Sixteen detainees in section 350 of Evin Prison have reportedly started a hunger strike.
Kaleme website reports that these sixteen individuals who were transferred to solitary confinement have started a hunger strike in protest to their transfer.
The detainees were transferred because of their protests against “being ill-treated” by the prison officials.
Reportedly amongst the detainees were Bahman Ahmadi Amouyi and Keyvan Samimi, two journalists who started a hunger strike as soon as they were transferred to the solitary on Monday. The other fourteen were transferred to the solitary later on Tuesday and joined the hunger strike.
The detainees demand an apology from the officials and a return to the general section of the prison.
The Islamic Republic has arrested thousands of people in an attempt to quell widespread protests to the alleged electoral fraud which led to reelection of Mahmoud Ahmadinejad. Many of these people have been sentenced to heavy prison terms and scores have reported being mistreated in prison.

Source: Zamaaneh

اعتصاب غذای شانزده زندانی سیاسی در اوین

گزارش‌های رسیده از زندان اوین تهران حاکی از اعتصاب غذای شانزده زندانی سیاسی بند ۳۵۰ این زندان است

به گزارش وب‌سایت کلمه، این شانزده نفر که به سلول‌های انفرادی ۲۴۰ اوین منتقل شده اند، در اعتراض به این انتقال دست به اعتصاب غذا زده‌اند

ماموران بند ۳۵۰ اوین، روزهای دوشنبه و سه‌شنبه جاری این افراد را به دلیل اعتراض به رفتار «نامناسب» ماموران و مسئولان زندان و شرایط نامناسب این بند به سلول‌های انفرادی منتقل کرده بودند

بنا به این گزارش بهمن احمدی امویی و کیوان صمیمی، روزنامه‌نگاران زندانی، ظهر دوشنبه به سلول انفرادی منتقل شدند و از همان روز اعتصاب غذای خود را آغاز کردند. ۱۴ زندانی معترض دیگر ساعت سه بامداد روز سه شنبه مجبور به ترک بند عمومی ۳۵۰ شدند

علی ملیحی، حسین نورانی نژاد، عبدالله مومنی، علی پرویز، حمیدرضا محمدی، جعفراقدامی، بابک بردبار، ضیا نبوی، ابراهیم(نادر)بابایی، کوهیار گودرزی، مجید دری، مجید توکلی، غلامحسین عرشی و پیمان کریمی آزاد زندانیانی هستند که طی روزهای چهارشنبه و پنج‌شنبه دست به اعتصاب غذا زده اند

این زندانی‌ها اعلام کرده‌اند که تا تحقق خواسته هایشان دست از اعتصاب بر نمی‌دارند. «پوزش ماموران و مسوولان زندان از زندانیان به خاطر رفتار نامناسب و همچنین بازگرداندن تمامی این شانزده زندانی به بند عمومی» از جمله خواسته‌های اعتصاب‌کنندگان است

خانواده‌های زندانیان سیاسی بند ۳۵۰ اوین از قطع تلفن‌های این بند از روز دوشنبه چهارم مرداد ماه خبر داده‌اند. گفته می‌شود که امکانات رفاهی این بند نیز در روزهای اخیر محدود شده‌است.
پیش از این گزارش‌هایی از وضعیت نامناسب رفاهی و بهداشتی این بند منتشر شده بود

۲۹ خردادماه گذشته نیز اعلام شد که مسئولان زندان اوین، زندانیان سیاسی بند ۳۵۰ زندان اوین را وادار به انجام «کار اجباری» در زمینه «کارهای ساختمانی» کرده‌اند. دلیل این کار اجباری، آغاز «ساخت و ساز در زندان» و «نبود جای مناسب برای زندانیان» اعلام شد

هم اکنون بیش از ۲۰۰ نفر از بازداشت‌شدگان رخدادهای پس از دهمین انتخابات ریاست جمهوری ایران در بند ۳۵۰ اوین نگهداری می‌شوند

در یک سال گذشته هزاران نفر از معترضان به «تقلب» در انتخابات ریاست جمهوری بازداشت شده و به اعدام، تبعید و حبس های طولانی محکوم شده اند

CHRR- The Judgement of the Court of Appeals confirmed Jaffar Kazemi’s execution and the request for a new hearing by the Supreme Court Branch 31 has been refused.  This ruling has been approved by the Appeals Court Branch 36 of Tehran Province, presided by Judge Hojatoleslam Zargar.
Mrs. Ghanavi, his lawyer, in an interview with a Human Rights’ Website said that her client has been in solitary confinement for a long time but is not aware of any pressure being born on him or his family.
Jaffar Kazemi, 46 year old, Lithograph of textbooks and pamphlets of Amir Kabir University, was detained on 27th of Shahrivar in Haft Tir Square and transferred to solitary confinement of Section 209 of Evin Prison.  After 74 days, he was transferred to Section 350 of Evin. Before this incident, he has been imprisoned on 1360 till the end of 1369 (1992-2001).
Rudabeh Akbari, Jaffar Kazemi’s wife, has written a letter to UN Secretary General asking for help to stop her husbands’ execution.  He was first tried in the Revolutionary court Branch 28.
Mrs. Ghanavi about her clients’ charges, said: “Jafar Kazemi, accused of armed War against State and God (Muharebeh) in collaboration and supporting the Mujahedin group (MKO), eventhough in none of the interrogations has he accepted the charges brought on him.”
She added:”the accusation of Muharebeh is an offense that legislators should have the Islamic turisprudence credentials in order to make accusations and causes based on the rooted Islamic jurisprudence (under Sharia law considered civil and criminal) such that it is an armed action as it is believed by many Shiite Clerics, Muhareb is a person who is said to bear weapons to fight against an Islamic State or God.  This has not been the case about my client.  He has merely presence in the protests after the elections and might have changed a few slogans but as his lawyer, I believe that the debated about him being a Muhareb is not true at all.”
Nasim Ghanavi, in light of the raised defense in court, said: “unfortunately, neither the lower court paid attention to our defense  nor the Court of Appeal and the Superior Court; they all believed the Muharebeh discussions about him.”
According to his lawyer, execution of Jaffar Kazemi is being enforced and legally, not possible to take any action to save his life.”

