Amnesty International has urged the Iranian authorities to stop harassing human rights lawyers amid continuing uncertainty over the whereabouts of the defense counsel in a recent controversial stoning case and the arrest of two of his relatives.

Mohammad Mostafaei’s whereabouts have been unknown since shortly after he was released from questioning by judicial officials last Saturday.

Late that evening, the Iranian authorities detained his wife and brother-in-law, prompting fears that they are being held to put pressure on Mohammed Mostafaei to turn himself in to the authorities, if he is not already being detained.

The acclaimed lawyer is defending Sakineh Mohammadi Ashtiani, whose case became the subject of an international outcry when it was reported that she was soon to be executed by stoning.

He has also defended many juvenile offenders, political prisoners and others sentenced to stoning. Mostafaei has been a vocal critic of the administration of justice in Iran.

“Mohammad Mostafaei is a thorn in the side of the Iranian authorities and we fear that he is being persecuted in an attempt to stop him carrying out his professional activities as a defence lawyer and in support of human rights,” said Malcolm Smart, Amnesty International’s Middle East and North Africa director.

Mostafaei was summoned for questioning by judicial officials at Tehran’s Evin prison on Saturday but released after several hours. However he later received a telephone call summoning him back to the prison. It is not known whether he complied with this summons or not.

Mohammad Mostafaei’s wife, Fereshteh Halimi, and her brother, Farhad Halimi, were arrested on Saturday evening. They remain held and have been denied access to their lawyer.

Following his interrogation on Saturday, Mostafaei wrote on his blog that he was questioned mainly about his defence of juvenile offenders. He also wrote on his Facebook account: “It is possible they will arrest me”.

“The Iranian authorities appear intent on silencing anyone who speaks out against stoning or other issues where Iran’s international human rights obligations are clearly being violated,” said Malcolm Smart.

“Mohammad Mostafaei should be allowed to get on with his job as a lawyer rather than face arrest himself for trying to defend victims of human rights abuses.

“If Fereshteh and Farhad Halimi are held solely because they are related to Mohammad Mostafaei, or in order to place pressure on him, they are prisoners of conscience and must be immediately released.”

Fereshteh Halimi and Mohammad Mostafaei have a young daughter who is said to be in the care of her maternal grandmother.

There is a longstanding pattern of harassment and imprisonment of human rights lawyers in Iran. In 2002, Nasser Zarafshan was sentenced to five years’ imprisonment, partly on trumped-up charges of possessing a firearm and alcohol offences.

Abdolfattah Soltani was sentenced to five years’ imprisonment in 2005 for disclosing public documents and “propaganda against the system”. The sentence was overturned on appeal on 2007 but he was arrested again in 2009 and held for two months before being released on bail.
Other lawyers currently held for their human rights work include Mohammad Olyaeifard, who is serving a one-year prison sentence imposed for comments he made criticizing the judiciary after the execution of one of his clients, juvenile offender Behnoud Shojaee.
Other Iranian human rights lawyers such as Nobel Prize winner Shirin Ebadi and Shadi Sadr, recipient of various international human rights awards, now work outside of Iran, fearing to return.
Mohammad Mostafaei was briefly detained following the disputed 2009 presidential election before being released on bail.

Read More: Family of stoning case lawyer detained (Urgent Action, 26 July 2010)

Source: Amnesty International

عفو بین‌الملل به ایران: آزار وکلا را متوقف کنید

سازمان عفو بین الملل در بیانیه‌ای با اشاره به ناپدید شدن محمد مصطفایی،‌ وکیل دادگستری خطاب به دولت ایران گفت که آزار وکلا را متوقف کنید

همزمان با انتشار گزارش‌ها درباره ناپدید شدن محمد مصطفایی و احتمال بازداشت او توسط نیروهای امنیتی ایران، سازمان عفو بین‌الملل خواستار توقف آزار وکلای حقوق بشر از جمله محمد مصطفایی شده است

آقای مصطفایی که چند روز قبل از سوی دادسرای تهران احضار شده بود، پس از بازگشت از محل دادسرا برای آخرین بار وبلاگ شخصی اش را به روز کرده و پس از آن خبری از محل اقامت او در دسترس نیست. وی در آن مطلب از «احتمال بازداشتش» خبر داده بود

بر اساس گزارش‌ها همزمان با بازداشت آقای مصطفایی، فرشته حلیمی، همسر و فرهاد حلیمی برادر همسر آقای مصطفایی شنبه شب (دوم مرداد) در تهران بازداشت شده‌اند.

در بیانیه سازمان عفو بین الملل، ایران به تلاش برای اخلال و توقف در فعالیت های وکلای مدافع حقوق بشر متهم شده و مثال هایی از این نوع فعالیت ها عنوان شده است

بنابراین گزارش، محکومیت ناصر زرافشان، وکیل پرونده قتل های زنجیره ای به پنج سال زندان در سال ۲۰۰۲ (۱۳۸۲) از نمونه های بارز اقدامات ایران برای تحدید فعالیت وکلای مدافع حقوق بشر است

بازداشت و محکومیت عبدالفتاح سلطانی، محمد اولیایی فرد و شادی صدر از دیگر نمونه های فشار حکومت ایران بر وکلای مدافع حقوق بشر عنوان شده است

سازمان عفو بین الملل همچنین از وضعیت شیرین عبادی، حقوقدان و برنده جایزه نوبل صلح، که هم اکنون در خارج از ایران به سر می برد و دفتر کار او بارها توسط مقام های قضایی ایران مورد بازرسی و پلمپ شده است، به عنوان نمونه دیگری از فشار ایران بر فعالیت های وکلای مدافع حقوق بشر یاد کرده است

Source: 30Mail

Ten Iranian political prisoners have reportedly been transferred to solitary confinement in section 350 of Evin Prison for protesting against being mistreated by the guards.

Kaleme reformist website reports that “Abdollah Momeni, spokesman for the student organization Danesh Amoukhtegan, Bahman Ahmadi Amouyi, journalist, and Ahmad Karimi, political activists are amongst the prisoners that have been transferred.

Kaleme reports that on Monday July 26, the day prisoners were receiving visitors, the guards mistreated and insulted the prisoners and their families. The prisoners spoke out and protested to the behaviour of the prison staff and the guards responded by transferring them to solitary confinement.

In addition the prisoners were deprived of their telephone privileges according to Kaleme.

Section 350 of Evin Prison is notorious for its lack of standard facilities and overcrowding. Over 200 post-election detainees are currently in this section of Evin.

Last month it was reported that the prisoners of this section are forced to do labour. Officials claimed they are constructing additions to this section to rectify the overcrowding issue.

Many prominent reformist who were arrested in the crackdown on the widespread protests against the alleged fraud that gave Ahmadinejad the victory in the presidential elections, are being held in the section 350 of Evin Prison.

Source: Peyvand

انتقال ١٠ زندانی سیاسی به سلول انفرادی

رها از ایران حاکی از آن است که روز گذشته دست کم ١٠ زندانی سیاسی بند٣٥٠ زندان اوین به خاطر «اعتراض» به رفتار مأمورین زندان به سلول انفرادی منتقل شده‌اند

تارنمای کلمه از «عبدالله مومنی، سخنگوی سازمان دانش آموختگان (ادوار دفتر تحکیم وحدت)، بهمن احمدی‌امویی، روزنامه‌نگار و احمد کریمی، فعال سیاسی» به عنوان سه زندانی‌ سیاسی بند ٣٥٠ اوین نام برده که به سلول انفرادی منتقل شده‌اند

از اسامی دیگر زندانیانی که به سلول انفرادی منتقل شده‌اند، خبری منتشر نشده است

کلمه، اعتراض زندانیان به «برخوردهای نامناسب و زننده ماموران و مسئولان بند ٣٥٠ اوین» را علت انتقال آن‌ها به سلول انفرادی اعلام کرده است

به گزارش کلمه، دوشنبه چهارم مرداد ٨٩، هم زمان با روز ملاقات زندانیان بند ٣٥٠، زندانیان و خانواده‌های آن‌ها با «برخوردهای توهین‌آمیز ماموران و مسئولان بند زندان» روبرو شده‌اند که اعتراض زندانیان را در پی داشته است

جزئیات بیش‌تری درباره آن‌چه که رفتار «توهین‌آمیز و زننده ماموران و مسئولان بند ٣٥٠ اوین» خوانده شده، اعلام نشده است

همچنین تارنمای کلمه روز سه‌شنبه پنج مرداد خبر داد که تلفن بند ٣٥٠ اوین از روز دوشنبه چهار مرداد توسط مسئولان بند قطع شده و امکانات رفاهی نیز محدود شده است

بند ٣٥٠ زندان اوین که پیش‌تر بند کارگری بوده و از سال ٨٦ از زندانیان سیاسی تخلیه شده بود، پس از انتخابات ٢٢ خرداد ٨٨ بار دیگر به بند زندانیان سیاسی تبدیل شده و هم‌اکنون با بیش از ٢٠٠ نفر از بازداشت‌شدگان حوادث پس از انتخابات بحث‌برانگیز ریاست جمهوری ایران، به عنوان شلوغ‌ترین بند زندانیان سیاسی زندان اوین شناخته می‌شود

