبدیل شده است

این ریدلی اسکات بود که در 1984 در همکاری با کمپین تبلیغاتی مکینتاش اولین ویدئوهای تبلیغاتی “اپل” را ساخت. اسکات در این ویدئوی معروف که اغازگر ورود محصولات مکینتاش به عرصه زندگی انسانها بود با نگرشی “اورولی” و دولت “برادر بزرگ” در کتاب  1984 قصد دارد تبعیت گوسفندوار انسانها از وضعیت موجود رادر هم بشکند. اسکات پیام این ویدئو را چنین به مخاطب میرساند: با مکینتاش، 1984 دیگر 1984 نخواهد بود

ریدلی اسکات  26 سال پیش جامعه مسخ شده، پلیسی و میلیتاریزه شده‌ای را نقد و مصور میکند که تحت تسلط دیکتاتوری نظام مرکزی، جائی برای آزادیهای فردی و مشارکت جمعی نمیگذارد؛ صحنه هائی که امروز برای ایرانیان بسیار آشناست و ریدلی اسکات نمیخواهد آنها را به تصویربکشد

منبع: وبلاگ باریکاد

By Amin Sabeti

There have been a variety of controversies over filtering, the extent of which was intensified following the Iranian disputed election, since the past year. This time on, at the end of each season, there will be some news briefs about the latest circumstances of filtering in Iran published in form of seasonal periodicals.   In this issue, which is the first set of these reports on the “study of filtering”, we try to discuss on-line censorship in the spring of 2010.

March 29

There was a new filtering page, including many changes and some “useful links” on the page, introduced instead of the old version of the filtering page.

April 10

Mohammad Hosseini, the Minister for Islamic Culture and Guidance for the 10^th government, declared that the Parliament conservatives’ website had been filtered, the reason of which was issuing “immoral contents and subjects”.

April 13

The Iranian Engineers’ Club website which works in the scientific fields aiming to help Iranian engineers and owns several conference halls was filtered. As authorities have claimed, insult and vituperation to the regime in the discussions going on the conference hall were the probable reasons for having the site filtered.

April 14

Censorship Research Center (CRC) said that they have produced a new type of software named “Haystack” for citizen-journalists by which they can send and receive their contents without having their identities being revealed. The developers of this software said that Haystack can make some new changes on the sent packages so that all users can pass through filtering. It has been some months since the US Treasury Department issued the OFAC License to export the services to Iranian users, yet the software has not been made available to them.

April 20

Google Images, one of the Google’s search engine subdivisions specialized to search the images, was filtered.

April 21

The filtering to Google Images was removed in 24 hours.

April 22

Wikimedia Commons for Farsi section, where the images to Wikipedia are saved, was filtered.

April 26

The main page and the management section to Blogger services, which is the greatest blogging service in the world, were filtered. Moreover, “Iranian Teachers’ Foundation” website and “Sokhan-e-Moallem” website (Teacher’s Speech) were filtered, as well.

April 29

Before this date, filtering was applied on the Opposition and dissidents’ websites and bloggers criticizing the Iranian regime, but some stricter measures were taken to exert more constraints on the bloggers. Even, the pro-conservative weblogs were affected, for example, the websites, such as, “Our School”, “Ismaeil News”, “Memories of the War Front”, and “Ahestan”. This made some extremist websites like Raja News exhibit severe reactions. Raja News, in a report, said that personal interests have been applied to filtering procedures in Iran.  It also maintained that there are some parallel foundations which contribute to the filtering practices of some websites and weblogs. There was, then, a new wave under the title of “A Weblog Wave in Support of Ahestans”, the slogan of which was “the Protection for Pro-governmental Weblogs” that were not favored by the government or were filtered, so to speak.

May 28

Google search engine was filtered and it was removed in just 20 minutes.

June 8

“Download Club” that deals with presenting several types of software joined the group of filtered websites.

June 10

The weblog for the proponents of Ali Motahhari, a conservative member of Parliament who oppose Ahmadinejad, was filtered. Ehsan Rastegar, in his blog “a Critic Not a Dissident, an Independent Not a Partisan”, announced that the filtering of the weblog for the proponents of Ali Motahhari was an evil action done by some disappointed bunch of young men. Meanwhile, he contended that the wide spectrum of filtering practices does not refer to the inapplicability of the government, but it is, in fact, a mistake made by some unskilled young men.

June 13

All the weblogs on the servers of WordPress.com were filtered. Before this time, English and Persian pages for this blogging service had been filtered. On the same day, the website to the Laborers’ Syndicate for Tehran and Suburbs Public Transportation Company and the official website for Ayatollah Montazeri were filtered, as well.