For prior news on Jaffar Kazemi double click : http://www.astreetjournalist.com/2010/05/09/death-row-prisoner-jafar-kazemi-subject-to-sever-torture/

Translated by St. Journalist

کمپین بین المللی حقوق بشر درایران : حکم اعدام یکی از متهمان پس از انتخابات تایید واعاده دادرسی نیز توسط دیوان عالی رد شد

نسیم غنوی به کمپین بین المللی حقوق بشر درایران گفت که حکم اعدام موکلش جعفرکاظمی در دادگاه تجدیدنظر تایید شده و درخواست اعاده دارسی وی نیز توسط شعبه ۳۱ دیوان عالی رد شده است. این حکم توسط دادگاه تجدید نظر شعبه ۳۶ استان تهران به ریاست حجت الاسلام زرگر تایید شده است

خانم غنوی گفت که موکلش مدتها درزندان انفرادی بوده ولی از اینکه انواع دیگری فشار بر وی یا خانواده اش آمده باشد مطلع نیست

جعفر کاظمی، ۴۶ ساله، لیتوگراف کتب درسی و جزوات دانشگاه امیر کبیر، روز ۲۷ شهریور در میدان هفت تیر دستگیر و به سلول انفرادی بند ۲۰۹ منتقل و پس از ۷۴ روز به بند ۳۵۰ زندان اوین منتقل شد. جعفر کاظمی پیش از این نیز از سال ۱۳۶۰ تا اواخر سال ۱۳۶۹ زندانی بوده است. رودابه اکبری،همسر جعفر کاظمی، طی نامه‌ای از دبیر کل سازمان ملل برای متوقف کردن حکم اعدام همسرش کمک خواسته است. وی ابتدا در شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب محاکمه شده بود

خانم غنوی پیرامون اتهام موکل اش گفت: «جعفر کاظمی، متهم به محاربه از طریق هواداری گروه مجاهدین است اگرچه هیچ یک از بازجویی­ها اتهامات وارده را نپذیرفته است

وی افزود: « اتهام محاربه از جمله جرائمی است که قانونگذار باید شرایط فقهی را به سبب این که ریشه فقهی دارد لحاظ کند؛ از جمله این که اقدام مسلحانه هست که اکثر علمای شیعه معتقدند محارب به کسی می گویند که دست به سلاح ببرد. در مورد موکل من این طور نبوده، ایشان صرفا در اجتماعات بعد از انتخابات حضور داشته است و احتمال دارد شعارهایی داده باشد اما به عنوان وکیل معتقد هستم بحث محاربه در مورد ایشان اصلا مصداق پیدا نمی کند

نسیم غنوی در خصوص دفاعیات مطرح شده در دادگاه گفت: «متأسفانه نه دادگاه بدوی به دفاعیات ما توجه کرد نه تجدید نظر و دیوان هم همین طور و بحث محاربه را در مورد ایشان صادق دانستند.» به گفته وکیل این پرونده، حکم جعفر کاظمی در اجرای احکام است و از نظر قانونی هیچ اقدامی برای نجات جان جعفر کاظمی در حال حاضر، میسری نیست

Committee of Human Rights Reporters: Fereshteh Halimi, Mohammad Mostafaei’s wife, along with her brother Farhad Halimi were detained last night around 11:00pm. There is also no news on *Mohammad Mostafaei, lawyer and human rights activist.

According to sources, on July 23, 2010, Mostafaei was summoned to Evin prison’s Court Branch and was interrogated for four hours.

Later on in the evening, security agents went to Mostafaei’s office with an arrest warrant issued for him. Mr. Mostafaei was not in his office at the time and so they were unable to detain him.

Fereshteh Halimi and Farhad Halimi were arrested near Mr. Mosftafaei’s office and there is no news on their whereabouts.

In the past few days, Mohammad Mostafaei was summoned to the Court Branch located at Evin prison on two different occasions.

بازداشت اعضای خانواده محمد مصطفایی و بی‌خبری از وی

کمیته گزارشگران حقوق بشر – فرشته حلیمی، همسر محمد مصطفایی و برادرش فرهاد حلیمی، شب گذشته در حدود ساعت ۱۱ شب، بازداشت شده‌اند و از محمد مصطفایی نیز اطلاع دقیقی در دست نیست

به گزارش منابع آگاه، روز گذشته، شنبه دوم مردادماه، محمد مصطفایی برای اخذ پاره‌ای توضیحات به دادسرای مستقر در زندان اوین مراجعه کرد و مدت چهار ساعت مورد بازجویی قرار گرفت

پس از آن، عصر دیروز، نهادهای امنیتی با مراجعه به دفتر مصطفایی، درحالی که حکم جلب وی را به‌همراه داشتند،‌ برای بازداشتش اقدام کردند اما به دلیل عدم حضور این وکیل دادگستری در محل، موفق به بازداشتش نشدند

در نهایت، شب گذشته در حدود ساعت ۱۱، فرشته حلیمی و برادرش فرهاد حلیمی، در حوالی دفتر کار محمد مصطفایی بازداشت شده‌اند و تا این لحظه هیچ اطلاعی از محل نگهداری آنان در دست نیست

در چند روز گذشته، محمد مصطفایی، دوبار به صورت تلفنی به دادسرای مستقر در زندان اوین احضار شده بود

Seventeen religious minorities, 15 Kurdish citizens and activists, 3 Azeri citizens and activists, 4 students, 4 student activists, 1 labor rights activist and 44 citizens have been detained during the time period of June 22, 2010 through July 22, 2010.