٢٩ خردادماه گذشته نیز اعلام شد که مسئولان زندان اوین، زندانیان سیاسی بند ٣٥٠ زندان اوین را وادار به انجام «کار اجباری» در زمنیه «کارهای ساختمانی» کرده‌اند. دلیل این کار اجباری، آغاز «ساخت و ساز در زندان» و «نبود جای مناسب برای زندانیان» اعلام ش

کمپین بین‌المللی حقوق بشر در ایران نیز ١٢ خرداد با انتشار گزارشی خبر داد که در بند ٣٥٠، زندانیان کم‌تر شناخته شده، برای نظافت راهروها، هواخوری، دستشویی‌ها و زندان به کار گرفته می‌شوند

همچنین اعلام شد که ماموران زندان با زندانی‌ها رفتارهای «تحقیرآمیز» دارند

از «علیرضا بهشتی‌شیرازی، قربان بهزادیان‌نژاد، علی عرب‌مازار، عبدالله مومنی، بهمن احمدی‌امویی، علی ملیحی، میلاد اسدی، علی تاجرنیا، کیوان صمیمی، حسین نورانی‌نژاد، مجید دری، ضیا نبوی، احمد کریمی، علی زاهد، علی بیکس، سعید متین پور و علیرضا طاهری» به عنوان افراد شناخته شده‌ای نام برده شده که در این بند زندانی هستند

منبع: زمانه

Ministry Committee has adopted new bylaws under which the executive agencies must refrain from employing individuals whom have drugs, alcohol and tobacco addiction.

It is said this bylaw was passed for better management of state laws, demanding physical and mental health examine of all individuals applying for new positions.

According to the bylaw management can determine the competence and ability of all individuals through scientific tests, technical interviews as well as medical examinations.

Also in case of any possible refrains or problems with this routine, the Medical Council of the state’s university has been set as the determining committee.

These Regulations, does not concern concern war disabled veterans as long as the Foundation for martyrs and veterans welfare recognize that veteran’s disabilities will not hinder with their work.

Lawyer Mahmoud Alizadeh Tabatabai in an interview with 60 Minutes program of BBC, said this bylaw has no binding legal regulation and the government can not refrain any individuals due to their smoking habits.

Translated by: St Journalist

دولت استخدام سیگاری‌ها را ممنوع کرد؛ این کار قانونی نیست

هیئت وزیران آیین‌نامه جدیدی را به تصویب رساند که بر اساس آن دستگاه‌های اجرایی موظفند از استخدام داوطلبانی که دارای اعتیاد به مواد مخدر، الکل و دخانیات هستند ممانعت به عمل ‌آورند

این آیین‌نامه که گفته می‌شود در جهت اجرای قانون مدیریت کشوری به تصویب رسید، خواستار سنجش سلامت جسمانی و روانی داوطلبان استخدام در پست مورد نظر است

طبق این آیین‌نامه دستگاه‌های اجرایی می توانند صلاحیت و توانایی انجام کار داوطلبانی که برای آن استخدام می شوند از طریق آزمون علمی،‌مصاحبه تخصصی و معاینات پزشکی احراز کنند

همچنین در صورت بروز مشکل و اعتراض داوطلبان استخدام، مرجع نهایی رسیدگی به توانایی جسمی و روانی انجام کار، شورای پزشکی دانشگاه علوم پزشکی استان مربوط است

این آیین نامه، استخدام جانبازان و معلولان به شرط آنکه بنیاد شهید و امور ایثارگران و سازمان بهزیستی،  تشخیص دهند که جانبازی و معلولیت مانع از ماموریت کاری آنها نیست را بلامانع دانست

محمود علیزاده طباطبایی وکیل دادگستری در مصاحبه ای به برنامه 60 دقیقه بی بی سی فارسی گفت این آیین نامه مستند قانونی ندارد و دولت نمی تواند کسی را به دلیل سیگاری بودن از حق استخدام محروم کند

منبع: سی‌ میل

Iranian opposition leader Mehdi Karroubi condemned the “savage treatment” of the families of political detainees by the Islamic Republic government, which according to him did not even exist before the Revolution.

Saham News website reports that today in a visit with Mansour Osanloo’s family, Karroubi said: “The savage treatment of people and their families these days is a cruelty that surpasses anything done in the time of the Shah (Iran’s last monarch) with all the corruption.”

He went on to say to the Osanloo family: “As a member of the this regime, I stand before you ashamed of the manner in which your family has been treated but please do not attribute these actions to Islam and the Imam (Khomeini).

Mansour Osanloo is one of the union leaders of Tehran public transportation who has been arrested several times since 2005 for his union activities. He was last arrested in 2007 and is still in prison.

In his visit with the Osanloos, Karroubi was told that security forces abducted their daughter-in-law, Zoya Samadi, and subjected her to torture.

Mansour Osanloo’s mother told Karroubi: “They beat her severely covering her in bruises and in the late hours of the night threw her out of the car under a bridge.”

The Public Transportation Union of Tehran was established in 1968 but its labour activities were halted after the 1979 Revolution and re-started in 2005.

The Islamic Republic has cracked down heavily on all labour activities across the country in the past years and arrested many labour leaders to subdue labour demands.

Source: Zammaneh

«رفتارهای وحشیانه کنونی در زمان شاه هم نبود»

مهدی کروبی یکی از رهبران مخالفان دولت ایران، برخورد حکومت با خانواده زندانیان سیاسی را «رفتارهای وحشیانه» خوانده است که در قبل از انقلاب هم وجود نداشته است

به گزارش تارنمای سحام‌نیوز، مهدی کروبی امروز در دیدار با خانواده منصور اسانلو گفته که «رفتارهای وحشیانه‌ای که اکنون بر افراد و خانواده‌ها وارد می‌شود، ظلمی‌ است که نظام شاه هم با آن‌ همه فساد، این چنین رفتاری را با خانواده‌ها انجام نمی‌داد

دبیرکل حزب اعتماد ملی به خانواده اسانلو گفته که «من به عنوان عضوی از این نظام شرمنده شما هستم ولی این رفتارها را به حساب اسلام و امام نگذارید

منصور اسانلو، از رهبران سندیکای کارگری اتوبوس‌رانی تهران از سال ١٣٨٤ تا کنون بارها به دلیل مبارزات کارگری بازداشت شده است. اسانلو آخرین بار در سال ١٣٨٦ بازداشت شد و تاکنون در زندان به سر می‌برد

در این دیدار همچنین مادر منصور اسانلو گفته که ماموران امنیتی، دوم تیر زویا صمدی، عروس خانواده اسانلو را ربوده و مورد شکنجه قرار داده‌اند

مادر منصور اسانلو افزوده است: “آن‌ها به شدت وی را کتک زدند به طوری که بسیاری از نقاط بدن وی کبود شده است و در ساعات پایانی شب زیر پل سیدخندان از ماشین به بیرون پرتابش می کنند

چندی پیش ماموران وزارت اطلاعات با بازداشت زویا صمدی از وی خواسته بودند که «تعهد» بدهد، بعد از آزادی منصور اسانلو وی از کشور خارج می‌شود و دست به هیچ اقدامی نخواهد زد

سندیکای اتوبوسرانی نخستین بار در سال ١٣٤٧ در ایران تاسیس شد ولی فعالیت‌های آن بعد از انقلاب اسلامی متوقف شد. این سندیکا فعالیت‌های خود را دوباره از سال ١٣٨٤ آغاز کرد

Iranian Queer Organization – IRQO

Monday, July 12 2010

Following a dispute between two families on 2008 Ebrahim Hamidi’s execution orders was issued for the third time last week in the city of Tabriz, Azarbijan, Mohamad Mustafaei, lawyer of juveniles sentenced to execution reported in his letter to the public.

Mr. Mustafaei published a report at the time about the procedures of the arrest and initial interrogations which resulted in the first execution order.

Based on false allegations a young man will be executed

This case was reported to the public two years ago by Mr. Mohamad Mustafaei who is a lawyer. His account of the case indicates that a young man along with three of his friends were engaged in a dispute between two families and was accused by the son of one family of attempting sexual harassment during the fight.  The four of them were arrested based on this allegation and in the initial interrogations they were tortured and pressured to confess to the crime. Ebrahim Hamidi signed his confession sheet to stop his torture; he was hanged from his legs and beaten during interrogations. According to his lawyer, and the three friends who witnessed the beatings, he confessed to the crime he did not commit. All four were tried in two consecutive provincial criminal courts and were sentenced to execution. During their third trial, three were cleared of charges and Ebrahim was again sentenced to execution. On the third trial, two out of the five judges admitted that none of the accused were guilty of the allegations.

Mr. Mustafaei, in his most recent report on this case last week, wrote: “I have asserted in the past that many of execution cases I took on were flawed to the point that an execution verdict couldn’t possibly be issued. This case too, is one of those cases where an innocent person is ordered to be executed.”