June 17

The websites to share files, such as, Rapid Share, Mega Upload, File Factory and Deposit File were filtered. These websites are one of those well-known websites downloading movie series, movies and some several types of website used by Iranians.

June 20

Blogfa blogging service and Persian Blog were completely filtered, the filtering of which entailed all subdivision blogs. Paradoxically, these two weblog services were two of the suggested links on the filtering page. In addition to these sites, “The Cloob Social Network” was filtered.

June 21

Blogfa and Persian Blog weblog services came out of filtering status, and so did The Cloob website after 13 days.

A Look at the Margins

-         Some weblogs which have not been updated for months did not weather the storm of filtering and were, too, filtered during the time there was a wide range of filtering measures in June.

-         Filtering has also leaked inside email spaces and above the pages of email servers like Yahoo you can see the filtering page instead of email boxes.

A Conclusion to Spring

On the whole, it is not possible to arrive at an accurate conclusion about the circumstances of filtering in a seasonal report in Iran. However, it makes sense to come to a general understanding about the current circumstances which will grow clearer and more tenable after some further reports have been published.

Spring 2010 has been the season of filtering of blogging services and blogs in a way that three major blogging services, such as, BlogFa, Persian Blog, and WordPress were totally filtered for some while. Furthermore, some other vehicles like websites which provide bloggers with sufficient spaces for uploading their materials were filtered. This was somewhat predictable as there were some several anniversaries during June and political atmosphere in Iran became much too tense. Therefore, Weblogestan-e-Farsi (Persian Blogosphere), which is one of the informative channels, went under much pressure regarding the occasion.

On the plus side, spring 2010, has been the season when there was a broader range of filtering practices in Iran insofar as pro-Fundamentalist weblogs, too, were involved with censorship. Only in the summer report we will see if the range of filtering has extended or not. It is still too soon to talk about this issue yet. All we can finalize here is that spring was a dark period of time to Weblogestan-e-Farsi. Thus, we name entitle spring “the season to kill Persian Blogosphere”.

Source: AzadCyber

بهار، فصل کشتار وبلاگستان فارسی

امین ثابتی

فیلترینگ در ایران در طی سال‌های اخیر بحث‌های بسیاری برانگیخته و پس از انتخابات جنجال‌برانگیز ریاست جمهوری در ۲۲ خرداد سال گذشته، بحث‌های مرتبط با آن با توجه به افزایش چشمگیر دامنه‌ی فیلترینگ، گسترش یافت و شدت بیشتری گرفت. از این پس، در پایان هر فصل، گزارشی از آخرین وضعیت فیلترینگ در ایران را به صورت فصل‌نامه منتشر خواهیم کرد. در این گزارش که اولین گزارش از سری گزارش‌های «بررسی فیلترینگ» است، به وضعیت سانسور آنلاین در بهار ۱۳۸۹ می‌پردازیم

فروردین ۸۹

۹ فروردین: صفحه‌ی جدید فیلترینگ با تغییرات زیادی که شامل اضافه کردن «لینک‌های مفید» در صفحه‌ی فیلترینگ است، به جای صفحه‌ی قدیمی فیلترینگ قرار گرفت

۲۱ فروردین: محمد حسینی، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی دولت دهم از فیلتر شدن وب‌سایت اصولگرایان مجلس خبر داد و علت آن را «انتشار مطالب مخالف آداب و اخلاق» ذکر کرد

۲۴ فروردین: وب‌سایت باشگاه مهندسان ایران که در زمینه‌ی علمی و با هدف کمک به مهندسان ایرانی فعالیت می‌کند و دارای تالارهای گفتگوی متعددی است، فیلتر شد. براساس بحث‌هایی که در تالار گفتگوی این وب‌سایت شده است، توهین و افترا به عنوان یکی از دلایل احتمالی فیلتر شدن این وب‌سایت اعلام شده است

۲۵ فروردین: مرکز تحقیقات درباره سانسور (CRC) از تولید نرم‌افزاری به نام «هیستک» خبر داد که مردم و به خصوص شهروند- روزنامه‌نگاران می‌توانند بدون آنکه شناسایی شوند، گزارش‌ها و مطالب خود را دریافت و یا ارسال کنند. توسعه‌دهندگان این نرم‌افزار گفتند «هیستک» با اعمال تغییراتی در پکت‌های ارسالی می‌تواند امکان عبور از فیلترینگ را هم به کاربران ایرانی بدهد. اما با گذشت چند ماه از اعلام صدور مجوز وزارت خزانه‌داری آمریکا برای ارائه این سرویس به ایرانیان، هنوز این نرم‌افزار به‌صورت رسمی در دسترس کاربران قرار نگرفته است