RAHANA: There has been a decrease in the number of political and civil rights activist detainees  in this time period in comparison to the previous month. A total of 88 individuals were detained during the time period of June 22, 2010 through July 22, 2010.

Many citizens were detained following the explosions that left many injured or dead in Zahedan. On Saturday, July 22nd, Ahmadreza Radan stated that the police forces have detained 40 individuals who were believed to be “security risks.”

Considering the situation in this area and the previous cases of human rights violations, it appears that the individuals have been arrested without a valid proof.

Similar to the previous months, Kurdish citizens were detained at a very high rate which indicates the ongoing human rights violations in Kurdistan.

Religious Minorities have also been detained at a very high rate.  Seventeen have been detained during the 30 day period.  Most of the detainees in this category include Baha’i and Dervish citizens.

Eighty eight people have been detained during this period and only one has been released. Seven detainees have been sentenced or have been transferred to prison in order to serve their sentences.

Nasrin Ghadiri, Sima Rajabian, Sousan Tebiyanian and Sara Mahboubi are the four women detained during this time period. Sara Mahboubi was later released on bail.

بازداشت در تیر ماه۱۳۸۹

در تیرماه ۱۳۸۹ هفده تن از اقلیت‌های مذهبی، ۱۵ فعال و شهروند کرد، سه فعال و شهروند ترک، چهار دانشجو،‌ چهار فعال دانشجویی، یک فعال کارگری و ۴۴ تن از شهروندان بازداشت شدند

بازداشت فعالین سیاسی و مدنی در تیر ماه جاری نسبت به ماه گذشته بر اساس آمارهای مستند موجود کمتر از ماه گذشته بوده است و تعداد فعالین بازداشتی در این ماه بالغ بر ۸۸ تن می‌رسد

انفجارهای زاهدان و کشته و مجروج شدن شهروندان در سیستان و بلوچستان، دستگیری‌های گسترده‌ای را در این شهر به دنبال داشته است،. شنبه ۲۶ تیر حمدرضا رادان با حضور در زاهدان اعلام کرد نیروی انتظامی۴۰ نفر را که قصد ایجاد «ناامنی» در شهر زاهدان را داشتند دستگیر کرده است

با توجه به وضعیت این منطقه و موارد گسترده‌ای که از نقض حقوق بشر در این منطقه وجود،‌ دارد به نظر می‌رسد بازداشت این شهروندان بدون دلیل و مستندات قانونی صورت گرفته باشد

فعالین کرد نیز به مانند ماه‌های گذشته یکی از بیش‌ترین آمارهای بازداشت را در این ماه به خود اختصاص داده‌اند که این مسأله باز هم نگاه جدی به وضعیت حقوق بشر در مناطق کردنشین را در صدر فعالیت‌های حقوق بشری قرار می‌دهد

اقلیت‌های مذهبی نیز ماه پر بازداشتی را پشت سر گذاشته و جمعا ۱۷ تن از آنان بازداشت شدند. دراویش و بهاییان دارای بیش‌تری بازداشت‌ها در این زمینه هستند

از ۸۸ بازداشتی ماه گذشته تنها خبر آزادی یک تن گزارش شده است و هفت نفر یا حکم دریافته کرده و یا برای اجرای حکم به زندان منتقل شده‌اند

در میان فعالین بازداشت شده ماه گذشته نام چهار زن به نام‌های سارا محبوبی، نسرین قدیری، سیما رجبیان و سوسن تبیانیان به چشم می‌خورد که از اینان سارا محبوبی با تودیع قرار وثیقه از زندان آزاد شده است

دیدن لیست بازداشت شدگان و مشخصات آنان کلیک کنید

دهمين سالگرد درگذشت شاملو برگزار نشد

همچون سال‌هاي پيش، دوستداران آثار شاملو در دهمين سالروز درگذشت وي در امامزاده طاهر(ع) حاضر شدند

تعدادي از آشنايان و چهره‌هاي ادبي و هنري در اين مراسم تكريم، از ساعات ابتدايي بعدازظهر امروز(شنبه 2 مردادماه) براي بزرگداشت یاد اين هنرمند بر مزارش حضور يافتند

اين مراسم در شرايطي برگزار شد كه از همان ساعات ابتدايي؛ ماموران انتظامي قصد كنترل و جلوگيري از تجمع علاقمندان به اين شاعر را داشته و آنان را دعوت به ترك محل مي‌كردند

آيدا شاملو(همسر زنده‌ياد احمد شاملو) طي گفتگوي كوتاهي  افزود: من و تعدادي از دوستان و آشنايان همچون سال‌هاي گذشته بر مزار شاملو حاضر شديم اما از ما خواستند تا محل را ترك كنيم. وي گفت: ما قصد داشتيم تا با دعا خواندن و شعرخواني بر مزار شاملو، روح وي را شاد كنيم اما اجازه داده نشد هيچيك از اين فرصت‌ها حاصل شود. به همين دليل من در همان دقايق نخست محل را ترك كردم

احمد شاملو در ۲۱ آذر، ۱۳۰۴ در تهران متولد شد و در سن هفتاد و پنج سالگي در تاريخ ۲ مرداد ۱۳۷۹؛ بعداز مدت‌ها تحمل بيماري درگذشت

Islamic Republic of Iran has banned the establishment of any new government organizations or posts in the capital.

According to a new government by-law, all new government organizations are responsible for moving their volunteer forces out of the capital within a month.