Based on Mr. Mustafaei’s report, all four plaintive were pressured during the initial interrogations to choose one among themselves, who would confess to the crime and go to jail, and the rest only appear in court as witnesses, but the four young men did not accept it. At the end, Ebrahim Hamidi singed the confession sheet to end the torture and was sentenced to be hanged. Mustafai explains further that the plaintiff retracted his allegations and signed a statement at the police station indicating there was no sexual harassments against him, and that he made accusations under his parent’s pressure. Even though the initial allegations were retracted by the accuser, and the lawyer pointed-out flaws and failings in the case, Ebrahim Hamidi was still sentenced to be executed.

Criminalization of homosexuals is a crime

Execution is an inhumane and brutal punishment. Execution based on a delusive accusation is unjust. This specific case which is tied, for no reason, to homosexuality, once again indicates that criminalization of homosexuality is harmful to homosexuals’ life and to the society which supports execution of its people.

It must be noted that homosexuality is a natural sexual orientation. Homosexuals of Iran, who are keen in considering moral and ethical measures, strive for their society and culture to realize that their sexual orientation is not a moral or criminal offence. And they reject the indecency of sexual assault, and violation of personal boundaries, whoever committing it.

A homosexual person is a mature and sensible person who favours emotional and sexual bonding based on mutual respect and affection with a person of their own sex; this is a choice based on free will.

Homosexual citizens of Iran come from all walks of life with varied interests and aspirations, and share the respect for religions, norms of secularity, and traditional beliefs of their motherland.

Even though cultural and political pressures have forced our gay and lesbian youth to live in harsh and disadvantaged conditions, many are well educated; possess rich background in fields of civil activity, science, literature, and art; and are dedicated to ethical and family values.

In our opinion, criminalization of homosexuality is the foundation for cruelty not only to the homosexual members but to any member of the society accused falsely of sexual harassment.

Inter-changeability of Sexual harassment with Sexual orientation in Iran’s penal code deprives homosexuals of their rights to enjoy fair and just place in their community.  Prison and execution of homosexuals is a punishment that buries not only the individual, or his family, but the whole society in the horror of an inevitable grave fate. According to the penal code, sodomy act is verified by the accused person’s confession of committing the act, four witnesses’ willingness to testify against the accused, or by the Knowledge of the Judge (Elm’e Ghazi) – thus anybody could be pressured to confess, or any four witnesses could have reason to go against an individual, and a judge could be wrong or motivated to serve a wrong sentence.

Our fear for the family and friends of the homosexual living in Iran

One of the great worries we have in the Iranian Queer Organization is the legal vulnerability against gays and lesbians which stems from vague and obscure legal language in Iran’s penal code regarding homosexuality and sexual offenses.

Iranian Queer Organization – IRQO was founded in 2007 in Toronto, Canada; its goal and mission is to support human and civil rights of LGBT in Iran; to spread awareness about sexual orientation and gender identity; also, to enrich social relations between LGBT community and their family, society, and culture. We are committed to support and advocated for those LGBT individuals who are forced to flee their home and their country to escape persecution. IRQO consists of six board members who have been dedicated to remedy the social and cultural conditions of the LGBT community, with respect to the Iranian LGBT community’s points of view.

In IRQO we are deeply alarmed by the execution order for Ebrahim Hamidi, who has been accused not of homosexuality, but of sexual harassment based on a delusive accusation, without any evidence, and on the Judge’s Knowledge.

We would like to request the Judiciary of Iran to annul the verdict.

We would like to draw people and families’ attention to the danger caused by a flawed case to our children’s life.

We would also like to draw attention to the dangers of criminalizing homosexuality – that holds no similarity with moral and criminal offences- could bring upon all citizens who could be considered as one.

IRQO invites people to support Ebrahim Hamidi and also those individuals who are sentenced to execution because of their sexual orientation, to a fair trial and investigating sessions free of pressure and torture.

At present, a number of young men who are our youth and family-members are in jails of Iran awaiting death-row because of their sexual orientation. These young men have been arrested and tried in their teens. Four of these individuals have been mentioned by name in the Persian Human Rights media belonged to the human rights groups in Iran. Three of them are still in jail and one was executed two years ago, according to his state-appointed lawyer.

We, the homosexual community of Iran, are deeply concerned with general mental and physical condition of these men. Few of Iranian homosexual refugees recounted the tortures they endured in jail to confess to sodomy act both to IRQO and the Human Rights Watch representative. Based on these interviews, they were harshly tortured by their interrogators and raped repeatedly by the inmates.  One of the refugees specified that the confession sheet was signed by his interrogator because his own hands were totally numb, wounded as result of beatings and being hanged by the wrists. These refugees assert that they did not commit a crime, did not rape anybody, and did not have any relationships outside moral and humane measures.

Islamic Penal Code: Homosexuality Chapter

According to articles 221-18 and 221-19 Lavat (Sodomy) is the insertion of the tip of the male organ in the anus of a male person, even if it is a corpse. Punishment for active partner in case the act is considered forced or by a married man, is death. And if the active partner is not married, the punishment is one hundred lashes, and the punishment for Lavat (Sodomy) for the passive partner, in case he is mature and of sane mind and the act was not forced on him, is death.

Our concern is that since the penal code considers homosexuality a crime, and blurs boundaries between homosexuality and sexual assault, the shield of security and safety of individuals and families is thus harmed and at any time homosexual or non-homosexual individuals could be jailed and hanged by crimes they have not committed.

We request the judicial system of Iran to annul this latest execution order and reconsider the crimes related to homosexuality and so bring back security and assurance to families, as a society’s peace is disturbed if people live in a state of fear and insecurity. The harm is deepened if it is spread to reach the main body of a society which is the general public. Uncertainty and lack of trust to the foundations of human and civil rights, and lack of dependability to the precision and sensitivity of the judicial system in guarding these rights and protecting security measures, makes life intolerable for all citizens not only for the ones condemned to capital punishment.

We would like to request Iranian families to contact Iran’s judicial authorities and strongly protest the execution order for Ebrahim Hamidi, who is falsely condemned with the delusive accusation, and to the hanging of homosexuals.

Since the 1979 Iranian revolution, the legal code has been based on a conservative interpretation of Islamic Shari’a law.

All sexual relations that occur outside of a traditional, heterosexual marriage (i.e. sodomy or adultery) are illegal and no legal distinction is made between consensual or non-consensual sexual activity.

Homosexual relations that occur between consenting adults in private is a crime and carry a maximum punishment of death. Teenage boys as young as fifteen are eligible for the death penalty. Approved by the Islamic Republic Parliament on 30/7/1991 and finally ratified by the High Expediency Council on 28/11/1991, articles 108 through 140 distinctly talk about homosexuality and its punishments in detail.

Male homosexuality

Sodomy is a crime for which both partners can be punished by death. If the participants are adults, of sound mind and consenting, then the method of execution is for the Shari’a judge to decide.

A non-adult who engages in consensual sodomy is subject to a punishment of 74 lashes–Articles 108 to 113.

Sodomy is proved either if a person confesses four times to having committed sodomy or by the testimony of four righteous men. Testimony of women alone or together with a man does not prove sodomy–Articles 114 to 119.

“If sodomy, or the lesser crimes referred to above, are proved by confession, and the person concerned repents, the Shari’a judge may request that he be pardoned. If a person who has committed the lesser crimes referred to above repents before the giving of testimony by the witnesses, the punishment is quashed”–Articles 125 and 126.

Female homosexuality

The punishment for female homosexuality involving persons who are mature, of sound mind, and consenting, is 100 lashes. If the act is repeated three times and punishment is enforced each time, the death sentence will apply on the fourth occasion–Articles 127, 129, 130.

Ways of proving lesbianism in court are the same as those for male homosexuality–Article 128. Non-Muslim and Muslim alike are subject to punishment–Article 130. The rules for the quashing of sentences, or for pardoning, are the same as for the lesser male homosexual offences–Articles 132 and 133. Women who “stand naked under one cover without necessity” and are not relatives, are punished by up to 100 lashes–Article 134.