۳۱ فروردین: Google Images، یکی از زیرمجموعه‌های موتور جستجوی گوگل که مختص جستجوی تصاویر است، فیلتر شد

اردیبهشت ۸۹

۱ اردیبهشت: سرویس Google Images با گذشت ۲۴ ساعت از فیلتر شدنش، رفع فیلتر شد

۲ اردیبهشت: ویکی انبار ویکی‌پدیا فیلتر شد. ویکی انبار بخشی از ویکی‌پدیا است که در آن تصاویر ویکی‌پدیا ذخیره می‌شود

۶ اردیبهشت: صفحه‌ی اصلی و بخش مدیریت سرویس وبلاگ‌نویسی بلاگر که از آن به عنوان بزرگترین سرویس وبلاگ‌نویسی در جهان یاد می‌شود، فیلتر شد. علاوه بر این، سایت‌های صنفی معلمان از جمله سایت «کانون صنفی معلمان ایران» و «سخن معلم» نیز فیلتر شدند

۹ اردیبهشت: تا پیش از این ماه، فیلترینگ تنها شامل وب‌سایت‌ها و وبلاگ‌های منتقد دولت و حکومت جمهوری اسلامی ایران بود، اما در اردیبهشت ماه این روش سخت‌گیرانه‌تر، و این دایره تنگ‌تر شد و وبلاگ‌های حامی اصولگرایان نیز به زیر تیغ فیلترینگ رفتند. وبلاگ‌هایی مانند «مدرسه ما»، «اسماعیل نیوز»، «خاطرات جبهه» و «آهستان» فیلتر شدند که این اقدام از سوی نویسندگان و وب‌سایت‌های خبری افراطی مانند رجانیوز با واکنش‌های شدیدی مواجه شد. رجانیوز در گزارشی از اعمال سلیقه‌های شخصی در سیستم فیلترینگ ایران سخن گفت و از وجود نهادهای موازی برای فیلترینگ وب‌سایت‌ها و وبلاگ‌ها خبر داد. در ادامه‌ی این اعتراض‌ها، موج وبلاگی‌ای با عنوان «موج وبلاگی حمایت از آهستان‌ها» ایجاد شد که شعارشان حمایت از وبلاگ‌های ارزشی بود که مورد بی‌مهری (یا همان فیلترینگ) قرار گرفته بودند. در همین راستا وب‌سایتی هم با همین نام (موج وبلاگی حمایت از آهستان‌ها) ایجاد شد

خرداد ۸۹

۷ خرداد: موتور جستجوی گوگل فیلتر شد اما بعد از حدود ۲۰ دقیقه این فیلترینگ برطرف شد

۱۸ خرداد: «کلوب دانلود» که به ارائه‌ی نرم‌افزارهای مختلف می‌پردازد، به جمع وب‌سایت‌های فیلتر شده پیوست

۲۰ خرداد: وبلاگ هواداران علی مطهری فیلتر شد. احسان رستگار در وبلاگ «منتقد نه مخالف، مستقل نه جناحی» این خبر را اعلام کرد و فیلترینگ وبلاگ هواداران علی مطهری را شیطنت چند جوان تازه از تخم سربرآورده نامید و این دامنه گسترده فیلترینگ را دلیلی برای ناکارآمد بودن نظام نداست و آن را تنها اشتباه چند جوان تازه کار اعلام کرد

۲۳ خرداد: تمامی وبلاگ‌هایی که بر روی سرور وردپرس دات کام قرار داشتند به طور کامل فیلتر شدند. قبل از این هم صفحه‌های فارسی و انگلیسی این سرویس وبلاگ‌نویسی فیلتر شده بودند. در همین روز وب‌سایت سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوس‌رانی تهران و حومه و سایت رسمی آیت‌الله منتظری نیز فیلتر شدند

۲۷ خرداد: وب‌سایت‌های اشتراک فایلی رپیدشیر، مگاآپلود، فایل فکتوری و دِپوزیت فایل فیلتر شدند. این وب‌سایت‌ها یکی از غنی‌ترین منابع ایرانیان برای دانلود سریال‌، فیلم و همچنین نرم‌افزارهای مختلف هستند