The government had already announced that it is in the process of transferring 200 thousand civil servants out of Tehran. The executive organs were charged with transferring their government organizations outside Tehran by the end of August.

Ahmadinejad administration has also called on the Central Bank of Iran to transfer the bank accounts of government organizations.

Lotfollah Forouzandeh, Deputy of Management and Human Power Development announced that 138 organizations have been prepared for transfer out of Tehran and the employees of these organizations will also be transferred to the new location.

ILNA reports that Mahmoud Ahmadinejad has called on all executive offices to give their complete cooperation to carry out the Management and Human Power Development decisions regarding transference of civil servants.

A month’s pay and continued benefits, taking away the overtime cap, loans and gifts for getting married, exercise facilities and free healthcare are amongst the incentives offered to civil servants who move out of Tehran.

However, a number of civil servants amongst them employees of the Cultural Heritage and Tourism Organization have protested the move and staged a demonstration in front of the parliament this week.

The government contends that the transference of government organizations is aimed at “ending the degradation” of other provincial cities, preparing for the danger of possible earthquakes in Tehran and “relieving the heavy population of Tehran.”

Source: Zamaneh

ممنوعیت ایجاد سازمان و پست دولتی جدید در تهران

هیات دولت جمهوری اسلامی ایران ایجاد هر گونه سازمان و پست جدید دولتی در تهران را ممنوع کرد

بر اساس مصوبه روز چهارشنبه ۳۰ تیرماه هیات دولت، تمامی دستگاه‎های دولتی موظف هستند که نیروهای داوطلب خود را حداکثر تا پایان مردادماه سال جاری به خارج از تهران منتقل کنند

دولت دهم، فروردین ماه جاری از تصمیم خود برای خروج ۲۰۰ هزار کارمند دولتی از تهران خبر داده بود.
در این تصمیم مقرر شد که دستگاه‌های اجرایی شرکت‌های دولتی خود را تا پایان مردادماه از تهران منتقل کنند

دولت محمود احمدی‌نژاد همچنین بانک مرکزی ایران را موظف کرده تا نسبت به انتقال حساب‌های بانکی شرکت‌های دولتی اقدام کند

لطف‌الله فروزنده، معاون توسعه مدیریت و سرمایه انسانی رئیس‌جمهور پیش از این گفته بود که فهرست ۱۳۸ شرکت برای خروج از تهران آماده شده و کارمندان این شرکت‌ها نیز باید همراه با شرکت‌شان به شهرهای دیگر منتقل شوند

به گزارش خبرگزاری کار ایران (ایلنا)، محمود احمدی‌نژاد، رئیس دولت دهم در جلسه روز چهارشنبه هیأت دولت دستگاه‌های اجرایی را به همکاری هر چه بیشتر با معاونت توسعه و نیروی انسانی، برای اجرای تصمیمات اتخاذ شده در راستای انتقال کارکنان دولت از تهران فراخواند

یک ماه حقوق و مزایای مستمر، برداشتن سقف اضافه کار، دریافت وام و هدیه ازدواج و امکانات ورزشی و بهداشتی رایگان از جمله مزایایی است که برای کارمندانی که از تهران منتقل می‌شوند در نظر گرفته شده‌است

با این وجود برخی کارمندان دولت، از جمله کارکنان سازمان میراث فرهنگی و گردشگری با این انتقال مخالف هستند و هفته جاری در اعتراض به این انتقال در برابر مجلس تجمع کرده‌اند

مقامات دولت دهم بحث «محرومیت‌زدایی» از شهرستان‌ها، خطر رخ دادن زمین‌لرزه در تهران و «سبک‌سازی جمعیت تهران» را از جمله دلائل اتخاذ تصمیم انتقال دستگاه‌های دولتی از تهران اعلام کرده‌اند

The detained head of Human Rights Organization of Kurdistan, Mohammad Sadiq Kaboudvand, has probably suffered a stroke in prison, Iranian human rights groups and his family report.

Mohammad Sadiq Kaboudvand, the founder of Human Rights Organization of Kurdistan, was arrested by Islamic Republic security forces on June 2007. Sentenced to 10 years in prison, he was kept in solitary confinement for five months and throughout his imprisonment he has consistently suffered from serious ailments.

His family has issued a statement saying: “According to the latest information received about the physical condition of Kaboudvand, he has most probably suffered a third stroke.”

The statement adds that the prison infirmary has attributed Kaboudvand’s loss of consciousness to irregularities in his blood pressure but the reported symptoms indicate that he has probably suffered another stroke.

In the past weeks, Amnesty International and Reporters Without Borders have expressed grave concern about the health condition of political prisoners in Iran and claim that lack of adequate medical care in prisons is a form of pressuring prisoners and their families.

In addition to his human rights activities in Kurdistan, Kaboudvand was also the director of Payam-e Mardom Weekly and in January, 2009, Human Rights Watch awarded Kaboudvand with the Hellman/Hammett grant which is a grant to support writers that are punished by their governments for expressing opposition views.