Saghi Ghahraman – President

Iranian Queer Organization – IRQO
www.irqo.org
http://blog.irqo.org
http://pglo.irqo.org
board@irqo.org
+416 407 5451

درخواست لغو حکم اعدام ابراهیم حمیدی

ابراهیم حمیدی در هفته‌ی گذشته در تبریز به اعدام محکوم شد. این مرد جوان در زد و خوردی که به دنبال اختلاف مابین دو خانواده به وقوع پیوست، دستگیر و سپس به اعدام محکوم شده بود. وکالت پرونده را چندی پس از دستگیری متهمان و صدور حکم در سال ۱۳۸۷، محمد مصطفایی به عهده گرفت. وی در همان زمان خود گزارشی از دستگیری و روند بررسی پرونده که منجر به صدور حکم اعدام شده بود ارائه داد. امروز پس از گذشت دو سال این حکم برای بار سوم در دادگاه جنایی استانی تبریز تایید شده است

یک جوان با اتهامی واهی به دنبال اختلاف میان دو خانواده اعدام خواهد شد

این پرونده اولین بار نزدیک به دو سال پیش از سوی وکیل پرونده، محمد مصطفایی به اطلاع عموم رسید. شرحی که وکیل پرونده منتشر کرد حاکی است که جوانی در دعوای مابین دو خانواده، همراه با سه نفر از دوستان خود، متهم به تعرض جنسی به یکی از اعضای خانواده‌‌ی مقابل، در همان محل دعوا می شود. هر چهار جوان دستگیر می شوند و در بازجویی‌های اولیه برای اعتراف به جرم شکنجه می شوند. ابراهیم حمیدی، در طی بازجویی برای فرار از درد ناشی از شکنجه برگه‌ی اعتراف به جرم را امضا می کند. به گفته‌ی وکیل و شهادت سه نفر دیگر که همزمان با ابراهیم بازجویی می شده اند، او برای فرار از شکنجه آن ورقه را امضا و در واقع به جرم ناکرده اعتراف کرده است . هر چهار نفر در شعبه دوم دادگاه کیفری آذربایجان بر اساس علم قاضی در دو دادگاه پیاپی به اعدام محکوم می شوند. بار سوم در شعبه دوازده دادگاه کیفری سه نفر تبرئه و ابراهیم حمیدی به اعدام محکوم می شود

محمد مصطفایی هفته‌ی پیش در گزارش خود از صدور این حکم می نویسد: “در گذشته اعلام کردم که در بسیاری از پرونده هایی که موکلینم به اعدام محکوم شده بودند ایرادات و اشکالاتی در پرونده هایشان وجود داشته و دارد که احراز حکم را با مشکل جدی مواجه می کند. این پرونده نیز نمونه ای از پرونده هایی است که متهمین آنها بدون آن که مرتکب عمل مجرمانه شده باشند به اعدام محکوم شدند

به گفته‌ی محمد مصطفایی، متهمان پرونده در بازجویی های اولیه تحت فشار قرار داده شده اند تا یک نفر از میان‌ ایشان گناه را به گردن بگیرد و به زندان برود و بقیه آزاد شوند، اما ایشان قبول نکرده اند. دست آخر ابراهیم حمیدی برای رهایی از شکنجه اعتراف نامه ای خلاف واقع را امضا کرده و محکوم به اعدام شده است. مصطفایی در ادامه توضیح می دهد شاکی خصوصی اتهام خود را پس گرفته و امضا کرده است که هیچ تعرض جنسی به او صورت نگرفته و این اتهام را تحت فشار پدر و مادر خود به متهم وارد کرده است. با این وجود، و با آن که شاکی اعلام کرده که اتهام به دروغ وارد کرده، و وکیل پرونده توجه قضات را به اشکالات و ایرادات پرونده جلب کرده است، ابراهیم حمیدی محکوم به اعدام شده است

آنچه جامعه ی ایرانی در مورد همجنسگرایان نمی داند

اعدام مجازاتی غیر انسانی و خشن است. اعدام به اتهامی واهی غیرمنصانه است. این پرونده که بی دلیل با مساله‌ی همجنسگرایی پیوند خورده، خاطر نشان می کند که جرم‌انگاری همجنسگرایی تنها دامن همجنسگرایان را نمی گیرد، بلکه به تمام بدنه‌ی جامعه زخم می زند

یادآوری این نکته ضروری است که همجنسگرایی گرایشی طبیعی است و همجنسگرایان ایران با رعایت معیارهای اخلاقی و احترام به موازین روابط اجتماعی، با مذموم دانستن تجاوز و شکستن حریم فردی دیگران می کوشند به جامعه‌ی مادر نشان دهند که این گرایش در ذات خود ارتباطی با جرم های اخلاقی و جنایی ندارد

همجنسگرایان افرادی هستند بالغ و عاقل که مایل هستند پیوندی عاطفی و جسمی بر اساس احترام متقابل و رعایت موازین اخلاقی با همجنس خود در شرایط مساوی و در صورت امکان برقرار نمایند

شهروندان همجنسگرای ایران افرادی هستند که به اخلاقیات و شئونات دینی و سنت های ایرانی احترام می گذارند. با وجود آن که فشارهای فرهنگی و سیاسی فرزندان همجنسگرای ما را به زیست در شرایط دشوار و دور از حداقل رفاه اجتماعی واداشته، بسیاری دیگر از همجنسگرایان ایرانی دارای مدارک عالی تحصیلی و سابقه‌ی نیک در فعالیت های اجتماعی و مدارج شغلی و پیشرفت های علمی و ادبی و هنری اند. هر دو گروه به اخلاقیات و ارزش های خانوادگی پایبندند. به فرهنگ ایرانی و مذاهبی که به آن تعلق دارند، و به جریان های معتبر و مقبول فکری مورد انتخاب خویش وفادارند

از نگاه ما جرم انگاشتن همجنسگرایی زمینه‌ساز ظلمی است نه تنها به اعضای همجنسگرای جامعه بلکه به تمام کسانی که مورد اتهامی واهی در لوای تعرض جنسی قرار بگیرند

تداخلی که در قوانین مجازات ایران میان تجاوز جنسی به افراد و رابطه‌ی همجنسگرایانه موجود است، حقوق انسانی افرادی که همجنسگرا هستند اما مرتکب جرمی از جرایم اخلاقی و جنایی نشده اند را سلب می کند. زندان و اعدام برای همجنسگرایان، و برای کسانی که همجنسگرا نیستند اما با تکیه به قوانین مجازات ایران، مورد اتهام همجنسگرایی قرار می گیرند، همچنین آنان که بدون شواهد و مدارک کافی و مستدل مورد اتهام تجاوز جنسی قرار می گیرند، مجازاتی است که نه یک فرد و نه یک خانواده، بلکه تمام جامعه ایران را در ناامنی و نگرانی عمیق از سرنوشت محتوم خود فرو می برد

دغدغه‌ی ما به عنوان خانواده و دوستان همجنسگرایان ایرانی

از جمله نگرانی های عمیق سازمان دگرباشان جنسی خطری است که بر اثر ابهام میان همجنسگرایی با جرایم اجتماعی و جنایی همجنسگرایان را تهدید می کند

سازمان دگرباشان جنسی ایرانی، ایرکو، در سال ۲۰۰۷ در تورنتوی کانادا برای حمایت از حقوق انسانی و شهروندی دگرباشان جنسی ایرانی (همجنسگرایان، دگرجنسگونگان، دوجنسگرایان، دوجنسگونگان) و روشنگری در خصوص هویت دگرباشی جنسی و تحکیم پیوندی طبیعی و اجتماعی میان دگرباشان جنسی با خانواده و اجتماع و فرهنگ، و به منظور حمایت های حقوقی و اجتماعی از آن دسته دگرباشانی که به دلیل فشار اجتماعی ناچار به ترک خانه و کشور خود می شوند، ایجاد شد. این سازمان با شورایی متشکل از ۶ نفر از فعالان اجتماعی همجنسگرا و دگرجنسگرا، تا کنون با وفاداری به بهبود شرایط اجتماعی و فرهنگی جامعه‌ی دگرباشان جنسی و احترام به نظرگاه های این جامعه به فعالیت اجتماعی خود مشغول بوده است

ما با ابراز نگرانی از حکم اعدام ابراهیم حمیدی، که نه به اتهام همجنسگرایی بلکه به اتهام بی پشتوانه‌ی تعرض جنسی، بدون شواهد و مدارک ضروری، به استناد علم قاضی محکوم به اعدام شده است از دستگاه قضایی درخواست لغو حکم را داریم

توجه مردم و خانواده ها را به خطری که عدم دقت به ایرادات پرونده، بر اساس گفته‌ی وکیل، متوجه سرنوشت فرزندان ما می کند جلب می کنیم. همچنین توجه مردم و خانواده ها را به خطری که جرم‌انگاری همجنسگرایی- که در ذات خود هیچگونه نزدیکی و مشابهتی با جرم های اخلاقی و جنایی ندارد- جلب می کنیم

ما در سازمان دگرباشان جنسی ایرانی- ایرکو، از مردم دعوت می کنیم تا از حق دستیابی ابراهیم حمیدی و آن تعداد از زندانیانی که به جرم همجنسگرایی محکوم به اعدام شده اند برای برخورداری از دادگاه های منصفانه و بازجویی های فارغ از شکنجه حمایت کنند

در حال حاضر تعدادی از جوانانی که فرزندان ما و اعضای خانواده‌ی ما هستند در زندان های ایران به جرم همجنسگرایی محکوم به اعدام اند. این تعداد، در سنین پایین دستگیر و محاکمه شده اند. از این تعداد، که نام چهار نفر آنها به رسانه ها رسیده ا ست، سه نفر همچنان در زندان به سر می برند. یک نفر بنا به گفته ی وکیل تسخیری، دو سال پیش اعدام شده است