۳۰ خرداد: سرویس وبلاگ‌نویسی بلاگفا و پرشین بلاگ به صورت کامل فیلتر شدند که این فیلترینگ شامل تمامی وبلاگ‌های زیر مجموعه‌ی آنها نیز شد. نکته‌ی جالب در فیلتر شدن این دو سرویس وبلاگ‌نویسی، وجود لینک این سرویس وبلاگ‌نویسی در صفحه‌ی فیلترینگ به عنوان لینک پیشنهادی است. همراه این دو سایت، شبکه‌ی اجتماعی کلوب نیز فیلتر شد

۳۱ خرداد: سرویس وبلاگ‌نویسی بلاگفا و پرشین بلاگ از فیلترینگ خارج شدند. وب‌سایت کلوب دانلود هم بعد از ۱۳ روز از فیلترینگ خارج شد

حاشیه‌های فیلترینگ در بهار ۸۹

- برخی از وبلاگ‌های که چندین ماه است به روز نشده‌اند نیز از تیغ فیلترینگ به سلامت رد نشده‌اند و در موج گسترده فیلترینگی که در خرداد ماه به راه افتاد، فیلتر شدند

- فیلترینگ وب‌سایت‌ها به داخل ایمیل‌ها هم نفوذ کرده و در سرویس‌های ارائه دهنده‌ی ایمیل مانند یاهو، به جای تبلیغات بالای صندوق پست، صفحه‌ی معروف فیلترینگ دیده می‌شد

پایان‌بندی بهار

به طور کلی با نوشتن یک گزارش فصلی نمی‌توان نتیجه‌گیری دقیقی از وضعیت و شرایط فیلترینگ در ایران داشت، اما با این حال می‌توان به صورت کلی به نتایجی رسید که با انتشار گزارش‌های بعدی این نتیجه‌گیری‌ها دقیق‌تر خواهند شد

بهار ۸۹ فصل فیلترینگ سرویس‌های وبلاگ‌نویسی و وبلاگ‌ها بوده است. به گونه‌ای که سه سرویس بزرگ وبلاگ‌نویسی بلاگفا، پرشین بلاگ و وردپرس برای مدتی به صورت کامل فیلتر شدند و علاوه بر این ابزارهایی مانند سایت‌هایی که فضای کافی برای آپلود کردن محتوا را هم در اختیار وبلاگ‌نویسان قرار می‌دادند هم فیلتر شدند که با توجه به شرایط سیاسی در ایران و سالگردهای متعدد در خرداد ماه، اینگونه واکنش نسبت به وبلاگستان فارسی که یکی از راه‌های اطلاع‌رسانی در این روزها است، قابل پیش‌بینی بود

علاوه بر این بهار ۸۹ فصل افزایش دامنه‌ی فیلترینگ در ایران نیز بوده است به گونه‌ای که وبلاگ‌های حامی اصولگرایان نیز دچار سانسور شدند. در مورد اینکه آیا دامنه‌ی فیلترینگ در حال گسترش است، می‌توان در گزارش تابستان ۸۹ صحبت کرد و در این مرحله سخن گفتن در مورد آن زود است

در نهایت باید گفت بهار ۸۹ فصل تاریکی برای وبلاگستان فارسی بوده است و می‌توان این فصل را «فصل کشتار وبلاگستان فارسی» نامید

On the anniversary of the Iranian Constitutional Movement

Marching towards a people-based media

Dear Fellow Iranians,

During the past year, the movement of the people of Iran has been associated with massive media developments. The key message of this movement is to be inclusive of all the different voices. This has led to the creation of dozens of websites, news portals and participatory and people-based media. Small ideas have brought about huge impacts. Daily and weekly videos of prominent people, interviews and video messages of leaders and numerous video clips by leading or unknown artists are increasingly in wide circulation, conveying the message of democracy and dismissing tyranny and despotism.

The movement of the people of Iran has needed far-reaching and widely available media. Even so, the massive growth of small media have been instrumental in spreading the Green message in a way that no mainstream medium outside Iran has been able to do without them. A visual medium created and supported by Iranians all over the world is of urgent necessity. Over the past year, we have been moving toward achieving this goal. We have consulted and deliberated widely and we have taken the preparatory steps for the establishment of a people-based medium.

Various groups have independently endeavoured for the realization of the idea of a far-reaching and widely accessed medium. We have high respect for all of them; we have been in touch with a number of them and we are aware of their plans and proposals. We are also making our own contribution for our share in a project for an Iranian and people-based medium. In doing so, we rely on proposals, ideas and efforts of representatives from different political and human rights activists, citizen-journalists, prominent figures known to the wider Iranian public, artists, filmmakers and bloggers.