Source: Zamaaneh

وضعیت نامساعد محمدصدیق کبودوند در زندان

گروه‌های مدافع حقوق بشر ایران و خانواده محمدصدیق کبودوند، رئیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان می‌گویند این روزنامه‌نگار احتمالا در زندان سکته مغزی کرده است

محمدصدیق کبودوند فعالی حقوق بشر و روزنامه‌نگار در تاریخ ۱۰ تیرماه ۱۳۸۶ بازداشت شد. وی به اتهام تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان محاکمه و به ۱۱ سال زندان محکوم شده است

خانواده این زندانی سیاسی با انتشار اطلاعیه‌ای گفته‌اند:‌ «براساس آخرین اطلاعات دریافتی از وضعیت جسمانی کبودوند در زندان این احتمال نزدیک به یقین شده است که ایشان برای بار سوم دچار سکته گردیده است

در ادامه این اطلاعیه آمده است: «اگرچه درمانگاه زندان بیهوشی کبودوند را ناشی از افت و خیز شدید فشار خون اعلام کرده اما درگیری بخشی از مغز و اعصاب و سرگیجه شدید، اختلال در صحبت کردن و اختلالات جسمی، حرکتی و اندامی و بینایی ایشان در چهارشنبه گذشته علایم هشداری خطرناک است که حکایت از احتمال سکته مغزی کبودوند است

سازمان عفو بین‌الملل و گزارش‌گران بدون مرز ٢٥ تیر با صدور اطلاعیه مشترکی از وضعیت زندانیان عقیدتی که بیمارند و همچنان در زندان به سر می‌برند، ابراز نگرانی کردند

این دو سازمان مدافع حقوق بشر با اعتراض به وضعیت نگاه‌داری زندانیانی که اغلب از نظر جسمی و روحی «به شدت بیمار» هستند، می‌گوید که محرومیت از درمان پزشکی تحمیل شده بر زندانیان با هدف اعمال فشار بیش‌تر بر زندانیان و خانواده‌های آن‌ها انجام می‌شود

کبودوند علاوه بر فعالیت های حقوق بشری در کردستان، مدیر مسئول هفته نامه توقیف شده «پیام مردم» نیز بوده است

سازمان دیده‌بان حقوق بشر جایزه «هلمن-همت» را در سال ۲۰۰۹ به این زندانی سیاسی اهدا کرد

Issa Saharkhiz, former head of Iran’s Press Supervisory Board accused Iran’s Supreme Leader of “remaining silent in the face of detainee torture” and announced his intention to press charges against the leader.

Khodnevis website reports that Saharkhiz was put on trial behind closed doors today at the branch 15 of the Revolutionary Court.

According to the reports: “Saharkhiz was brought to the court in shackles and dedicated the text of his defense to the people of Iran.”

The head of the banned monthly magazine Aftab told the court that on the day of his arrest last July, he was “beaten and tortured” by security officers.

He added: “Ayatollah Seyed Ali Khamenei, has trampled the constitution and all the rules and principles of Velayat Faqih (leadership of an expert clergy) and has deviated from the path of justice, fairness and impartiality in elections in such a manner that he openly claims that he prefers one candidate to another and his heart beats for the victory of that candidate.”

Saharkhiz says that this course of action taken by the leader “set the stage for the engineered elections” of 2009.

The outcome of the presidential elections of 2009 was disputed through massive street protests with millions of people accusing the government of vote fraud to secure Mahmoud Ahmadienjad’s victory.

The government denied the accusations and the Supreme Leader put his seal of approval on the outcome of the elections despite widespread protests.

Source: Zammaneh

«رهبر ایران باید برکنار و محاکمه شود»

عیسی سحرخیز، مدیرکل پیشین مطبوعات وزارت ارشاد امروز در دادگاهی در تهران گفته که از آیت‌الله خامنه‌ای، رهبر ایران به اتهام «سکوت در برابر شکنجه زندانیان» شکایت خواهد کرد

سحرخیز امروز در شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب به طور غیرعلنی محاکمه شده است

بر پایه این گزارش، «سحرخیز که امروز با پابند به دادگاه آورده شده، متن دفاعیه خود را به مردم ایران تقدیم کرده است

مدیرمسئول ماهنامه توقیف شده آفتاب در جلسه دادگاه گفته که در روز بازداشت‌اش در ١٢ تیر ١٣٨٨ از سوی ماموران امنیتی مورد «شکنجه و ضرب و جرح» قرار گرفته است

سحرخیز همچنین افزوده که آیت‌الله خامنه‌ای به دلیل این‌که در حق مردم ایران «ظلم» کرده باید «برکنار» شود

در روزهای گذشته احمدقابل و محسن کدیور نیز خواهان برکناری آیت‌الله خامنه ای شده بودند

او همچنین گفته که « آیت‌الله سیدعلی خامنه‌ای، قانون اساسی و مفاد و اصول مربوط به ولایت فقیه را زیر پا گذارده و از راه عدالت و انصاف و بی‌طرفی در انتخابات منحرف شده است، به‌گونه‌ای که خود به ‌صورت علنی و آشکار می‌گوید که یک نامزد را به نامزدهای دیگر ترجیح می‌دهد و دلش برای پیروزی او می‌تپد

سحرخیز این رویکرد رهبر ایران را «زمینه‌ساز انتخابات مهندسی‌شده» خوانده است

اشاره او به انتخابات بحث‌برانگیز ریاست‌جمهوری ایران در ٢٢ خرداد ١٣٨٨ است که در نتیجه آن محمود احمدی‌نژاد به عنوان فرد پیروز معرفی شد. مخالفان دولت اما می‌گویند که احمدی نژاد با «تقلب» رئیس جمهور شده است

حکومت ایران همواره گفته های مخالفان را رد کرده است

Dr Sohrab Behdad is the coauthor with Farhad Nomani of Class and Labor in Iran: Did the Revolution Matter? (Syracuse University Press, 2006). Below is the translation of an interview with him conducted by Ms. Mahindokht Mesbah of the Persian Language Deutsche Welle Radio on June 16, 2010

DW: The subject of our interview is the place of the working class in the Iranian protest movement known as the Green Movement. It seems that workers and laborers have not participated in the protests of the past year, at least not under their own independent banner. It seems that they have been potential, but not actual, participants in the movement. Do you concur with this view?

Sohrab Behdad: To some extent. However, one has to ask how workers can be discerned among the ranks of the protestors. It seems that the distinguishing marks being applied are obsolete. We have to acknowledge that the image of the Iranian working class is no longer the traditional one. Many are educated and young. Their attire and demeanor are no different from those of the middle class. The traditional image of a worker is that of a person who wears a greasy outfit and has a gaunt face.