همچنین به عنوان خانواده‌ی بزرگتر جامعه‌ی همجنسگرایی نگرانی خود را از وضعیت عمومی جسمی و روحی این افراد جوان در زندان ابراز می کنیم. تعدادی از پناهجویان همجنسگرای ایرانی شکنجه هایی که در زندان به ایشان وارد آمده تا به جرم ناکرده‌ی لواط اعتراف کنند را در مصاحبه با سازمان دگرباشان جنسی ایرانی، و با سازمان دیدبان حقوق بشر، مشروح کرده اند. بر اساس این مصاحبه، ایشان در زندان از سوی بازجوهای خود مورد ضرب و شتم شدید قرار داشته و از سوی دیگر زندانیان در معرض تعرض مکرر جنسی بوده اند. یکی از این پناهجویان ابراز داشت در حالی ورقه‌ی اعتراف وی به تجاوز و عمل لواط امضا شده که دست وی در اثر شدت ضربه های وارده و آویزان ماندن طولانی‌مدت از ناحیه‌ی مچ به شدت زخمی بوده و ورم داشته و قادر به امضا نبوده و بازجو به جای او ورقه را امضا کرده است

این پناهجویان ابراز می دارند که خطایی مرتکب نشده اند و تجاوز به عنف نکرده اند، و رابطه ای خارج از موازین انسانی و اخلاقی نداشته اند

قانون مجازات اسلامی، سرفصل همجنسگرایی

مطابق ماده ۱۸-۲۲۱ و ۱۹- ۲۲۱، لواط عبارت است از دخول آلت رجولیت به اندازه ختنه‌گاه در دبر انسان مذکر؛ هرچند مرده باشد. و حد لواط برای فاعل درصورت عنف یا دارا بودن شرایط احصان قتل است ودر صورت فقدان شرایط احصان صد ضربه تازیانه است و حد لواط برای مفعول در صورتی که بالغ و عاقل باشد و اکراه نشده باشد، قتل است

نگرانی ما آن است که قانون مجازاتی که همجنسگرایی را جرم به شمار می آورد و میان همجنسگرایی با تجاوز جنسی افراد به افراد ابهام ایجاد می کند، پرده‌ی امنیت افراد و خانواده ها را پاره کند و هر زمان افراد همجنسگرا و افراد غیرهمجنسگرا با به جرم های ناکرده محکوم به زندان و اعدام باشند

ما از دستگاه قضایی ایران درخواست می کنیم با لغو این حکم و بازبینی در جرایم مربوط به همجنسگرایی امنیت و اطمینان خاطر را به خانواده ها برگردانند. آرامش جامعه در صورت ناامنی و نگرانی مردم آسیب می بیند. زمانی این آسیب عمیق می شود که دامنه‌ی ناامنی به وسیع‌ترین بدنه‌ی جامعه، یعنی خانواده و افراد عادی برسد. عدم اطمینان و اعتماد به پایه های ثبات حقوق بشری و شهروندی و عدم اتکا به دقت و حساسیت دستگاه قضایی در حفظ این حقوق و مراقبت از این امنیت، زندگی را برای تمام افراد جامعه نه فقط برای انسانی که به اشد مجازات محکوم شده، دشوار می کند

ما همچنین از خانواده های ایرانی درخواست می کنیم با مقامات مسوول قضائی در ایران تماس گرفته و به حکم ابراهیم حمیدی که به اتهام واهی تعرض جنسی به همجنس محکوم شده است، و به احکام اعدام به جرم همجنسگرایی اعتراض کنند

با احترام

شورای دبیران سازمان دگرباشان جنسی ایرانی – ایرکو

At least 20 people have been killed and more than 100 wounded in two suicide bombings outside a mosque in south-eastern Iran.

Members of Iran’s elite Revolutionary Guards were among those who died when the blast struck outside the main mosque in Zahedan, the capital of Sistan-Baluchistan province, IRNA state news agency reported.

“The first explosion took place behind a checkpoint, and a number of Revolutionary Guard members were killed and injured because of it,” Ali Abdollahi, the deputy interior minister, told the Fars news agency.

The head of the province’s medical emergency department, Fariborz Rashedi, said: “In the two explosions in Zahedan more than 20 people were killed and over 100 were injured.”

Local prosecutor Mohammad Marzieh told IRNA that 21 people had died.

No group has yet claimed of responsibility for the bombings. But Hoseinali Shahriari, Zahedan’s MP, told Fars he believed Sunni insurgent group Jundullah were behind the attacks.

Jundullah, or Soldiers of God, are accused by Tehran of mounting terrorist attacks with the support of the US, Britain and Pakistan. The government also claims they are linked to al-Qaida.

The group, which is based in Sistan-Baluchistan province, has claimed responsibility for bombings that have killed scores in recent years, including five senior commanders of the Revolutionary Guard last year.

The insurgents say they are fighting for the rights of the Sunni Baluch minority in south-eastern Iran, whom they claim are discriminated against by the Shia regime.

In June, Iran hanged the group’s leader, Abdulhamalek Rigi, in Zahedan after he was found guilty of carrying out attacks against civilians, armed robbery, and engaging in a disinformation campaign against Iran. His elder brother, Abdulhamid, was executed in May after being captured in Pakistan in 2008 and extradited to Iran.

Source: Guardian

اعلام آخرین اخبار درباره 2 انفجار زاهدان توسط معاون امنیتی وزارت کشور

معاون امنیتی وزارت کشور گفت: تا این لحظه(ساعت 23) انفجار در زاهدانحدود 15 نفر شهید و 22 نفر مجروح برجای گذاشته است که احتمالا این تعداد افزایش خواهد یافت

مهمترین بخش های گفت و گوی فارس با علی عبدالهی را در ادامه بخوانید:

انفجارهای عصر امروز شهرستان زاهدان بعد از نماز مغرب و عشاء که این روزها به دلیل مراسم میلاد سوم شعبان کمی نیز طولانی است اتفاق افتاده است.

هنوز هیچ گروه یا فردی مسئولیت این انفجارها را بر عهده نگرفته است.

براساس بررسی‌های انجام شده تا این لحظه این انفجار حدود 15 نفر شهید و 22 نفر مجروح برجای گذاشته است که احتمالا این تعداد افزایش خواهد یافت.

دو انفجار در مسجد جامع شهرستان زاهدان اتفاق افتاده است. انفجار اول که انتحاری بوده پشت محل بازرسی صورت گرفته و موجب شهادت و مجروح شدن تعدادی از پاسداران انقلاب اسلامی شده است.

انفجار دوم زمانی رخ داده که مردم پس از انفجار اول در این محل تجمع کرده بودند و این انفجار تلفات بیشتری داشته است.

اطلاعات دقیق‌تر نیازمند بررسی دقیق و بیشتری است که متعاقبا اعلام خواهد شد. از آنجایی که گروه‌های تروریستی و افراد شرور از جانب دشمنان نظام جمهوری اسلامی ایران مخصوصا آمریکا حمایت می‌شوند و اخیرا نیز شاهد حمایت امریکا از گروه تروریستی ریگی بودیم چه بسا جریانات دیگری نیز تحت حمایت آمریکا قرار گرفته‌اند که به این گونه عملیات‌های تروریستی اقدام می‌کنند.

هدف از انجام اینگونه عملیات‌های تروریستی ایجاد اختلاف میان اهل تسنن و شیعیان است.

اخیرا و بخصوص بعد از دستگیری ریگی شاهد شرایط خوبی در این منطقه بودیم که مردم نیز از آن رضایت داشتند و حتی تعداد بالای سفرهای نوروزی نیز نشان از امنیت بالای این مناطق داشت که این موضوع برای برخی‌ها قابل تحمل نبود از همین رو گروه‌ها و افراد شرور را به انجام عملیات‌های تروریستی تحریک می‌کنند.

منبع: خبر آنلاین

Islamic Republic authorities refuse to release Shiva Nazar-Ahari and Kouhyar Goudarzi, two members of Human Rights Reporters, after 200 days in prison.

The two activists were arrested in December on their way to Qom to attend the funeral of dissident cleric Ayatollah Montazeri, and have been in Evin Prison since.

Shiva Nazar-Ahari was also arrested earlier after the controversial presidential elections in June 2009 and was detained for three months. She has spent over 100 days in solitary confinement.

Human Rights Reporters reports that the mother of Kouhyar Goudarzi has prepared his bail but judiciary officials have told her that he will not be released until the appeals court issues his final sentence.

However, her attempts at contacting the appeals court have also failed since she is not informed which branch of the court is handling his son’s appeal.

Goudarzi is currently in the section 350 of Evin Prison which reportedly has one of the worst conditions due to lack of sanitary services and over-crowding.

Shiva Nazar-Ahari is also in a kind of undetermined state at the general section of Evin Prison and there has been no trial to assess her file. She was given a trial date for June which has now been postponed.

In the past year, numerous Iranian human rights activists have been confronted by security and judicial bodies. These activists have been arrested and many have been given heavy prison terms.

Mahboubeh Karami, Hossein Ronaqi Maleki and Mehdi Khodai are some of the other human rights activists who have been detained for months and Abolfazl Abedini was given 11 years in prison for his human rights activities.