While remaining in touch and liaising with other media groups and embracing any joint effort, the signatories of this statement have a core idea of setting up a satellite channel to realize the model of a participatory medium which would help Iranians come together. We have no doubt that we will have to overcome many obstacles before implementing a new medium which aims to enable and empower people. We acknowledge these problems, but we also think that the atmosphere which has been born out of the encouraging movement of the people of Iran has made the establishment of such media more possible than any time before.

The media world has changed. This is no longer a univocal world and there is no monopoly and exclusivity for any single media in it. The medium we intend to establish takes this development into account; it does not claim to be comprehensive and all encompassing, nor does it assert to be a representative of the entire nation.

We are simply declaring that as a group of people who have deep interests in the movement of Iran’s people for freedom and justice and its efforts over the past year. This was just one example of a series of movements initiated by Iranians since the Iranian Constitutional Movement. We wish to establish a medium which can be an example of openness to the people of Iran and mutual understanding with the world and which can work for an Iran in the future where the cornerstone of its constitution shall be the Universal Declaration of Human Rights.

This medium shall not be the medium of a particular political party or establishment and it shall have no objective but to fight lying and dishonesty, opening the space for contributions and participation of Iranian citizens, fostering the Iranian culture. Our people-based medium is a modernist medium. It is open and anti-discriminatory and it seeks to reflect and display the ideals and opinions of those who have been suppressed in the past three decades and those who have been continuously and systematically discriminated against.

The medium we are endeavouring to establish is financially transparent and it shall rely on the funding of Iranians. The founders of this medium–who have gathered in the IraNeda Foundation–its planners, managers and policy-makers are Iranians. This group does not have any political ties with any financer, individual or foundation and shall remain so. It will always be dedicated to professional and progressive principles in media work. We welcome small and big donations of citizens and Iranian civil organizations. We shall have a separate statement regarding these contributions.

Signatories

The Founding Members of the IraNeda Group

Daryoush Ashouri, Mehran Barati, Shahrnush Parsipur, Mehdi Jami , Ramin Jahanbeglou, Reza Deghati, Arash Sobhani, Reza Allamehzadeh, Mahboubeh Abbasgholizadeh, Kazem Alamdari, Masih Alinejad, Mehrangiz Kar, Nikahang Kowsar, Mohsen Namjoo, Mohammad Reza Nikfar

بیانیۀ اعلام موجودیت «ایران ندا» در سالگرد جنبش مشروطیت را اینجا بخوانید

خلاصه متن: دنیای رسانه تغییر کرده است. این دنیا دیگر تک صد‌ایی نیست و در اختیار هیچ رسانۀ یکتایی هم نیست. همه رسانه‌های غول‌پیکر نیز اکنون در میدان رسانه‌ای با چالش رسانه‌های خُرد و مردمی روبرو هستند. رسانه‌ای که بر آنیم بنیاد نهیم، با آگاهی از این تحول و به عنوان صدایی از صداهای جنبش مردمی ایران، نه ادعای جامعیت دارد و نه ادعای نمایندگی از سوی تمامی ملت. ما به‌سادگی اعلام می‌کنیم که به عنوان جمعی از دلبستگان به جنبش آزادی‌خواهانه‌ و عدالت‌جویانه مردم ایران و برآمدِ آن در سال گذشته، که فرازی است در سلسله ای از حرکت‌های مردمی از مشروطه به این سو، می‌خواهیم رسانه‌ای پایه‌گذاری کنیم که نمونه ای از گشودگی به روی مردم ایران و تفاهم با جهان باشد و برای ایران آینده‌ای بکوشد که در آن اعلامیۀ جهانی حقوق بشر مادر قانون اساسی‌اش باشد

این رسانه، رسانۀ حزب و تشکیلات سیاسی معینی نخواهد بود و هدفی جز روشنگری و مبارزه با دروغ و باز کردن فضا برای مشارکت شهروندان و ارتقای رسانه‌ای فرهنگ ایران ندارد. رسانۀ مردم-نهاد ما رسانه‌ای تجددخواه، باز و ضد تبعیض است و می‌خواهد آمال و دیدگاه‌های کسانی را بازتاب دهد که در سه دهه اخیر سرکوب شده‌اند و در حقشان به صورتی پیگیر و نظام‌یافته تبعیض روا داشته شده است

Chant: “Liar liar, where are your 63 % supporters…”