Another issue is the lack of labor slogans within the Green Movement. The reason for this lack is that the protests have revolved around the right to vote, elections, human rights, and freedom. It is not true that workers have not participated in these spontaneous movements.

The next issue is that working class demands do not have the possibility of being directly manifested in the society. On the one hand, the present political situation has limited workers through suppressing their organizations. On the other hand, the leaders of the Green Movement have not yet expressed a strong interest in raising their issues.

The very fact that the question has been raised and is being asked by you reveals the fact of workers’ presence in the movement. It is not true that there has been a lack of participation by workers per se. However, it is clear that labor issues have not found an organic expression in the slogans of the Green Movement.

DW: Some say that the labor movement in Iran has always been secular and that it has not joined the Green Movement because the Green Movement’s leading figures are straddling the fence between religion and secularism.

SB: This is not true. The Green Movement is essentially secular. The issue is that Iranian society is in search of democracy and social justice. However the movement has not gone beyond the democracy-seeking stage so far. Its leadership has paid less attention to the question of social justice.

DW: Do you think the continuation of the Green Movement will enable it to represent labor issues after it has passed through the current political demands?

SB: That is inevitable. The Green Movement cannot succeed unless it raises social justice demands, which include workers’ demands at the center. During the Khatami era, Reformists failed because they did not take the demand for social justice seriously, and did not make efforts to organize social forces. When there were disturbances in Islamshahr [a working-class city near Tehran], Reformist newspapers paid them no attention. Reformists better have learned from these experiences.

DW: You referred to the reform period. Some labor representatives say that the disappointment of workers with the eight years of reform has made them indifferent to the comings and goings of this or that [leader], and that the workers do not wish to pay a heavy price without getting results.

SB: I question the identity of these representatives and the validity of their statements. On May 1 this year, ten workers’ organizations issued a statement. In addition to specific labor demands, they demanded the abolition of the death penalty and the abolition of discriminatory laws against women. These are the slogans of the Green Movement.

DW: I’m glad that you mentioned slogans that go beyond class. Some say that the Green Movement does not have a class origin, and hence it is incorrect for it to raise the demands of this or that sector or class.

SB: This statement can be simultaneously correct and demagogical. To speak of going beyond class is like saying “hameh ba ham” ["All together!" -- a slogan of Ayatollah Ruhollah Khomeini's ]. It signifies doing away with the demand for social justice. It violates social justice.

DW: Another view is that the income gap and the economic and social status gap between the middle class and workers is narrowing on a daily basis, and that a kind of proletarianization is evident in this [middle] class.

SB: Precisely! This has taken place in Iranian society during the past 30 years. This very issue reveals that social justice is also very important to the middle class. Iranian office workers are in fact laborers who have become white collar. The issue of social justice is very important to them as well. That is why it needs to be addressed.

For the Green Movement to say that it is opposed to corruption will not bring about the realization of social justice. Throughout the world, corruption exists and punishment for it also exists. The movement has to raise specific demands that are relevant to changing the living and working conditions of the laborers.

DW: Many also say that if workers join the movement and a general strike takes place, the movement will be complete. How objective is this view, which takes its example from the last months of the Pahlavi regime? After 30 years of repression and the use of force, do the proper context and means for a general strike by workers exist in our society?

SB: A large portion of Iran’s workers work for the government, the Pasdaran [Islamic Revolutionary Guard Corps], and the foundations. In Mr. Karroubi’s words, we cannot speak of freedom for workers in a society in which the employers are the Pasdaran. We need to speak in terms of the existing reality in Iran. At this time, the possibility and context [for a general strike] do not exist for the working class.

What we need to realize is that if the current economic situation worsens, and the “plan for targeted monetary subsidies” is enforced, the buying power of millions will decrease. This will have repercussions.

DW: Is it possible to predict what will happen? If the situation worsens, will there be wider protests with a stronger message from the people?

SB: The social dynamic cannot be predicted so easily. In the above case, protests will certainly increase. There will be greater dissatisfaction. However, it will not necessarily lead to violence and riots. We cannot predict the form that the dissatisfaction and protest will take. The form of social protests depends on the character of organizations, concerted actions, and the maturity of the leaders and representatives of the social currents.

Source: Peyvand

جنبش سبز و ادعای فراطبقاتی بودن آن

دکتر سهراب بهداد، استاد اقتصاد دانشگاه دنیسون اوهایو در مصاحبه با دویچه‌وله می‌گوید: «صحبت از فراطبقاتی بودن، مانند صحبت “همه با هم” است. این یعنی از بین بردن خواست عدالت اجتماعی. این، ناقض عدالت اجتماعی است

موضوع عدالت، یکی از موضوع‌های عمده‌ی جنبش اعتراضی است. همه، پیگیری آن را ضروری می‌دانند، اما تأکیدها بر آن یکسان نیست. دکتر سهراب بهداد، استاد اقتصاد دانشگاه دنیسون اوهایو، از صاحب‌نظرانی است که معتقدند “جنبش سبز” لازم است برای بقا و موفقیت خود در عدالت‌خواهی اجتماعی پیگیر باشد و خواست‌های کارگران را نیز نمایندگی کند.

با دکتر سهراب بهداد گفت‌وگو کرده‌ایم. او به همراه دکتر فرهاد نعمانی، استاد اقتصاد در پاریس، کتابی در مورد موقعیت و مبارزات طبقه کارگر ایران به زبان انگلیسی تألیف کرده که ترجمه‌ی فارسی آن زیر عنوان “طبقه و کار در ایران” انتشار یافته است.