Source: Zamaaneh

جلوگیری از آزادی نظرآهاری و گودرزی

در حالی که بیش از ٢٠٠ روز از بازداشت شیوا نظرآهاری و کوهیار گوردزی دو عضو کمیته گزارشگران حقوق بشر می‌گذرد، اما مقامات قضائی ایران با آزادی آن‌ها مخالفت می‌کنند

این‌ دو در روز ٢٩ آذر ماه سال گذشته در حالی‌که برای شرکت در مراسم تدفین آیت‌الله منتظری عازم شهر قم بودند بازداشت شده و از آن زمان تاکنون در بازداشت به سر می‌برند

شیوا نظرآهاری پیش از آن نیز در جریان بازداشت‌های پس از انتخابات در خرداد ماه سال گذشته بازداشت بیش از سه ماه در زندان بود. او تاکنون بیش از ١٠٠ روز از مجموع ٣٠٠ روز بازداشت خود را در سلول انفرادی گذرانده است

به گزارش کمیته گزارشگران حقوق بشر، مادر کوهیار گودرزی گفته است که «علی‌رغم تهیه وثیقه و اعلام آمادگی خانواده برای تودیع آن مسئولان دادسرای انقلاب اعلام کرده‌اند او تا پیش از اعلام حکم تجدید نظر آزاد نخواهد شد

این درحالی است که مراجعه مادر کوهیار گودرزی به شعب دادگاه تجدید نظر بی‌نتیجه بوده و مشخص نیست کدام شعبه به پرونده این فعال مدنی رسیدگی می‌کند

گودرزی در حال حاضر در بند ۳۵۰ زندان اوین نگهداری می‌شود و گزارش‌ها حاکی از وضعیت نامناسب و تعداد زیاد زندانیان این بند است

از سوی دیگر، شیوا نظرآهاری نیز، پس از گذشت بیش از ۲۰۰ روز از بازداشت دومش در یک سال اخیر،‌ همچنان بلاتکلیف در بند عمومی زندان اوین به سر می‌برد و هیچ دادگاهی برای رسیدگی به پرونده وی تشکیل نشده است.

تاریخ برگزاری دادگاه نظرآهاری برای خردادماه تعیین شده بود اما برگزاری آن به تعویق افتاد

در طول یک سال گذشته بسیاری از کنشگران حقوق بشر در ایران مورد برخورد دستگاه‌های امنیتی و قضایی قرار گرفته و بازداشت شدند. هم اکنون بسیاری از کنشگران حقوق بشر همچون ابوالفضل عابدینی با داشتن حکم ١١ سال در زندان هستند

محبوبه کرمی، حسین رونقی ملکی و مهدی خدایی از دیگر کنشگران حقوق بشر هستند که ماه‌ها است در بازداشت به سر می‌برند

Iranian refugees and the Association of Iranian Democrats in Turkey staged a protest in front of Iranian Embassy in Ankara yesterday.

The hour-long protest, in which tens of Iranians and a number of Turkish students participated, marked the student uprising of July 9, 1999 in Iran.

On July 9, 1999, Iranian security forces and plain clothes forces attacked Tehran University dorm and injured and arrested tens of students. Later the government confirmed the death of Ezzat Ebrahimnejad but protesters claim the number of deaths were far more that the official reports.

The protesters in Turkey expressed anti-government sentiments chanting slogans against the Supreme Leader, Ayatollah Khamenei and against the Islamic Republic as well as slogans demanding the release of political prisoners.

Iranian embassy officials did not exit the building during the protests but filmed protesters from inside the building.

Protesters read out a resolution in which they primarily urged the international community to put Iran under “political sanctions” and to close down their all their embassies which they describe as “spying nests and centres for the export of terrorism.”

Turkish government is also called on to end its collaboration with Iran. Turkey and Brazil are the only two countries that opposed the United Nation’s Security Council resolution to impose new sanctions against Iran.

The protesters also called for “freedom of speech and the press, an end to censorship, release of all political prisoners, respect for ethnic minority rights and a free referendum to choose their fate.”

The resolution also calls for prosecution of the perpetrators of the Islamic Republic crimes, an end to “medieval sentences of execution, stoning and dismemberment”, as well as complete equality of men and women, abolition of compulsory dress codes and all “patriarchal relations in society and the law.”

Source: Zamaaneh

تجمع اعتراض‌‌آمیز مقابل سفارت ایران در آنکارا

روز گذشته و هم‌زمان با ١٨ تیر گردهمایی اعتراض‌آمیزی از سوی جمعی از پناهجویان ایرانی و «کانون آزادیخواهان ایرانی در ترکیه» مقابل سفارات ایران در آنکارا برگزار شد

در این تجمع که یک ساعت طول کشید، ده‌ها ایرانی و تعدادی دانشجوی ترک حضور داشتند. پلیس ضد شورش ترکیه نیز امنیت این مراسم را بر عهده داشت

تیر سال ١٣٨٧ نیروهای لباس شخصی و پلیس به کوی دانشگاه تهران حمله کردند. در جریان این حمله ده‌ها دانشجو زخمی و بازداشت شدند

بعدها اعلام شد که در این درگیری «عزت ابراهیم‌نژاد» به ضرب گلوله کشته شده است اما دانشجویان آمار کشته‌ها را بیش از گزارش‌های رسمی می‌دانستند. با گذشت ده سال هنوز هیچ کدام از عاملان این حادثه معرفی و محاکمه نشده‌اند

معترضان در این تجمع با شعارهای علیه مقامات ایرانی نارضایتی خود را از حکومت ایران اعلام کردند. «مرگ بر خامنه‌ای»، «مرگ بر جمهوری اسلامی»، «زندانی سیاسی آزاد باید گردد»، «دانشجوی زندانی آزاد باید گردد» و… از جمله شعارهایی بود که توسط معترضان در مقابل سفارت ایران در آنکار سر داده شد

مسئولان سفارت ایران از داخل ساختمان سفارت اقدام به فیلم‌برداری از معترضان کردند، اما هیچ‌کدام از آن‌ها از داخل سفارت بیرون نیامدند

تجمع‌کنندگان در پایان این تجمع با انتشار قطع‌نامه‌ای، خواسته‌های خود را در ١٣ ماده اعلام کردند

امضاکنندگان این قطع‌نامه تاکید کرده‌اند که حکومت ایران «تحریم سیاسی» شود و سفارت‌خانه‌های این کشور که صادرکنندگان قطع‌نامه از آن‌ها به نام «لانه‌های جاسوسی و مراکز صدور تروریسم» یاد کرده‌اند؛ تعطیل شود

در بند دیگری از این قطع‌نامه از دولت ترکیه خواسته شده تا همکاری‌اش را با ایران «قطع» کند. ترکیه در جریان رای‌گیری در شورای امنیت سازمان ملل به قطع‌نامه تحریم ایران در روز ١٩ خرداد ٨٩ رای منفی داد

تجمع‌کنندگان همچنین خواستار «برقراری آزادی بیان، آزادی مطبوعات، لغو سانسور و آزادی زندانیان سیاسی، برگزاری رفراندوم آزاد جهت تعیین حق سرنوشت و رعایت حقوق اقلیت‌ها» شده‌اند

در یک‌سال گذشته به گفته نیروی انتظامی، چهارهزار نفر از شهروندان معترض به نتیجه انتخابات بازداشت شده‌اند. در همین مدت همچنین ده‌ها روزنامه‌نگار، فعال حقوق بشر و حقوق زنان، دانشجویان، اعضای احزاب سیاسی و اقلیت‌های قومی و مذهبی بازداشت شده‌اند

صادرکنندگان این قطع‌نامه همچنین خواستار «محاکمه فوری آمران و عاملان تمامی جنایات جمهوری اسلامی در یک دادگاه عادلانه بین‌المللی» شده‌اند و از سازمان ملل خواسته‌اند تا «گزارشگر ویژه حقوق بشر» را برای بررسی وضع «زندان‌ها و زندانیان شکنجه شده» به ایران بفرستد

مرداد ماه سال گذشته اعلام شد که دست‌کم سه نفر از بازداشت‌شدگان در بازداشتگاه کهریزک بر اثر شکنجه جان داده‌اند. ایران تاکنون به کنوانسیون منع شکنجه نپیوسته است

در بندی دیگری از این قطعنامه «لغو فوری احکام قرون وسطایی اعدام، سنگسار ، قطع عضو» درخواست شده است

معترضان همچنین خواستار «به رسمیت شناخته شدن برابری کامل زن و مرد، لغو حجاب اجباری و حق انتخاب پوشش و لغو مناسبات مردسالارانه درون جامعه و قوانین حاکم» نیز شده‌اند

زنان در ایران نسبت به مردان از حقوق برابر برخوردار نیستند. همچنین در ایران با اجرای قانون «حجاب و عفاف» زنانی که پوشش آزادانه‌ای داشته باشند، جریمه و یا بازداشت می‌شوند