دویچه‌وله: موضوع صحبت ما بررسی موقعیت طبقه کارگر در جنبش اعتراضی موسوم به جنبش سبز در ایران است. به نظر میرسد کارگران و زحمتکشان دستکم باهویت مستقل خود در اعتراضات یکسال گذشته شرکت نداشته‌اند و نوع مشارکت شان در جنبش بیشتر بالقوه بوده تا بالفعل. شما با این تعبیر موافقید؟

سهراب بهداد: تاحدودی. اما باید دید که چگونه می‌توان کارگران را در صفوف تظاهرات تشخیص داد. به‌نظر می‌رسد که نشانه‌های تشخیص، قدیمی باشند. باید قبول کرد که تصویر سنتی از طبقه کارگر ایران تغییر کرده است. بسیاری از آنان تحصیل‌کرده و جوان هستند و نوع لباس پوشیدن و رفتارشان با قشر متوسط تفاوتی ندارد. تصور سنتی از کارگر، فردی است که لباس روغنی پوشیده و چهره بسیار تکیده‌ای دارد.

موضوع دیگر، نبود شعارهای کارگری در جنبش سبز است و دلیل آن هم این است که علت محوری اعتراض‌ها، حق رای، انتخابات، حقوق بشر و آزادی بوده است. عدم شرکت کارگران در جنبش به خودی خود، درست نیست. مسئله بعدی این است که خواست‌های طبقه کارگر امکان تجلی مستقیم در جامعه ندارد. از یک‌سو شرایط سیاسی، آنها را با سرکوب تشکل‌هایشان محدود کرده و از طرف دیگر، رهبران جنبش تاکنون علاقه چندانی به طرح مسائل آنها نداشته‌اند. اتفاقا طرح این سوال که شما هم می‌پرسید، خودش نشاندهنده واقعیت حضور کارگران در جنبش است. عدم شرکت کارگران در جنبش، به خودی خود، درست نیست، اما مسلم است که مسائل کارگری، جنبه‌ای ارگانیک در شعارهای جنبش سبز نداشته‌اند.

کسانی می‌گویند جنبش کارگری در ایران همیشه سکولار بوده و دلیل نپیوستن به جنبش سبز این است که چهره‌های شاخص آن هنوز مابین دین‌مداری و سکولاریسم در نوسان هستند.

این درست نیست. جنبش سبز در ذات خود سکولار است. موضوع بر سر این است که جامعه ایران در جستجوی دمکراسی و عدالت اجتماعی است اما جنبش تاکنون در مرحله خواست دمکراسی مانده و در رهبری آن، مسئله عدالت اجتماعی کمتر مطرح بوده است.

فکر می‌کنید جنبش سبز در تداوم خود این ظرفیت را پیدا خواهد کرد که پس از گذار از مطالبات سیاسی کنونی، مطالبات کارگری را نیز نمایندگی کند؟

ناگزیر است! جنبش سبز نمی‌تواند موفق شود مگر این‌که خواست‌های عدالت اجتماعی را طرح کند و در راس آن خواست‌های کارگران را. اصلاح طلبان در دوران خاتمی به این دلیل شکست خوردند که خواست عدالت اجتماعی را جدی نگرفتند و در جهت تشکل دادن نیروهای اجتماعی کاری نکردند. وقتی اسلام‌شهر در زمان خاتمی شلوغ شد، روزنامه‌های اصلاح طلب کوچکترین توجهی به آن نکردند. باید امیدوار بود که در این دوره از چنین تجربه‌هایی آموخته باشند.

به دوران اصلاحات اشاره کردید. اتفاقا پاره‌ای نمایندگان کارگری می‌گویند که زحمتکشان به دلیل سرخوردگی از همان هشت سال اصلاحات، دچار بی‌تفاوتی نسبت به آمدن ورفتن این و آن شده و مایل نیستند که هزینه‌های فراوان بدهند اما بی‌نصیب بمانند.

این‌ها را باید البته دید که گفته و چقدر معتبر است. ده تشکل کارگری در اول ماه مه امسال اعلامیه دادند و علاوه بر خواست‌های مشخص کارگری، خواهان لغو مجازات اعدام، لغو قوانین تبعیض آمیز نسبت به زنان بودند. این‌ها شعارهای جنبش سبز هستند.

خوب شد از این شعارها که فراطبقاتی هستند، یاد کردید. کسانی عنوان می‌کنند که جنبش سبز، خاستگاه طبقاتی ندارد و در نتیجه نادرست است که خواست این یا آن قشر و طبقه در آن برجسته شود.

این حرف می‌تواند هم‌زمان درست و در عین حال عوامفریبانه باشد. صحبت از فراطبقاتی بودن، مانند صحبت “همه با هم” است. این یعنی از بین بردن خواست عدالت اجتماعی. این ناقض عدالت اجتماعی است.

نگاه دیگری می‌گوید فاصله میان قشر متوسط و کارگران از نظر میزان درآمد و جایگاه اقتصادی و اجتماعی روز به روز دارد کمتر می‌شود و نوعی پرولتریزه شدن در این قشر قابل مشاهده است.

دقیقا! این در جامعه ایران در عرض سی سال پیش آمده و خود همین مطلب نشان می‌دهد که برای قشر متوسط هم موضوع عدالت اجتماعی بسیار مهم است. کارمندان ایرانی، در واقع همان کارگران هستند که یقه سفید شده‌اند! برای آنها هم موضوع عدالت اجتماعی بسیار مهم است و باید به آن به همین دلیل پرداخت. جنبش سبز اگر بگوید من با فساد مخالفم، معنایش این نیست که عدالت اجتماعی را محقق کرده است. در همه جای دنیا فساد هست و مجازات خود را دارد. جنبش باید به‌طور مشخص شعارهایی را طرح کند که به تغییر وضعیت زندگی و شرایط کار زحمتکشان نظر داشته باشد.

بسیاری نیز می‌گویند اگر کارگران به جنبش بپیوندند و یک اعتصاب سراسری شکل بگیرد، جنبش کامل می‌شود. این نگاه که رو به ماه‌های آخر حکومت پهلوی دارد، چقدر عینی است؟ جامعه ما پس از سی سال سرکوب و فشار، بستر و لوازم مناسب برای اعتصاب سراسری توسط کارگران را دارد؟

بخش عظیمی از کارگران ایران برای دولت و سپاه و بنیادها کار می‌کنند. به قول آقای کروبی، در جامعه‌ای که کارفرما سپاه است، چگونه می‌توان از آزادی برای طبقه کارگر حرف زد؟ ما باید در چارچوب واقعیت‌های ایران صحبت کنیم. طبقه کارگر در حال حاضر، چنین امکان و بستری را ندارد.

آن‌چه باید مورد توجه قرار گیرد این است که در صورت بدتر شدن وضعیت اقتصادی موجود و اجرای طرح هدفمند کردن یارانه‌ها، قدرت خرید میلیون‌ها نفر در کشور کاهش خواهد یافت و این تاثیرات و عکس‌العمل‌هایی در بر خواهد داشت.

قابل پیش بینی هست که چه می‌شود؟ اگر کار به آنجا بکشد، اعتراض‌ها وسیع‌تر می‌شوند و لحن مردم نیز تندتر؟

دینامیسم اجتماعی را به این آسانی نمی‌توان پیش‌بینی کرد. به‌طور حتم در چنین صورتی اعتراض‌ها بالا خواهند گرفت، نارضایتی‌ها بیشتر خواهند شد، اما نمی‌توان گفت که کار به خشونت و شورش خواهد کشید. نمی‌توان گفت که این نارضایتی و اعتراض چه شکلی به خود خواهند گرفت. شکل بروز اعتراض‌های اجتماعی، بستگی به تشکل‌ها، حرکت‌های هماهنگ، پختگی نمایندگان و رهبران جریان‌های اجتماعی دارد.

منبع: دویچه وله

Ramin Mehmanparast, speaker for Iran’s foreign ministry announced that Shahram AMiri, the missing Iranian nuclear scientist has left the US and is on his way to Iran.

Iranian media reports that Mehmanparast attributed the return of Amiri to the efforts of the Islamic Republic and the “effective cooperation” of the Pakistani Embassy in Washington and added that he left the US Wednesday morning and will return to Iran through a “third country.”

The spokesman for the foreign ministry reported that Amiri is reportedly in “peace and good health.”

Reuters reports that US foreign minister, Hilary Clinton said on Tuesday that Shahram Amiri came to the US “freely” and is therefore free to leave the country whenever he wants.

Clinton also urged Iran to release the three US hikers and release some information about Robert Levinson, the formerFBI agent who disappeared during a business trip to Iran.

US authorities denied that there is any exchange taking place between Amiri and three hikers and announced that since Amiri came to the US of his own volition, such an exchange is irrelevant.

According to Islamic Republic authorities, Iranian nuclear researcher, Shahram Amiri was abducted and taken to the US by the CIA with the aid of Saudi agents while he was on a pilgrimage to Mecca.

Earlier a film was released of the nuclear scientist in which he said that he had escaped US agents and was trying to return to Iran.

Source: Zamaaneh

شهرام امیری در راه بازگشت به ایران

رامین مهمانپرست، سخنگوی وزارت خارجه جمهوری اسلامی اعلام کرد که شهرام امیری، دانشمند هسته‌ای ایران، خاک آمریکا را به مقصد ایران ترک کرده است

بنا بر گزارش خبرگزاری‌های ایران، رامین مهمان پرست با بیان این‌که خروج امیری پس از تلاش‌های جمهوری اسلامی و «همکاری‌های موثر» سفارت پاکستان در واشنگتن میسر شده است، اعلام کرد که وی بامداد چهارشنبه آمریکا را ترک کرده تا از طریق یک «کشور ثالث» به ایران بازگردد

سخنگوی وزارت خارجه ایران به نقل از کمالوندی، معاون آمریکای وزارت خارجه تاکید کرد که امیری دارای «سلامت و آرامش» روحی است

به گزارش رویترز در همین راستا هیلاری کلینتون روز سه شنبه بیان کرد شهرام امیری «آزادانه» و با «میل» خود به آمریکا آمده است و بنابراین «آزاد» است که هر زمان خواست از این کشور برود

کلینتون همچنین از ایران خواست تا سه کوهنورد آمریکایی را آزاد کرده و نیز اطلاعاتی درخصوص «رابرت لوینسون» افسر سابق اف بی آی که در جریان یک سفر تجاری به ایران ناپدید شده است ارائه کند

مقامات آمریکایی مبادله امیری با سه آمریکایی زندانی در ایران را رد کرده و اعلام کرده‌اند از آن‌جا که امیری خودش به آمریکا آمده بود و در بازداشت آمریکا نبوده است هرگونه مبادله‌ای منتفی است

شهرام امیری محقق دانشگاه مالک اشتر ایران و کارشناس هسته‌ای این کشور است که گفته می‌شود در جریان یک سفر زیارتی به مکه توسط «سی آی ای» و با همکاری سرویس اطلاعاتی عربستان سعودی ربوده و آمریکا برده شده بود

آمریکا و عربستان همواره این اتهام ایران رد کرده‌اند

پیش‌تر فیلمی از امیری منتشر شده بود که در آن وی اعلام کرد موفق به فرار از دست ماموران آمریکایی شده است و در تلاش برای بازگشت به ایران است