صادرکنندگان این قطع‌نامه همچنین از سازمان فرهنگی سازمان ملل، یونسکو خواسته‌اند که برای یادبود کیانوش آسا، دانشجویی که در جریان اعترضات به نتیجه انتخابات کشته شد، روزی را به عنوان روز دانشجو انتخاب کند

آن‌ها همچنین پیشنهاد کرد‌ه‌اند که روز اعدام فرزاد کمانگر، معلم کرد نیز به عنوان روز معلم نام‌گذاری شود

موج اعتراض‌ها به حکومت ایران پس از انتخابات بحث‌‌برانگیز ریاست جمهوری ایران در سال ١٣٨٨ علاوه بر داخل ایران، بسیاری از کشورهای دیگر را نیز در برگرفت

معترضان و رهبران جنبش سبز می‌گویند که حکومت در انتخابات ریاست جمهوری ٢٢ خرداد سال گذشته تقلب کرده است. مقامات ایران اما همواره این گفته مخالفان را رد کرده‌اند

HRANA - Majid Tavakoli, imprisoned Amirkabir University (AUT) student writes a letter on the occasion of the anniversary of attacks on the student dormitories that took place on July 9, 1999 (18 Tir).  According to HRANA, the full content of the letter is as follows:

My Bitter Memories

By MAJID TAVAKOLI | Translation NEGAR IRANI

The 11th anniversary of the July 9th attacks on the student dormitories is upon us and yet our pain remains unhealed. On the eve of this 11th anniversary our candles continue to burn for an era when our freedom was sacrificed in a conspiracy that included serial murders and the banning of all newspapers. As always, students were at the forefront of this struggle against authoritarianism, but alas, the crimes that occurred at the university dormitories only speak of unprecedented atrocities.

The betrayal of our historic desire for freedom and our national struggle to achieve it was an end to democracy and a stalemate for the Republic. The universities became a hotbed for those devoted to violence. Respect was trampled upon and boundaries were violated, culminating in the breaking of the doors to student sanctuaries.

They destroyed and burnt everything they laid their eyes on. Defenseless students became the target of batons and were shot at, all in the name of religion and in support of the Supreme Leader. They pushed our schoolmates out of dormitory windows, leading to even more blood-filled nights and painful days.

They drenched the 9th of July in blood. They burnt and destroyed until there was nothing left behind but ashes. They made sure that the pain inflicted would remain for months, for years. Time stood still on July 9, 1999 and the universities became an everlasting symbol of the struggle of students against authoritarianism and the fight for freedom. However, after ten years, the hatred for tyranny remained in the hearts of those who had witnessed the events of July 9th. The painful story of July 9th continued in 2009 when the ruling powers once again took it upon themselves to use violence, to rape and murder our school mates, turning the torture chambers of Kahrizak prison into an exhibit for the most heinous and bitter crimes that occurred during those years.

Apparently, in every corner of the government, there were individuals more than willing to send innocent people to the torture chambers of Kahrizak prison after they were suppressed and arrested on the 9th of July. They used the most heinous torture techniques on individuals whose only crime was being a student; many of whom were murdered under pressures of rape and torture.

As the 9th of July became eternal, with the passing of the years, this year we witnessed the birth of the Green Movement. The protests, deceit, violence, superstition, sycophancy, treachery, killings, wickedness, and crimes that occurred on the eve of June 15, 2009 at the university dormitories was nothing more than history repeating itself. This time around, bullets had been added to the myriad of other weapons used. If July 9th represented the courage and honesty of the resistance by the university, June 15th, 2009 and the protests that followed became a symbol of courage and escape from violence, tyranny, and scandal.

The Supreme Leader, the decision maker behind all the events that occurred after the 1999 election, made reference to the atrocities at the university dormitories, but alas, much like the crimes that occurred at Kahrizak prison, these remarks were nothing more than meaningless gestures that were made from nervousness of the July 9th events, and as such they were conveniently forgotten.

Emotional speeches and irrational behavior intensified. Responsibilities were forfeited. If any comments were made, they were only to threaten the Green leaders and political activists. Extremism and repression were not supposed to be the response to those who posed questions. By the same token the coup against the ruling government that occurred on July 9, 1999 was also never investigated.

2009 may be behind us, but the years of neglected leadership and lack of responsibility toward the bitter events remain with us. Through it all the dignity of the Iranian people has remained intact. Even thought our people have become more alive and have proven to the world that they deserve a better government, the bitter memories of the events that took place at the university still remain.

The intensified cultural and economic crisis, the deepening of the social and political divisions, the lost legitimacy and dignity of the ruling government, unacceptable behavior and actions of the authorities over the past year, were all desperate attempts to intimidate and repress the hope revived by the Green Movement. The government’s battle against hope and enlightenment led to the creation of fear, with high costs for all freedom seekers. However, because of our courage and hope, this too shall pass.

Today, universities are witnessing a large number of students being banned from continued education. Every day there are more students behind bars. We are experiencing unprecedented exclusions from education and exams, encroachment on student rights, suspensions, professors being fired, and draining of our brain power and exile of our intellectuals. However, despite the desire by the enemies of universities, our universities have not remained silent. In fact Evin prison has turned into a university of sorts, filled with passionate and hopeful youth, the founders of the student movement and the motor behind the Green Movement; proving yet again that regardless of the repression and intimidation, and the high costs associated with this struggle, the students have prevailed and remain victorious.

The student movement, imprisoned students, those deprived of continuing their education, all became a beacon of light and symbol of hope. Today universities are also accused of being the motor for the Green Movement and are under intense attack. The enemies of universities seek the closure and elimination of all independent institutions of education and humanities that are sources of knowledge and awareness. They want universities that have no pulse. They wish to erase the memories of July 9th and December 7th from our collective consciousness. Despite all this, the university remains the ruling government’s biggest nightmare. It will not fall for all this conspiracy and deceit in the name of Islam. The universities will prevail until all enemies succumb to the courage and perseverance that have been instrumental in standing against oppression.

The fact that the memories of July 9th remain vibrant is a testament to our strong will. We are certain that July 9th will stay alive as yet another sign of the victory of the dynamic movement that began long ago.

Today, the student movement is continuing on its path even more determined than before. It is a source of awareness and a symbol of courage. It understands our society and reaches out to intellectuals. Our student movement is a staunch supporter of journalists, and political and social activities. It is against any form of violence and encourages connecting with our culture. The student movement will not abandon the Green leaders during a time of such importance and will take advantage of all opportunities to ensure that students collaborate in a more effective and efficient manner. The student movement has respect for past experiences and is determined to record and share these experiences to further strengthen all activities.

Today the student movement is aware of the tactics designed to oppress and will work hard to protect students. It will ensure that the tactics used are in line with a strategy designed to reach us closer to victory.

We are joyful today that the clear voices of the universities are audible even in prison. We are joyful knowing that our friends have kept our hope alive. The voices of our freedom-seekers have silenced the cries of dictatorship. We are joyful and honored to be alongside our student friends. We encourage all students to join us as we are hopeful and certain that in the near future we will all meet again to celebrate our Green freedom and the arrival of democracy.

Our story is about to be renewed; it is about to change. This time, we may have begun with our bitter memories. However, we survived the hardship. The difficulties and bitterness of the past year have led to an increase in hope. This time our wish is to celebrate a new year. We wish to celebrate, as we are certain of our victory.

Majid Tavakoli

July 6, 2010 – Evin Ward 350

Source: Persian2English

از خاطرات تلخ من / نامه ای از مجید توکلی به مناسب سالگرد 18 تیر

خبرگزاری هرانا – مجید توکلی دانشجوی در بند پلی تکنیک تهران به مناسب سالگرد 18 تیر ماه (حمله به کوی دانشگاه در سال 78) نامه ای را در زندان نگاشته است.

متن نامه مجید توکلی که در اختیار خبرگزاری هرانا قرار گرفته است در پی می آید:

یازدهمین 18 تیرمان رسید و دردمان درمان نشده، یازدهمین 18 تیرمان رسید و شمع هایمان همچنان می سوزند، آنگاه که آزادی ها در خطر فتنه قتل های زنجیره ای توطعه توقیف روزنامه ها قرار گرفت؛ دانشجویان چون همیشه در خط مقدم استبداد ستیزی ایستادند اما افسوس که دست جنایت در کوی دانشگاه فجایع چنان به بار آورد.

خیانت به تاریخ آزادی خواهی و مبارزات ملی پایانی بر دموکراسی و رسیدن به بن بست این جمهوری بود، دانشگاه میدان تاخت و تاز سر سپرده گان و خشونت طلبان شد که نه تنها حرمت دانشگاه را شکستند که حریم اتاق امن دانشجو را با شکستن درب ها هتک کردند.

هر چه بود شکستند و به آتش کشیدن و دانشجویان بی دفاع را هدف باتوم و چماق و گلوله قرار دادند و در حالی که ادعای دفاع از رهبری و دین داشتند یاران دبستانی مان را از بام پنجره های خوابگاه ها پرت کردند و شب های خون بار و روزهای پر درد را رقم زدند.

18 تیر را به خون سرخ کردند و به دود سیاه نمودند تا آنگاه که آتش به خاکستر نشست تا ماه ها و سالها آن درد ها نرود تاریخ 78 متوقف نماند و 18 تیر نمادی از مظلومیت آزادی خواهی استبداد ستیزی دانشجویان برای همیشه ی همیشه دانشگاه شد اما پس از گذشت 10 سال هنوز کینه استبداد از بزرگی 18 تیر باقی مانده بود و قصه پر درد 18 تیرها در سال 88 خشونت عریان حاکمیت را به تجاوز و قتل یاران دبستانی مان رساند تا شکنجه گاه کهریزک سندی برای بزرگترین جنایت این سالهای تلخ باشد.

گویا در هر گوشه از حاکمیت عده ای بودند که پس از سرکوب ویژه مردم در 18 تیر بازداشت شده ها را راهی شکنجه گاه کهریزک کنند و به جرم دانشجو بودن شدید ترین شکنجه ها را روا دارند و از شدت شکنجه ها و تجاوز عده ای را به قتل برسانند.

18 تیر جاودانه ماند و در گذر از سالها و در دهمین سال عظم تغییر به تولد جنبش سبز رسید اعتراض و دروغ و خرافه و تملق خشونت و بی تدبیری و ماجراجویی در بیداد تملق و خیانت خشونت و کشتار و جنایت و رذالت رنگ باخت بامداد 25 خرداد 88 برای کوی دانشگاه تکراری بود اینبار گلوله های ساچمه ای به آن همه سلاح های سرد و گرم افزوده شده بود اگر 18 تیر معرف شجاعت و صداقت تاریخ ایستادگی دانشگاه بود خرداد 88 و اعتراضات پس از آن نماینده شجاعت و خشونت گریزی تاریخ آزادی خواهی برای رسوایی بیداد و استبداد گردید.

با رهبری که تصمیم گیر اصلی مسائل پس از انتخابات بود از فاجعه کوی دانشگاه یاد کرد اما افسوس که چون فاجعه کهریزک – که آن هم در پی عصبیت از 18 تیر و دانشگاه بود – فراموش شد و نمایشی بیش نبود سخنان احساسی و تشدید رفتارهای غیر عقلانی انجامید مسئولیت پذیری در مهاق رفت اگر سخن از خواص هم شد برای تهدید رهبران سبز و فعالان سیاسی بود و قرار نبود بازخواست و مؤاخذت تندروی ها و سرکوب ها باشد چنانچه که در 18 تیر 78 نیز وقتی کودتای حاکمیت علیه دولت برای تثبیت قدرت در شکل دهی به مطلقه قدسی به راه افتاد، خبری از پیگیری ها نبود.

سال 88 هم گذشت و سالهای از رهبری و جستجوی از مسئولیت پذیری در برابر آن همه اتفاقات تلخ همچنان باقی ماند اگر چه جاودانگی مردم رسید و عزت ایرانی رنگ زنده ای یافت و در برتری مردم؛ لیاقت برای داشتن حکومتی بهتر در گوشه های جهان شنیده شد اما دانشگاه بر خاطرات تلخ و تجربیات سختش افزود.

در شدت گرفتن بحران های فرهنگی و اقتصادی و اجتماعی و سیاسی شکاف های تعمیق شد و مشروعیت از دست رفته حاکمیت و آبروی ریخته شده حاکمان و بی حیایی رفتار ها و سخنان مسئولین اتفاقات سال گذشته همه به ناچاری استقرار سرکوب ارعاب رسید تغییر حکومت، اشاعه ترس برای مقابله با امید بر آمده از جنبش سبز بود در گذر از همه سختی ها و تلخی ها امید و اطمینان از تغییر همراه راه سبز شد تا جنبش سبز با امید شناخته شود اما دشمنی با روشنی و امید هراسی به سوی ترس آفرینی و شب اندیشی حاکمان مستبد رفت و هزینه های فراوانی را بر همه آزادی خواهان وارد ساخت با شجاعت و امید از آن خواهیم گذشت.

دانشگاه امروز انبوهی از فرزندانش را محروم از تحصیل و پشت درب های دانشگاه می بیند دانشجویان دربند هر روز بر شمارشان افزوده می گردد بی سابقه ترین محرومیت ها از تحصیل در دست اندازی و کنکور و گزینشی کردن و تعلیق و ستاره دار کردن دانشجویان سهمیه بندی ها خود را نشان داد به اخراج اساتید و مهاجرت نخبگان و تبعید اندیشمندان افزوده شد، اما بر خلاف خواست دشمنان دانشگاه، نه تنها دانشگاه ساکت نماند که حتی اوین رنگ دانشگاه گرفت و جوانه های پر شور جوان آن سازنده های امید و شور برای جنبش دانشجویی شدند و موتور پیش برنده جنبش سبز در دوران افزایش و سرکوب و ارعاب گردیدند و هزینه ها و سختی ها معیار پشتوانه پیروزی دانشجویان گردید.

ره آورد های جنبش داشجویی، دانشجویان زندانی و محروم از تحصیل را چون نور راه مازوجیای امیدواری معرفی نمود این روزها دانشگاه به اتهام آنکه موتور محرکه جنبش سبز است، آماج شدیدترین حملات قرار گرفته و دشمنان دانشگاه عظم تعطیلی دانشگاه مستقل و توقف آگاهی بخشی معرفت افزایی و دانشگاه و حذف علوم انسانی را دارند دانشگاهی مرده می خواهند و می خواهند یادی از 18 تیر و 16 آذر نباشد اما دانشگاه همچنان کابوس حاکمان خیره سر است در دام توطئه و فریب به نام اسلامی کردن نمی افتد تا دشمن ترین ها برای دانشگاه نیز از جرقه انداختن در انبار باروت اعتراض و ایستادگی و شجاعت دانشگاه هراس داشته باشد حال زنده ماندن 18 تیر را شاهدی بر ادعایمان می دانیم و می دانیم 18 تیر زنده می ماند تا نوید پویایی و پیروزی جنبشی باشد که آغاز کرده ایم.

جنبش دانشجویی امروز راه گذشته خود را با سرعت بیشتری می پیماید آگاهی بخش است و با شجاعت به پیش می رود جامع اش را میشناسد و روشنفکرانش را درمیابد پشتوانه روزنامه نگاران و فعالان سیاسی و مدنی است نفی خشونت روا داری را به فرهنگ جامعه پیوند زده است این روزها رهبران سبز را تنها نمیگذارد و فرصت ها را غنیمت میشمارد حال دانشجویان می خواهند منظم تر و هم دل تر فعالیت کنند. به تجربه های گذشته احترام بگذارند و ثبت کنند و در اختیار دیگران قرار دهند تا مزایایی فعالیت تشکیلاتی خود را نشان دهد امروز جنبش دانشجویی از تاکتیک زدگی می پرهیزد تا مبادا سر انجام بازی در فضای سخت و پر هزینه ی امروز به پشت و پا زدن به ارزش ها و پشت کردن به دوستان بیانجامد مراقب است تا کتیک ها خالی از تصمیم اصلی و استراتژی نباشد تا پیروزی نزدیک تر گردد و این بخش کوچکی از آنچه هست که می بینیم.

امروز خوشحالیم که در زندان نیز صدای رسا و بیدار دانشگاه را میشنویم که دوستانمان امید را زنده نگه داشته اند ندای آزادی خواهی ترانه استبداد ستیزی را فریاد می کنند خرسندیم که افتخار داریم در کنار یاران دبستانی مان باشیم و دانشجویان را همراه خود بیابیم و امیدواریم و میدانیم که بزودی دیدارمان در شادی و سرور سبزمان در جشن آزادی و دموکراسی حاصل می آید.

یازدهمین 18 تیرمان را سپری میکنیم و اینک تنها نیستیم در بی شماریمان رنگ سبز را برگزیده ایم و راه سبزمان سراسر امید است و با امید گام بر میداریم آگاهی پشتوانه ای است که شجاعت و صداقت را همراه با ما همراه کرده است و روح انسانی نفی خشونت را به ارمغان آورده و تثبیت ارزش ها نوید آینده ای سراسر آرامش و روحی پیشرفت داده است. می توانیم از 18 تیر شروع کنیم ، شروع میکنیم و نگاهی به گذشته می اندازیم و عظممان را جذب میکنیم تا تغییری بزرگ را بسرعت رقم بزنیم ما نیز به وظیفه مان عمل خواهیم کرد می دانیم دانشجوئیم و می خواهیم شرف و عزتمان را حفظ کنیم از هر روی می توانیم شروع کنیم هر جایی می توانیم شروع کنیم.

قصه نو شدن است و قصه تغییر است اینبار از خاطرات تلخمان شروع می کنیم از سختی ها عبور میکنیم می دانیم که سختی ها و تلخی های یکسال گذشته امید بیشتری را آفریده است می خواهیم عیدی بسازیم می خواهیم جشنی به پا کنیم می دانیم پیروز خواهیم شد.

پایان

مجید توکلی

16 تیر 1389 – زندان اوین، بند امنیتی 350

منبع : خبرگزاری هرانا